بریده‌هایی از کتاب زلزله ده ریشتری

دولتا با انتخابات می‌اومدن سر کار. تو چهار سال اول قیمتا مهار می‌شد؛ چون برای چهار سال دوم از مردم رأی می‌خواستن. اما چهار سال دوم نه؛ دیگه از این خبرا نبود.

تنها قسمت مملکت‌داری که هیچ حاکمی نمی‌تونه درباره‌ش دروغ بگه، اقتصاده. اقتصاد با سیاست‌ورزی تغییری نمی‌کنه و با میزان دین‌داری یا بی‌دینی بالاوپایین نمی‌شه. اقتصاد با کار و تلاش و صداقت رشد می‌کنه و قاتل جونش هم تنبلی، بی‌عاری و دروغه. اقتصاد، ریاضیاته.

«باید به خود جرئت داد، ما می‌توانیم».

فکرش رو بکنین؛ اگر یه چیز تو دنیا باشه که باید خیلی عاقلانه ازش ترسید، اون چیزیه که از هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌ترسه.

می‌بینین؟ تقصیر خودشون بود. نباید زیادی به آدما فشار بیارن. خیلی اذیتمون کردن. دیگه هیچ انگیزه‌ای نداشتیم و فقط نشسته بودیم به انتظار مرگ. وقتی کسی از آشناهامون می‌مرد واقعاً همه براش خوش‌حال می‌شدیم و حتی به حالش غبطه می‌خوردیم و گریه می‌کردیم که چرا مرگ نصیب اون شد، نه ما. ما دیگه چیزی برای ازدست‌دادن نداشتیم و صد آه و واویلا به حال دشمنای ما!

در بیش از ۱۷۰ سالی که تهران به خودش زلزلهٔ جدی ندید. در تمام این سال‌های پیش و پس از «انقلاب اسلامی»، کسی برای نوسازی و ایمن‌سازی بافت‌های فرسوده‌ای که با زلزله‌ای متوسط هم نابود می‌شدند، فکری نکرد. ریشهٔ این مشکلات در میان خود ایرانی‌ها بود؛ آن موقع که در بیش از نیم‌قرن حکومت نتوانستند فساد را آن‌قدر کم کنند که روز بحران و بدبختی چوب لای چرخشان نشود. اشتباهشان این بود که نظام بوروکراتیک را آن‌قدر که باید و شاید کوچک نکردند تا در عین حال که وظیفه‌اش را انجام می‌دهد، منسجم و سریع باشد.

روی زمینی که به‌نام امام شهیدشون بود، نوشته بودن: "یا منصور اَمِت".

ملت‌ها با بمبارون شکست نمی‌خورن، فقط کشته می‌شن. مفهوم این دو با هم خیلی متفاوته.

قاعدهٔ کار هم همینه اصلاً؛ جاسوس رو به‌شکل بی‌آزارترین افراد غیرنظامی درمیاری و می‌فرستی داخل کشور هدف؛ مثلاً معلم، طبیعت‌گرد یا باستان‌شناس و فعال حقوق کودکان.

همه در کلام این کار رو غیراخلاقی می‌دونستن، ولی به‌شدت علاقه داشتن کنار بایستن و ببینن آخرش چی می‌شه. بالاخره کسی باید این صید نیمه‌جون رو از پا درمیاورد. حالا که کار به خلاص‌کردنش رسیده بود، بیش از این تعلل جایز نبود.

احساس کردم مثل یه شکار زخمی و بی دفاع شدیم که هرکی داره تکه‌ای از بدنش رو می‌کَنه. یاد امام‌حسین (ع) افتادم که وقتی تو گودال افتاد، حتی پیرمردای ضعیف و نحیف هم عصا به دست سراغش اومدن.

نمی‌شد و نمی‌شود آن‌ها را مقصر پنداشت، ولی سهیم بودند؛ ازآن‌رو که ساکت بودند، ناظر بودند و دم برنمی‌آوردند.

"تا ظالمی در عالم هست، مبارزه هست و تا مبارزه هست، ما هستیم."

