بریده‌هایی از کتاب زلزله ده ریشتری

دولتا با انتخابات می‌اومدن سر کار. تو چهار سال اول قیمتا مهار می‌شد؛ چون برای چهار سال دوم از مردم رأی می‌خواستن. اما چهار سال دوم نه؛ دیگه از این خبرا نبود.

تنها قسمت مملکت‌داری که هیچ حاکمی نمی‌تونه درباره‌ش دروغ بگه، اقتصاده. اقتصاد با سیاست‌ورزی تغییری نمی‌کنه و با میزان دین‌داری یا بی‌دینی بالاوپایین نمی‌شه. اقتصاد با کار و تلاش و صداقت رشد می‌کنه و قاتل جونش هم تنبلی، بی‌عاری و دروغه. اقتصاد، ریاضیاته.

می‌بینین؟ تقصیر خودشون بود. نباید زیادی به آدما فشار بیارن. خیلی اذیتمون کردن. دیگه هیچ انگیزه‌ای نداشتیم و فقط نشسته بودیم به انتظار مرگ. وقتی کسی از آشناهامون می‌مرد واقعاً همه براش خوش‌حال می‌شدیم و حتی به حالش غبطه می‌خوردیم و گریه می‌کردیم که چرا مرگ نصیب اون شد، نه ما. ما دیگه چیزی برای ازدست‌دادن نداشتیم و صد آه و واویلا به حال دشمنای ما!

«باید به خود جرئت داد، ما می‌توانیم».

فکرش رو بکنین؛ اگر یه چیز تو دنیا باشه که باید خیلی عاقلانه ازش ترسید، اون چیزیه که از هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌ترسه.

روی زمینی که به‌نام امام شهیدشون بود، نوشته بودن: "یا منصور اَمِت".

در بیش از ۱۷۰ سالی که تهران به خودش زلزلهٔ جدی ندید. در تمام این سال‌های پیش و پس از «انقلاب اسلامی»، کسی برای نوسازی و ایمن‌سازی بافت‌های فرسوده‌ای که با زلزله‌ای متوسط هم نابود می‌شدند، فکری نکرد. ریشهٔ این مشکلات در میان خود ایرانی‌ها بود؛ آن موقع که در بیش از نیم‌قرن حکومت نتوانستند فساد را آن‌قدر کم کنند که روز بحران و بدبختی چوب لای چرخشان نشود. اشتباهشان این بود که نظام بوروکراتیک را آن‌قدر که باید و شاید کوچک نکردند تا در عین حال که وظیفه‌اش را انجام می‌دهد، منسجم و سریع باشد.

همه در کلام این کار رو غیراخلاقی می‌دونستن، ولی به‌شدت علاقه داشتن کنار بایستن و ببینن آخرش چی می‌شه. بالاخره کسی باید این صید نیمه‌جون رو از پا درمیاورد. حالا که کار به خلاص‌کردنش رسیده بود، بیش از این تعلل جایز نبود.

قاعدهٔ کار هم همینه اصلاً؛ جاسوس رو به‌شکل بی‌آزارترین افراد غیرنظامی درمیاری و می‌فرستی داخل کشور هدف؛ مثلاً معلم، طبیعت‌گرد یا باستان‌شناس و فعال حقوق کودکان.

احساس کردم مثل یه شکار زخمی و بی دفاع شدیم که هرکی داره تکه‌ای از بدنش رو می‌کَنه. یاد امام‌حسین (ع) افتادم که وقتی تو گودال افتاد، حتی پیرمردای ضعیف و نحیف هم عصا به دست سراغش اومدن.

ملت‌ها با بمبارون شکست نمی‌خورن، فقط کشته می‌شن. مفهوم این دو با هم خیلی متفاوته.

نمی‌شد و نمی‌شود آن‌ها را مقصر پنداشت، ولی سهیم بودند؛ ازآن‌رو که ساکت بودند، ناظر بودند و دم برنمی‌آوردند.

از خدا مرگ خواستم، ولی نداد. حقم داشت؛ زنده‌بودن برام بهترین عذاب بود.

هیچی تو دنیا از سربازی که چیزی برای ازدست‌دادن نداره، خطرناک‌تر نیست.

"تا ظالمی در عالم هست، مبارزه هست و تا مبارزه هست، ما هستیم."

"دیوانگی چیزی نیست جز انجام کارهای تکراری و یکسان و داشتن توقع کسب نتایج متفاوت"

پیروزی تا دلتون بخواد پدر داره، اما شکست یتیمه.

