بریده‌هایی از کتاب جادوی فکر بزرگ

۳- تمرین کنید به خودتان ارزش اضافه کنید. مصاحبهٔ روزانه‌ای با خودتان ترتیب دهید و بپرسید: «امروز چطور می‌توانم خودم را باارزش‌تر کنم؟» خودتان را آن‌چه که می‌توانید باشید تصور کنید، نه آن‌چه هستید. پس راه‌های جدیدی برای به دست آوردن ارزش در ذهنتان ایجاد می‌شود، تلاش کنید تا نتیجه را ببینید.

به یاد داشته باشید، تفکری که به هوش شما جهت می‌دهد، مهم‌تر از ضریب هوشی‌تان است.

برچسب قیمتی که دنیا روی ما زده است، همانند همان برچسب قیمتی که ما به خودمان می‌زنیم است.

۱- وقتی تصمیم می‌گیرید با آدم‌های بی‌ارزش بجنگید، در حقیقت برنده نشده‌اید. جنگیدن با آدم‌های حقیر، شما را به اندازهٔ آن‌ها کوچک می‌کند. بزرگ بمانید.

- از ذهنتان برای فکر کردن استفاده کنید نه برای ذخیرهٔ اطلاعات

به این توجه کنید که چطور می‌تواند باشد، نه این‌که چطور هست متفکران بزرگ، خودشان را آموزش می‌دهند که چیزی که هست را نبینند؛ بلکه چیزی که می‌تواند باشد را ببینند. چهار مثال برای توضیح ارائه شده است:

تلاش نکن نمرهٔ کامل بگیری، اگر قرار باشد که با آن اعتماد به نفست را از بین ببری.

باور کنید که می‌توانید موفق شوید، واقعاً موفق می‌شوید. - عدم باور و تأثیرات منفی‌اش را شکست دهید. - با باور داشتن به نتایج بزرگ برسید. - باعث شوید ذهنتان افکار مثبت تولید کند. - قدرت باورتان را افزایش دهید.

- متوجه شوید موفقیت با اندازهٔ تفکر شما اندازه‌گیری می‌شود.

باور داشته باشید که موفق می‌شوید تا واقعاً موفق شوید

«زندگی خیلی کوتاه‌تر از آن است که کوچک باشد».

میزان پول یک نفر در بانک، میزان شاد بودنش و میزان رضایت کلی فرد به اندازهٔ فکر او بستگی دارد.

‫- روی خودتان برای سوددهی در آینده، سرمایه‌گذاری کنید.

درست است که این در دنیای پیچیده گاهی دیگران باعث شکست ما شوند؛ اما اغلب ما خودمان باعث شکست خودمان می‌شویم.

«پنجاه سال با قوانین طلایی» را برداشتم

«اعتماد به نفس ویژگی اکتسابی است.» هیچ‌کس با اعتماد به نفس به دنیا نمی‌آید

«من رفتار کنترل‌شده‌ای که شما چند لحظه پیش با آن آقا داشتید را تحسین می‌کنم. شما کنترل خشم فوق‌العاده‌ای دارید». او گفت: «خب آقا! من واقعاً نمی‌توانم از دست فردی مثل او عصبانی شوم. ببینید او از دست من عصبانی نبود. من فقط قربانی بودم. شاید آن مرد بیچاره مشکل بزرگی با همسرش داشته یا شاید سرکارش به مشکل خورده است یا شاید احساس عدم کفایت می‌کند و شانس طلایی‌اش برای این‌که دوباره حس خوبی داشته باشد، همین هتل بوده است. من فقط مردی هستم که او فرصتی پیدا کرد که عصبانیتش را سر او خالی کند.»

«میلتون» که در کتاب بهشتِ گمشده می‌نویسد: «ذهن در خودش می‌تواند بهشت را در جهنم و جهنم را در بهشت جا دهد.»

«زندگی خیلی کوتاه‌تر از آن است که کوچک باشد».

با خیال خام نمی‌توانید مدیریت جایی را به عهده بگیرید؛ اما با «باور» می‌توانید یک کوه را جابه‌جا کنید.

کسانی که باور دارند می‌توانند کوه‌ها را جابه‌جا کنند، می‌توانند و کسانی که باور دارند نمی‌توانند، نمی‌توانند.

