کتاب اگزیستانسیالیسم

(در اگزیستانسیالیسم) زندگانی حالت شبی ظلمانی را دارد که انسان درآن از گردنه‌هایی بس خطرناک عبور می‌کند. انتظار روشنی بی‌فایده است و هرگز روز نخواهد رسید. زندگی بدون ما نیز برقرار خواهد ماند. اگر تصمیمی اتخاذ نکنیم، تصادف سرنوشتمان را رقم می‌زند. نمی‌توان از قیودی که درین دنیا بر دست و پای ما بسته شده است، رهایی یافت.

هرکس برای برخورداری از حیات راستین، باید به آنچه وی را برمی‌انگیزاند اهتمام ورزد. ما به نیابت از دیگران به جهان نیامده‌ایم و مجبور نیستیم برای جلب رضایت آن‌ها دست از پا خطا نکنیم. اگزیستانسیالیسم، حقایقی از این دست را، به نحو برجسته و البته نه به‌طور کامل، بر مخاطبان روشن کرده است.»

اخلاق از کردار مردمان معمولی مستقل است. اخلاق گوهر ناب انسانی است و در مصادیق راستین انسانیت تحقّق می‌یابد.

در حقیقت به تعداد اگزیستانسیالیست‌ها اگزیستانسیالیسم وجود دارد.

در مکتب اگزیستانسیالیسم یگانه ارزش این است: انسان به آزادی و با تصمیماتش خویشتن را می‌آفریند.

به‌جای عبارت سنتی «خودت را بشناس»، بایستی گفت «بشو آن‌کس که هستی.»

ارزش انسان به ماهیت اوست.

نگرانی کیرکگارد این بود که بعدها آکادمیسین‌ها، آرای او را به‌صورت فلسفهٔ تمام و کمال درآورند که از فصل‌ها، بخش‌ها و قطعاتی تشکیل شده است و آن‌را در قالب یک سیستم به دیگران ارائه کنند.

در اگزیستانسیالیسم «وجود داشتن» مترادف بودن نیست. برای مثال سنگ هست، ولی مستقل از ذهنی که آن‌را ادارک می‌کند، وجود ندارد. اساساً وجود یک حالت نیست، بلکه نوعی کنش است. وجود همان برگذشتن از امکان به واقعیت است؛ همان‌گونه که در زبانشناسی عبارت وجود داشتن نشان می‌دهد، وجود داشتن یعنی عبور از حالتی که هست و استقرار در حالتی که بیشتر فقط ممکن بوده است.

مطمئناً آنان‌که با حوصله تمام متن کتاب هستی و نیستی را مطالعه نموده‌اند، پرشمار نیستند و آنان‌که که معنای را به دقت درک کرده‌اند، از آن‌هم کم‌شمارترند.

وجود خدا _ به‌عنوان یکی از مهم‌ترین معماهای اگزیستانسیالیستی _

نفود هایدگر در نخستین آثار فلسفی سارتر همچون هستی و نیستی آشکار است.

سارتر نماینده تمام‌عیار اگزیستانسیالیسم غیرمذهبی است.