کتاب زن خوب ایالت سچوان

سنگینی بار نیات خیر مرا به قعر خاک فرو می‌برد، درحالی‌که اگر ظلم روا می‌داشتم، قدرت از آنم بود و از بهترین نوع گوشت تغذیه می‌کردم. باید دنیای شما نقصی داشته باشد. چرا بدی را پاداش می‌دهند و مجازاتی این‌چنین سنگین در انتظار نیکوکاران است؟

بدبختانه دارم به این حقیقت پی می‌برم که انسان باید خیلی خوش‌شانس و دارای افکار بکر و دوستان بی‌شماری باشد که زیر چرخ روزگار خرد نشود.

. به‌قول قدیمی‌ها، استعداد انسان مثل ناقوسی است که چون آن را بنوازی، به‌صدا درمی‌آید و در غیر این صورت خاموش است.

بر برادرتان ستم رفته و شما پلک‌ها را برهم می‌نهید. ستم‌دیده نعره می‌کشد و شما لب از لب نمی‌گشایید. ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید. و شما می‌پندارید که از ستم او در امان‌اید، زیرا نافرمانی نکرده‌اید. این چه شهری است؟ شما چگونه انسان‌هایی هستید؟ در شهری که به کسی بی‌عدالتی می‌شود، باید مردم سر به شورش بردارند. شهری که در آن از شورش نشانی نیست، چه بهتر که قبل از رسیدن غروب آفتاب در میان شعله‌های آتش نابود شود.

در سرزمین ما کاردان به شانس نیاز دارد. تنها زمانی می‌تواند اظهار وجود کند. که پشتیبان قدرتمندی داشته باشد. نیکان را توان آن نیست که خود را یاور باشند و خدایان درمانده‌اند. چرا خدایان صاحب تانک و توپ ناوشکن و بمب‌افکن و مین نیستند تا مردم بدنهاد را از پای درآورند و نیکان را نگهبان باشند؟

چطور می‌توان از چنگ تمام نقطه‌ضعف‌ها گریخت، علی‌الخصوص از چنگ کشنده‌ترین آن‌ها، یعنی عشق؟ نه، از دست این‌یکی نمی‌شود فرار کرد، خیلی برای آدم گران تمام می‌شود.

خدای سومی: افسوس، ای مرد آب‌فروش، ظاهراً فرمان‌های ما خیلی طاقت‌فرساست. از آن می‌ترسم که مجبور شویم بر تمام احکام اخلاقی‌ای که وضع کرده‌ایم، خط بطلان بکشیم. مردم برای نجات زندگی سادهٔ خود به‌اندازهٔ کافی گرفتاری دارند. نیّات خیر آن‌ها را به لب پرتگاه سوق می‌دهد و انجام اعمال نیک آنان را به قعر پرتگاه سرنگون می‌سازد. (رو به دو خدای دیگر): این دنیا قابل زیست نیست. باید این واقعیت را بپذیرید.

بر برادرتان ستم رفته و شما پلک‌ها را برهم می‌نهید. ستم‌دیده نعره می‌کشد و شما لب از لب نمی‌گشایید. ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید. و شما می‌پندارید که از ستم او در امان‌اید، زیرا نافرمانی نکرده‌اید. این چه شهری است؟ شما چگونه انسان‌هایی هستید؟

چرا خدایان در آسمان‌ها با صدای بلند اعتراف نمی‌کنند که دنیای خوبی را به نیکان مدیون‌اند؟

چرا خدایان در آسمان‌ها با صدای بلند اعتراف نمی‌کنند که دنیای خوبی را به نیکان مدیون‌اند؟ چرا تانک و توپ در اختیار نیکان نمی‌گذارند و فرمان نمی‌دهند: آتش کنید و بیش‌ازاین در تحمل سختی‌ها شکیبا نباشید؟

بر برادرتان ستم رفته و شما پلک‌ها را برهم می‌نهید. ستم‌دیده نعره می‌کشد و شما لب از لب نمی‌گشایید. ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید. و شما می‌پندارید که از ستم او در امان‌اید، زیرا نافرمانی نکرده‌اید. این چه شهری است؟ شما چگونه انسان‌هایی هستید؟ در شهری که به کسی بی‌عدالتی می‌شود، باید مردم سر به شورش بردارند. شهری که در آن از شورش نشانی نیست، چه بهتر که قبل از رسیدن غروب آفتاب در میان شعله‌های آتش نابود شود.

آیا لگدمال کردن همنوع کاری بس دشوار نیست؟ حرص و ولع رگ‌های پیشانی آنان را متورم ساخته است. دست‌ها، دستی را به گرمی می‌فشارند که از روی صفا به‌سوی آن‌ها دراز شود. تنها آزمندان باید در این راه سختی را بر خود هموار سازند. وه که چه لذتی است در بخشایش و چه لطفی در مهر ورزیدن! سخن محبت‌آمیز، به‌راحتیِ آهی آرامش‌بخش، از دهان خارج می‌شود.