«مرد خردمند، صاحب ذهنش است و مرد نادان بردهٔ آن».

داستانی در مورد «انیشتین» هست که از او پرسیدند: یک مایل چند فوت است؟ او پاسخ داد نمی‌دانم! چرا باید ذهنم را با اطلاعاتی پر کنم که می‌توانم در دو دقیقه در هر کتاب مرجعی پیدا کنم؟ انیشتین درس بزرگی به ما داد. او احساس می‌کرد استفاده از ذهن، برای فکر کردن، مهم‌تر از استفاده از آن به عنوان انباری برای اطلاعات است.

داستانی در مورد «انیشتین» هست که از او پرسیدند: یک مایل چند فوت است؟ او پاسخ داد نمی‌دانم! چرا باید ذهنم را با اطلاعاتی پر کنم که می‌توانم در دو دقیقه در هر کتاب مرجعی پیدا کنم؟ انیشتین درس بزرگی به ما داد. او احساس می‌کرد استفاده از ذهن، برای فکر کردن، مهم‌تر از استفاده از آن به عنوان انباری برای اطلاعات است.

نکرد، قدمی به سمت بهبودی خودش برداشت. چه یک مشکل ذهنی بزرگ باشد چه کوچک، زمانی درمان حاصل می‌شود که فرد یاد بگیرد از به زبان آوردن افکار منفی بانک حافظه‌اش دست بردارد و در عوض، افکار

«ما از هر فردی که اشتیاق به مدیریت خودش و شرکت خود را دارد می‌خواهیم برنامهٔ پیشرفت شخصی برای خودش داشته باشد و به آن عمل کند. هیچ‌کس قرار نیست به دیگری دستور دهد که پیشرفت کن! فرد چه در زمینهٔ تخصصی خود عقب بماند و چه پیشرفت کند به خودش مربوط است. این مسئله‌ای است که نیاز به زمان، تلاش و فداکاری دارد. هیچ‌کس نمی‌تواند این کار را برای شما بکند».

بهانهٔ هوش یا «من باهوش نیستم» بسیار رایج است. در حقیقت آن‌قدر رایج است که شاید بتوان گفت ۹۵ درصد مردم، در درجه‌های مختلفی، این نوع بهانه‌تراشی را دارند. برخلاف بقیهٔ بهانه‌تراشی‌ها، مردم در سکوت از این نوع بیماری رنج می‌برند. افراد زیادی نیستند که به راحتی اعتراف کنند هوش کافی ندارند؛ اما در باطن فکر می‌کنند واقعاً باهوش نیستند. اکثر ما دو اشتباه اصلی بزرگ در مورد هوش و ذکاوت داریم: ۱- قدرت ذهن خودمان را دست کم می‌گیریم. ۲- قدرت ذهن مردم را بیشتر از آن‌چه هست، در نظر می‌گیریم.

او از مسئولیت می‌ترسد و هرگز ازدواج نکرده است؛ چون اعتقاد دارد بسیاری از ازدواج‌ها به طلاق ختم می‌شود، دوستان کمی دارد؛ زیرا مردم او را خسته می‌کنند، هیچ‌وقت روی چیزی سرمایه‌گذاری نکرده است؛ زیرا می‌ترسد پولش را از دست بدهد. این مرد از قدرت بی‌نظیر ذهنش به جای این‌که به ذهنش جهت دهد تا راه‌های موفق شدن را پیدا کند، تنها برای این‌که چرا کارها عملی نیستند استفاده می‌کند. به دلیل تفکر منفی که ذهن او را کنترل می‌کند، همکاری او با دیگران بسیار کم است و هیچ کار مفیدی نمی‌کند.

گروه موفق، کمتر نگران می‌شدند، بیشتر اشتیاق داشتند و صمیمیت بیشتری با مردم داشتند.

داستانی در مورد «انیشتین» هست که از او پرسیدند: یک مایل چند فوت است؟ او پاسخ داد نمی‌دانم! چرا باید ذهنم را با اطلاعاتی پر کنم که می‌توانم در دو دقیقه در هر کتاب مرجعی پیدا کنم؟ انیشتین درس بزرگی به ما داد. او احساس می‌کرد استفاده از ذهن، برای فکر کردن، مهم‌تر از استفاده از آن به عنوان انباری برای اطلاعات است.