کتاب دنیای بیمار

بعضی‌ها محرمن، اما برات غریبه‌تر از نامحرمان. یزدان لبخند تلخی زد. ـ بعضی‌هام محرم نیستن، اما بدجوری مرهمن.

عاشقی که ساکت بمونه عشقش به درد خودش می‌خوره.

زندگی همینه، تلخه. یا باید عاشق همین تلخی بشی و لذت ببری یا درست مثل زهرمار تو کل بدنت می‌پیچه و جونتو می‌گیره.

مرد زندگی! جملهٔ سنگینی که از دو واژهٔ سنگین تشکیل شده بود. مرد بودن کار هر کسی نبود و زندگی پر از درد بود. مرد زندگی بودن جنم می‌طلبید

من یه عمر تلاش کردم که به مردم این دنیا بفهمونم بچهٔ قاتل، قاتل نمی‌شه. بچهٔ معتاد، معتاد نمی‌شه، بچهٔ قاچاقچی، قاچاقچی نمی‌شه و بچهٔ یه متجاوز هم تجاوزکار نمی‌شه. خوشحالم که تو هم ثابت کردی بچهٔ یه بی‌سواد، بی‌سواد نمی‌شه. همه چیز به خود آدم بستگی داره،

برای آدم دهن‌بینم هر چقدر که توضیح بدی انگار آب تو هاون کوبیدی، چون اون فقط اون چیزی رو که از بقیه می‌شنوه باور می‌کنه

گاهی نمی‌شود. گاهی کنترل احساسات از دست آدم خارج می‌شود. گاهی بدون این‌که بخواهی کم می‌آوری و مقابل غریبه‌ای که می‌خواهی برای دلت آشنا شود و دلش با تو هم‌دل، نقاب غرور و سرسختی را از صورت برمی‌داری و ابر سیاه چشمانت بی‌وقفه می‌بارد و هیچ مهم نیست که با هر اشک غرورت هم سرریز می‌شود، مهم خالی کردن است... خالی کردن غم جانکاهی که در گلویت چمباتمه زده و نفست را کند می‌کند. خالی کردن غصه‌ای که روی دلت سنگینی می‌کند و روحت را به سلابه می‌کشد.

مردی که یه بار رفته، راه رفتن رو یاد گرفته، پس دوباره هم می‌ره. این درمان مثل یه درمان موقتی می‌مونه. مثل کسی که معتاده و موقع خماری برای فرار از درد دوباره مواد مصرف می‌کنه، اون لحظه حالش خوب می‌شه، اما چند ساعت بعد متوجه می‌شه بیشتر به خودش ضرر زده

خوشبخت شو. همین که خوشبخت بشی و از زندگیت راضی باشی واسه من یه تشکر بزرگه.

وظیفه‌ت وقف کردن زندگیت و روزهای جوونیت به خاطر خوشبختی من و میلاد نیست.

بعضی‌ها محرمن، اما برات غریبه‌تر از نامحرمان.

‫ـ بعضی‌هام محرم نیستن، اما بدجوری مرهمن.

ببخشید که اومدی دنبالم و نبودم. منو ببخش قشنگ‌ترین تمنای دنیا!

یادگاری‌ها همیشه زخم می‌زدند به دل، چون حرف یادگاری که به میان می‌آمد یعنی کسی قصد رفتن و دور شدن داشت.

چی رو؟ چی رو ببخشم؟ می‌گن گاهی با یه اشتباه نوزده نمی‌شی، صفر می‌شی. صفر شدی مهتاب. صفر!

این مردم اون چیزی رو باور می‌کنند که دلشون می‌خواد، نه اون چیزی که حقیقته.

برو پیِ نفست که بی‌نفسیت شده کابوس هفت‌سالهٔ من.

تا آخرین نفس باهات می‌مونم، تو خوشی و ناخوشی، شادی و غم، پستی و بلندی. تو فقط بغض نکن و اعتماد کن بهم تا بهت ثابت کنم خاطرت چقدر عزیزه واسه این دل لامصب!

ـ یه انسان برای زنده موندن چقدر به اکسیژن نیاز داره؟ من به همون اندازه دوستت دارم. به همون اندازه‌ای که این سینه به نفس نیازه داره برای ادامه دادن.

من می‌خوام تو هنوزم امیدِ من باشی. امیدی که منو وا می‌داره به زنده بودن، نفس کشیدن و سرسختانه ادامه دادن. امیدِ من نباشه انگیزه‌ای برای نفس کشیدن ندارم. بمون برام که ناامیدیم مرگمه.

«زندگی گر هزار باره بُوَد، بار دیگر تو، بار دیگر تو...»

«اگه بیشتر از این گریه کنی آب حوض دلت تموم می‌شه و ماهی‌های وجودت می‌میرن.»

حتی اگه از آسمونم سنگ بارید رو سرت، خدا رو شکر کن، چون خدا هیچ‌وقت به بنده‌ش بد نمی‌ده و بد نمی‌کنه. اگه حال زندگیت خوب نبود بدون یه حکمتی توش هست

گاهی همه چی اون‌طور که دوست داری پیش بره، پیش نمی‌ره. گاهی مجبوری برخلاف عقایدت عمل کنی. شرایط مجبورت می‌کنه.

این‌قدر خوب نباش! این دنیا بی‌رحمه، بد ضربه می‌زنه به آدمای خوب.

اوج شکست اونجاست که می‌دونی بازنده‌ای، اما دلت قبول نمی‌کنه و بازم ادامه می‌ده. این‌قدر ادامه می‌ده که از پا درت بیاره

ـ خوبه. تلاش خودتو بکن، فقط اینو قبلش بدون من برای مهتاب فقط یه رو هستم. دقیقاً همون رویی که به هیچ‌کس نشون نمی‌دم

«حتی اگه از آسمونم سنگ بارید رو سرت، خدا رو شکر کن، چون خدا هیچ‌وقت به بنده‌ش بد نمی‌ده و بد نمی‌کنه. اگه حال زندگیت خوب نبود بدون یه حکمتی توش هست.»

به امید خودت، نه بنده‌های بی‌خودت.

برای من تو همه کسمی، همهٔ وجودمی، تمام داشتهٔ منی از این دنیای لعنتی.