در سرزمین ما نمی‌بایست غروب‌های غم‌بار وجود داشته باشد و پل‌های غول‌پیکر بر فراز رودها نیز، حتی ساعات میان شامگاه و سپیده‌دم و روزهای زمستان هم خطرناک است، زیرا در اثر تهی‌دستی کوچک‌ترین چیزی سبب می‌شود که مردم زندگی تحمل‌ناپذیر خویش را به دور افکنند.

در سرزمین ما کاردان به شانس نیاز دارد. تنها زمانی می‌تواند اظهار وجود کند. که پشتیبان قدرتمندی داشته باشد. نیکان را توان آن نیست که خود را یاور باشند و خدایان درمانده‌اند. چرا خدایان صاحب تانک و توپ ناوشکن و بمب‌افکن و مین نیستند تا مردم بدنهاد را از پای درآورند و نیکان را نگهبان باشند؟

افراد بی‌بضاعت با رغبت بیشتری بذل و بخشش می‌کنند. شاید مردم مایل‌اند آنچه را که در توان دارند، عرضه کنند. و چه راهی بهتر از مهر ورزیدن. کینه‌توزی در حقیقت نشانه‌ای از بی‌کفایتی است.

بر برادرتان ستم رفته و شما پلک‌ها را برهم می‌نهید. ستم‌دیده نعره می‌کشد و شما لب از لب نمی‌گشایید. ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید. و شما می‌پندارید که از ستم او در امان‌اید، زیرا نافرمانی نکرده‌اید. این چه شهری است؟ شما چگونه انسان‌هایی هستید؟ در شهری که به کسی بی‌عدالتی می‌شود، باید مردم سر به شورش بردارند. شهری که در آن از شورش نشانی نیست، چه بهتر که قبل از رسیدن غروب آفتاب در میان شعله‌های آتش نابود شود.

چرا خدایان صاحب تانک و توپ ناوشکن و بمب‌افکن و مین نیستند تا مردم بدنهاد را از پای درآورند و نیکان را نگهبان باشند؟

در سرزمین ما نیکان را توان آن نیست که برای دیرزمانی نیک بمانند. وقتی کاسه‌ها پر نباشد، سفره‌نشینان به سروکلهٔ هم می‌زنند. آخ! فرامین خدایان جوابگوی احتیاجات ما نیست. چرا خدایان بر سر بازارها نمی‌آیند و این نعمت‌های پربرکت را با لبی خندان بین مردم تقسیم نمی‌کنند؟ چرا به کسانی که با نان و شراب تن فربه کرده‌اند، اجازه می‌دهند تا دوستانه با هم کنار بیایند؟

به‌قول قدیمی‌ها، استعداد انسان مثل ناقوسی است که چون آن را بنوازی، به‌صدا درمی‌آید و در غیر این صورت خاموش است.

هیچ انسانی نمی‌تواند برای دیرزمانی نیکوکار بماند، مگر اینکه از او طلب نیکی کنند.

بدون لگدمال کردن گروهی، نمی‌توان درمانده‌ای را یاری کرد.

تردید، به‌شرط آنکه بر آن چیره شوی، اهمیتی ندارد

انسان باید خیلی خوش‌شانس و دارای افکار بکر و دوستان بی‌شماری باشد که زیر چرخ روزگار خرد نشود.

انسان خوب در موقعیت‌های دشوار بهتر آشکار می‌شود. رنج کشیدن انسان را از پلیدی‌ها پالایش می‌کند.

در دنیای عجیبی هستیم! همه‌جا فقر، دنائت و سقوط! حتی طبیعت را نیز به نابودی کشانده‌ایم. درخت‌های زیبا به زیر سیم‌های متعدد گردن شکسته و در فراسوی کوه‌ها، توده‌های عظیم دود سر به آسمان کشیده و صدای غرش توپ‌ها به گوش می‌رسد. و هیچ کجا آدم خوبی یافت نمی‌شود که بتواند روی پای خود بایستد.

مردم برای نجات زندگی سادهٔ خود به‌اندازهٔ کافی گرفتاری دارند. نیّات خیر آن‌ها را به لب پرتگاه سوق می‌دهد و انجام اعمال نیک آنان را به قعر پرتگاه سرنگون می‌سازد

بدبختانه دارم به این حقیقت پی می‌برم که انسان باید خیلی خوش‌شانس و دارای افکار بکر و دوستان بی‌شماری باشد که زیر چرخ روزگار خرد نشود.

در شهری که به کسی بی‌عدالتی می‌شود، باید مردم سر به شورش بردارند. شهری که در آن از شورش نشانی نیست، چه بهتر که قبل از رسیدن غروب آفتاب در میان شعله‌های آتش نابود شود.

در دنیای عجیبی هستیم! همه‌جا فقر، دنائت و سقوط! حتی طبیعت را نیز به نابودی کشانده‌ایم. درخت‌های زیبا به زیر سیم‌های متعدد گردن شکسته و در فراسوی کوه‌ها، توده‌های عظیم دود سر به آسمان کشیده و صدای غرش توپ‌ها به گوش می‌رسد. و هیچ کجا آدم خوبی یافت نمی‌شود که بتواند روی پای خود بایستد.

در سرزمین ما نیکان را توان آن نیست که برای دیرزمانی نیک بمانند. وقتی کاسه‌ها پر نباشد، سفره‌نشینان به سروکلهٔ هم می‌زنند.