فکرش رو بکنین؛ اگر یه چیز تو دنیا باشه که باید خیلی عاقلانه ازش ترسید، اون چیزیه که از هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌ترسه.

ملت‌ها با بمبارون شکست نمی‌خورن، فقط کشته می‌شن.

هرکی باد بکاره، طوفان درو می‌کنه.

مرتب ویدئوهایی می‌دیدیم که افرادی رو خونوادگی دار زده بودن، اونم از تیرای برق خیابونا. دولت جمهوری اسلامی، بیانیه پشت بیانیه صادر می‌کرد و مردم رو به حفظ آرامش فرامی‌خوند. اما همه تصمیم گرفته بودن بیانیه‌ها رو فقط بشنون. تأثیری روشون نداشت. این گروه، اون روزا نه نامی داشت نه نشونی و نه رهبری. فقط اتفاقاتی بود که می‌افتاد. پلاکاردی به گردن هرکس انداخته می‌شد که نشون می‌داد کیه و کجا وظیفه‌ش رو انجام نداده یا بد انجام داده و توضیحی مبنی بر اینکه با کارش در چه اتفاقاتی شریکه. بعد هم طرف از جایی شروع می‌کرد به تاب‌خوردن، در حالی که از گردن آویزون بود.

«ایرانی‌ها مردان سرسخت خاورمیانه‌اند». ما خبر نداشتیم که تا آن روز نه با جنگجوها و سرسختای خاورمیانه که با دیگرشان جنگیدیم.

آدم دلش می‌خواهد او عنان امور را به دست بگیرد. آدم دوست دارد آزادی را از خود سلب کند و خودش را بسپارد به او

نظر تشکیلات، ذهنی که سؤالای زیاد و راحت می‌کنه، فردا و پس‌فردا به سؤالای سخت می‌رسه. پس، باید کارش رو ساخت و همین کار رو هم می‌کنن؛ طرف رو به جلسات انتقاد از خود می‌برن و می‌ذارنش جلوی بقیهٔ اعضا تا ازش انتقاد کنن. انتقادای سخت و خردکننده‌ای بارش می‌کنن. هر روز، چهار صبح بیدارش می‌کنن و تا شب می‌فرستنش سر یه کار بی‌خود یا دورهٔ آموزشی چریکی و تمرینات ورزشی و.... بعد، خسته و داغون می‌نشوننش جلوی همه تا خودش از خودش انتقاد کنه. گفتم که این روند امتحان خودش رو پس داده. شاید برای آدمای قوی، یه هفته یا ده روز دووم‌آوردن تو چنین ماشین خردکننده‌ای، رکورد محسوب بشه.

وقتی آدمای ناحسابی رو تو مملکت به کار می‌گیری، موقع بحران، ضعفای خودشون رو نشون می‌دن. ناحسابین دیگه.

«مطالعهٔ تاریخ و سال‌ها کار و تجربه‌اندوزی برام به‌خوبی روشن کرده که سقوط و شکست‌های بزرگ تقریباً تو تموم مواقع با خیانت همراه می‌شن.

: «باید به خود جرئت داد، ما می‌توانیم».

می‌خواستن روی من تأثیر بذران و خودشون رو قوی و استوار نشون بدن، در حالی که داشتن سر متر به متر خاک وطن خودشون چونه می‌زدن. واقعاً خنده‌دار و در عین حال ابلهانه بود.

شوروی و فرانسه قبل از جنگ به این ایده که دورهٔ جدید، دورهٔ تانک‌هاست خندیدن و برای آماده‌سازی سواره‌نظاماشون کلی هزینه کردن. بعد، اون اسبای بیچاره جلوی تانکا چه کردن؟ حالا کی می‌تونه بگه اون ژنرالا از جنگ سر درنمیاوردن یا بی‌تجربه بودن یا احمق؟ هیچ‌کدوم از اونا این طور نبودن. مسئله این بود که یه‌دفعه کسی پیدا می‌شد که از بقیه باهوش‌تر بود و به همه رودست می‌زد

تصمیمات بین‌المللی اشتباهی است که سبب رشد خوی وحشیگری در رژیم صهیونیستی شد؛ لوس‌کردن یک کشور، مؤاخذه‌نکردنش برای هیچ‌یک از اقدامات جنایت‌کارانه‌ای که هر روز مرتکب می‌شود. این خطاهای بین‌المللی سبب شد آن رژیم، زرادخانه‌ای از سلاح‌های مرگ‌بار و ممنوعه بسازد که حتی عرضهٔ نگهداریش را هم نداشت.