بریده‌هایی از کتاب آنچه در مدرسه به شما یاد نمی دهند

تنها افرادی که امنیت کامل دارند مردگان هستند.

یک زندگی خوب مستلزم انجام دو کار نسبتاً دشوار از سوی ماست: بدانیم چگونه به‌خوبی قوانین را رعایت کنیم تا گرفتار دعواهای بیهوده با قدرت نشویم؛ و در عین حال هرگز برای مدتی طولانی به حقانیت آنچه از ما خواسته می‌شود تا مطالعه کنیم بیش از حد کورکورانه یا منفعلانه اعتقاد نداشته باشیم. ما باید در ظاهر مطیع باشیم و در باطن قدرت تشخیص داشته باشیم.

می‌بایست از معلمان خود در مورد نحوهٔ برخورد با دشواری‌های روابط، مشکلات شغلی، تنش‌های خانوادگی و وحشت از مرگ و میر بسیار بیشتر می‌آموختیم

کج‌خلقی ما بیشتر به گذشته‌ای مربوط می‌شود که لازم می‌دانیم هنوز برای آن تأسف بخوریم تا آینده‌ای که دلیلی برای ترس از آن وجود دارد.

چگونه مفاهیم اساسی، مفاهیمی که برای یک زندگی خوب و معتدل بسیار مهم هستند، مورد بی‌توجهی قرار گرفتند. چگونه برای محاسبات، فرسایش لایهٔ یخچالی فوقانی، سیاست دولت‌های بورگوندی در قرن پانزدهم، شعر امیلی دیکنسون و معادلات مثلثاتی زمان بسیار زیادی اختصاص داده شد و برای پرداختن به انواع مسائلی که زندگی بزرگسالان را بسیار مشکل می‌کند هنوز هم زمان کمی وجود دارد؟ خلاصه بگویم، چرا هیچ کس هرگز به ما نگفت؟

دیگران هرگز نمی‌توانند در نهایت بهترین محافظ برای زندگی ما باشند، زیرا بینش آن‌ها در مورد کارهای قابل قبول، بر اساس دانش عمیق از نیازهای منحصربه‌فرد ما شکل نگرفته است.

اگر هدفْ داشتن عمر طولانی‌تر باشد، هر چقدر هم متخصصین رژیم غذایی اصرار کنند، به نظر می‌رسد اولویت نباید اضافه کردن زمان‌های خام باشد، بلکه باید اطمینان حاصل شود که سال‌های باقی‌مانده به اندازهٔ کافی اساسی به نظر برسد. هدف باید متراکم کردن زمان باشد نه تلاش برای بیرون کشیدن یک یا دو سال دیگر از چنگال مرگ.

این جایزه ممکن است متعلق به کسی باشد که جرئت می‌کند پیش برود و آن را دریافت کند.

همه چیز را به غیر از دو مهارت -که به شیوه‌های گوناگون کیفیت زندگی بزرگسالان را تعیین می‌کنند- به ما می‌آموزند: دانستن این که چطور برای خودمان شغل مناسب انتخاب کنیم و چطور روابط رضایت‌بخش تشکیل دهیم.

می‌توانیم اهمیت آن را این گونه خلاصه کنیم: شانس ما برای داشتن یک زندگی رضایت‌بخش در بزرگسالی به طور عمده به دانش ما و تعامل با ماهیت دوران کودکی‌مان بستگی دارد، زیرا در این دوره بخش برجستهٔ هویت بزرگسالی ما شکل می گیرد و انتظارات خاص و واکنش‌هایمان تعیین می‌شود. ما تا سن هجده سالگی حدود ۲۵ هزار ساعت را در کنار والدین یا سرپرست خود گذرانده‌ایم، مدت زمانی که تعیین می‌کند چگونه در مورد روابط و رابطهٔ زناشویی فکر می‌کنیم، چگونه به شغل، بلندپروازی و موفقیت دسترسی پیدا می‌کنیم، چه فکری در مورد خودمان می‌کنیم (به خصوص این که آیا می‌توانیم خودمان را دوست داشته باشیم یا باید از او متنفر باشیم)، چه تصوری باید از غریبه‌ها و دوستان داشته باشیم و تا چه اندازه خود را سزاوار خوشبختی می‌دانیم و می‌توانیم به طور معقول به آن برسیم.

هنگامی که می‌فهمیم در اغلب مواقع صاحب چه قدرتی برای نجات یک فرد از تحقیر نفس هستیم، در مهربانی کردن سنگ تمام می‌گذاریم.

مدت‌ها قبل از رسیدن به آن موضوعات اصلی (و به طور شگفت‌انگیزی قابل آموزش) همچون کار و عشق، به ما در مورد تقسیم سلولی و چگونگی اندازه‌گیری محیط یک دایره تعلیم می‌دهند.

یک زندگی خوب مستلزم انجام دو کار نسبتاً دشوار از سوی ماست: بدانیم چگونه به‌خوبی قوانین را رعایت کنیم تا گرفتار دعواهای بیهوده با قدرت نشویم؛ و در عین حال هرگز برای مدتی طولانی به حقانیت آنچه از ما خواسته می‌شود تا مطالعه کنیم بیش از حد کورکورانه یا منفعلانه اعتقاد نداشته باشیم. ما باید در ظاهر مطیع باشیم و در باطن قدرت تشخیص داشته باشیم.

شکست یک هنجار اجتناب‌ناپذیر است.

تنها مقصدْ مسیر است.