پیروزی تا دلتون بخواد پدر داره، اما شکست یتیمه.

از خدا مرگ خواستم، ولی نداد. حقم داشت؛ زنده‌بودن برام بهترین عذاب بود.

هرکی باد بکاره، طوفان درو می‌کنه.

هیچی تو دنیا از سربازی که چیزی برای ازدست‌دادن نداره، خطرناک‌تر نیست.

"دیوانگی چیزی نیست جز انجام کارهای تکراری و یکسان و داشتن توقع کسب نتایج متفاوت"

عده‌ای فکر می‌کردند با هجوم یک یا چند قدرت خارجی و تصرف مملکت و تغییر نظام سیاسی، حال و اوضاع زندگی‌شان بهتر می‌شود. مردمی که هیچ درکی نه از خشونت داشتند، نه از جنگ و نه از مواضع و عقاید اپوزیسیون خارج‌نشین خودشان.

فکرش رو بکنین؛ اگر یه چیز تو دنیا باشه که باید خیلی عاقلانه ازش ترسید، اون چیزیه که از هیچ چیز دیگه‌ای نمی‌ترسه.

ملت‌ها با بمبارون شکست نمی‌خورن، فقط کشته می‌شن.

وقتی آدمای ناحسابی رو تو مملکت به کار می‌گیری، موقع بحران، ضعفای خودشون رو نشون می‌دن. ناحسابین دیگه.

«مطالعهٔ تاریخ و سال‌ها کار و تجربه‌اندوزی برام به‌خوبی روشن کرده که سقوط و شکست‌های بزرگ تقریباً تو تموم مواقع با خیانت همراه می‌شن.

می‌خواستن روی من تأثیر بذران و خودشون رو قوی و استوار نشون بدن، در حالی که داشتن سر متر به متر خاک وطن خودشون چونه می‌زدن. واقعاً خنده‌دار و در عین حال ابلهانه بود.

تصمیمات بین‌المللی اشتباهی است که سبب رشد خوی وحشیگری در رژیم صهیونیستی شد؛ لوس‌کردن یک کشور، مؤاخذه‌نکردنش برای هیچ‌یک از اقدامات جنایت‌کارانه‌ای که هر روز مرتکب می‌شود. این خطاهای بین‌المللی سبب شد آن رژیم، زرادخانه‌ای از سلاح‌های مرگ‌بار و ممنوعه بسازد که حتی عرضهٔ نگهداریش را هم نداشت.

گفت: "حسین، یادت نره، اگه اینجا توی این روزا مثه مردای واقعی به دست دشمن کشته نشی، یه روزی می‌رسه که مرده و زنده‌ت فرقی نداره".

ملت‌ها با بمبارون شکست نمی‌خورن، فقط کشته می‌شن.

مرتب ویدئوهایی می‌دیدیم که افرادی رو خونوادگی دار زده بودن، اونم از تیرای برق خیابونا. دولت جمهوری اسلامی، بیانیه پشت بیانیه صادر می‌کرد و مردم رو به حفظ آرامش فرامی‌خوند. اما همه تصمیم گرفته بودن بیانیه‌ها رو فقط بشنون. تأثیری روشون نداشت. این گروه، اون روزا نه نامی داشت نه نشونی و نه رهبری. فقط اتفاقاتی بود که می‌افتاد. پلاکاردی به گردن هرکس انداخته می‌شد که نشون می‌داد کیه و کجا وظیفه‌ش رو انجام نداده یا بد انجام داده و توضیحی مبنی بر اینکه با کارش در چه اتفاقاتی شریکه. بعد هم طرف از جایی شروع می‌کرد به تاب‌خوردن، در حالی که از گردن آویزون بود.

«ایرانی‌ها مردان سرسخت خاورمیانه‌اند». ما خبر نداشتیم که تا آن روز نه با جنگجوها و سرسختای خاورمیانه که با دیگرشان جنگیدیم.

صد تا شهر رو هم بکوبین، اوضاع همینه. ملت‌ها با بمبارون شکست نمی‌خورن، فقط کشته می‌شن