کتاب اقیانوس

کوچک‌ترین چیزها باعث می‌شدند اعصابم به هم بریزد و عصبانی شوم و از اینکه چرا بیخود ناراحت می‌شدم و همه چیز روی اعصابم بود باز از کوره در می‌رفتم.

پدرم مرد تنهایی بود. تا دلت بخواد از این‌جور آدم‌ها این اطراف پیدا می‌شه. البته هیش‌کدوم به روی خودشون نمی‌آرن که تنهان. چیزی نمی‌گن. تابه‌حال دیده‌ای کسی واقعیت رو بگه؟

منسوخ شدن سرنوشت همهٔ ماست.

دلم می‌خواست یک آگهی دوشی ۱ درست کنم و روی آن بدبختی‌هایم را بنویسم و دور بگردم توی خیابان‌ها.

چطور می‌توانم با تمام وجود کسی را در آغوش بگیرم که که فکر می‌کنم می‌خواهد مرا بکشد؟