کتاب سرکش

"خدا تو را که آفرید حواسش پرت آرزوهای من بود... شدی همان آرزوی من!"

"هیچ زنی به جهنم نمی‌رود... زیبایی و عشق که جایش در جهنم نیست! نه... خدا هیچ زنی را به جهنم نمی‌برد. "

"من مرده ام! عطر تنت... متهم ردیف اول است!"

یک وقتی‌هایی بمیری هم قشنگ است. مثلا پاهایت را دراز کنی وخودت را به مردن بزنی تا یکی بیاید بالای سرت و آن‌قدر از حرف‌های نگفته‌ای که دلت می‌خواهد بگوید که پلک‌هایت با مرگ قهر کنند و باز شوند. لبخند بزنی و بگویی همه‌اش داستان سرای دل بی‌وجدانت بوده.

زن که می‌شوی نیلوفر روی تنت رشد می‌کند. می شوی الههٔ قصه، می‌شوی زنی با تمام ونوس بودن، می‌شوی مادر... و در آخر آنقدر خاص که باید یک مرد قربان صدقه‌ات برود.

"لبخند ِ تومعجزهٔ شیرینی است که رؤیای بهشت را در دل ِ آدم زنده می کند..."

- ممنونم. - برای چی؟ - برای این‌که هستی.

عین یه معجزه‌ای، باور نمی‌کنم دارمت.

- خیالم جمع داشتنته.

"خنده‌های تو تمام تعادل شهر را بهم می‌زند، تو بخند من شهر را از نو می‌سازم." کاش شهر، تمام نوسانات قلبش را هم به هم زده بود.