. مسئول هر هویتی که الان داریم و هر کاری که انجام می‌دهیم خودمان نیستیم. ما تا حدی قربانی نیروهای خارج از کنترل خود هستیم. ما تحت فرماندهی کامل خودمان نیستیم و بنابراین نباید خود را در قبال هر سخن یا عمل احمقانه‌مان مسئول بدانیم.

جامعهٔ مدرن دوست‌داشتنی بودن را شدیداً به داشتن طیف محدودی از موفقیت‌ها نسبت داده است. ارزش ما فراتر از «موفقیت‌هایی» است که به دست می‌آوریم؛ ما باید اجازه دهیم خودمان را قبول داشته باشیم بدون اینکه نگران موقعیت اجتماعی خود باشیم.

ما به‌شدت به مهربانی نیاز داریم حتی کوچکترین مصداق آن (دری که برایمان باز نگه داشته شود، تعریف و تمجید، به یاد ماندن روز تولدمان) زیرا ما دائماً بر لبهٔ پرتگاهی از یأس و نفرت از خود سرگردان هستیم.

دوستی با خودمان به این معنا است که یاد بگیریم افرادی را که ما را عصبانی، ناامید یا افسرده می‌کنند، بشناسیم و آن‌ها را از زندگی اجتماعی خود پاکسازی کنیم.

یک زندگی خوب مستلزم انجام دو کار نسبتاً دشوار از سوی ماست: بدانیم چگونه به‌خوبی قوانین را رعایت کنیم تا گرفتار دعواهای بیهوده با قدرت نشویم؛ و در عین حال هرگز برای مدتی طولانی به حقانیت آنچه از ما خواسته می‌شود تا مطالعه کنیم بیش از حد کورکورانه یا منفعلانه اعتقاد نداشته باشیم. ما باید در ظاهر مطیع باشیم و در باطن قدرت تشخیص داشته باشیم.

ما معمولاً آزادی را نیاز نداشتن به کار یا توانایی رهسپار شدن به سفرهای طولانی تصور می‌کنیم. با این حال، اگر درون این موضوع کنکاش کنیم، آزادی واقعاً به این معناست که دیگر تابع انتظارات دیگران نباشیم. ممکن است کاملاً آزادانه بسیار سخت کار کنیم یا هنگام تعطیلات در خانه بمانیم.

بدون درک صحیح از دوران کودکی‌مان، ما محکوم خواهیم شد به اینکه خودمان موجب این پیچیدگی‌های روانی شده‌ایم؛

زندگی فرآیند جایگزینی یک اضطراب و یک آرزو با دیگری است. هیچ مقصدی ما را از مقصدجویی مجدد در امان نمی‌گذارد. تنها عنصر ثابت در زندگی ما مقصدجویی است: تنها مقصدْ مسیر است.

کودکی ما اسرار هویت ما را در بر دارد.

در مدرسه، تمرکز بر روی یخچال‌های طبیعی و قوانین حرکت بهانهٔ ناخواسته‌ای می‌شود تا قوانین مهربانی یا اصول کنار آمدن با خانواده را یاد نگیرید. آگاهی از منازعات انجام‌شده در دربار پادشاهان در اروپای قرون جدید ما را برای دیدن نیازمان به صرف زمان برای یادگیری پیشینهٔ خشم یا ناامیدی انسان کور می‌کند.

اکثر ما در هنر نفرت ورزیدن به خود استعداد فوق‌العاده‌ای داریم. اگر همان طور که با خودمان رفتار می‌کنیم با یک غریبه رفتار کنیم، ممکن است به جرم خشونت دستگیر شویم.

نباید خودمان را ببازیم اگر نتوانیم آن زندگی بی عیب و نقصی را تحقق ببخشیم که ظالمانه فکر می‌کنیم ساختن آن مسئولیت ماست

عشق واقعی این نیست که در برابر نقص‌ها کور باشیم؛ این است که نسبت به آن ملایمت بورزیم و به‌راحتی آن را در بخشی از شناختمان نسبت به خصوصیات و شخصیت کلی فرد جای دهیم.

دلیل واقعی اهمیت مهربانی ناشی از ایده‌ای است که برای مدت طولانی در ما دوام یافته‌است: زیرا همهٔ ما به طرز نگران‌کننده و تقریباً بی‌حد و حصری حساس هستیم، بدین معنا که ما واقعاً در مورد ارزش خودمان و حق زیستنمان، مشروعیتمان، ادعاهایمان در مورد عشق، نجابت و توانایی‌مان برای جلب توجه هر کسی نسبت به دردها و سرنوشت نهایی‌مان قانع نشده‌ایم. ما به‌شدت به مهربانی نیاز داریم حتی کوچکترین مصداق آن (دری که برایمان باز نگه داشته شود، تعریف و تمجید، به یاد ماندن روز تولدمان) زیرا ما دائماً بر لبهٔ پرتگاهی از یأس و نفرت از خود سرگردان هستیم. احساس اعتماد به نفس بزرگسالان کاذب است. در بُعد درونی، درست زیر لایه‌ای از قدرت ظاهری، ما وحشت‌زده هستیم و خودمان را گم کرده‌ایم، بی‌اطمینان و متزلزل هستیم و آماده‌ایم که برای ادامهٔ زندگی به هر علامتی که سزاوار آن هستیم، هرچند کوچک، مشتاقانه متوسل شویم.

. تا زمانی که برخی از خواسته‌های درونی خود را تحقق نبخشیده‌ایم نمی‌توانیم با دیگران خوب باشیم. فقدان خودخواهی ممکن است سریع‌ترین راه برای تبدیل ما به یک فرد ناکارآمد و رنجیده‌خاطر و در نهایت بسیار ناسازگار باشد.