بریده‌هایی از کتاب برخورد تمدن ها سر آسانسوری در پیاتزا ویتوریو

او مثل شعری از خیام است: یک‌عمر زمان می‌برد تا معنایش را بفهمی و تازه آن‌وقت است که قلبت به جهان باز می‌شود و اشک گونه‌های سردت را گرم می‌کند

«حقیقت، در قعر یک چاه است. ته چاه را نگاه می‌کنید و خورشید یا ماه را می‌بینید اما خودتان را که بیندازید ته چاه، نه ماه هست و نه خورشید؛ فقط حقیقت هست و بس.» روز جغد لئوناردو شاشا (۱۹۸۹-۱۹۲۱)

«آدم‌های خوشحال نه سن دارند و نه حافظه، آدم‌های خوشحال نیازی به گذشته ندارند.»

ما به بی‌لیاقت‌ها جایزه می‌دهیم و درستکارها را تحقیر می‌کنیم!

آدم‌ها به رؤیاهاشون نیاز دارن، همون‌قدر که ماهی به آب نیاز داره.

حقیقت تلخ است. آدم باید آن را ذره‌ذره فروبدهد نه یک‌باره، چون ممکن است منجر به مرگش شود. حقیقت زخمی نمی‌کند، به قول فرانسوی‌ها «la vérité blesse». حقیقت می‌کشد. مویه آواز ابدی اورفئوس است.

«عشق مثل یه جعبه‌ست؛ پر از شگفتی.»

آیا حقیقت نوش‌دارویی است که بیماری‌مان را درمان می‌کند یا زهری است که آهسته ما را می‌کُشد؟

«آدم‌های خوشحال نه سن دارند و نه حافظه، آدم‌های خوشحال نیازی به گذشته ندارند.» اختراع صحرا طاهر جاووت (۱۹۹۳-۱۹۵۴)

اول نمی‌فهمیدم چرا این‌قدر پیگیر و خوب است، اما عشق همچون خورشید تابان است و نمی‌شود جلوی پرتوهایش ایستادگی کرد، عشق بهترین دوست جوان‌هاست. در ایران ضرب‌المثلی داریم که می‌گوید جوانی مثل شراب سرمستت می‌کند.

حقیقت تلخ است. آدم باید آن را ذره‌ذره فروبدهد نه یک‌باره، چون ممکن است منجر به مرگش شود. حقیقت زخمی نمی‌کند، به قول فرانسوی‌ها «la vérité blesse». حقیقت می‌کشد.

«حقیقت، در قعر یک چاه است. ته چاه را نگاه می‌کنید و خورشید یا ماه را می‌بینید اما خودتان را که بیندازید ته چاه، نه ماه هست و نه خورشید؛ فقط حقیقت هست و بس.»

آسانسورسواری برایم مثل عبادت است. دکمه را بدون هیچ زحمتی فشار می‌دهم، بالا می‌روم، پایین می‌آیم، حتی ممکن است وقتی آن تو هستم خراب شود. درست مثل زندگی، سرشار از خرابی. یک‌لحظه بالایی، لحظهٔ بعدی پایین. من بالا بودم... در بهشت... در شیراز، شاد و خوشحال با زن و بچه‌هایم زندگی می‌کردم و حالا پایینم، در جهنم، در عذاب دلتنگی برای خانه. آسانسور ابزاری است برای عبادت.

ملت‌هایی که در طول تاریخ تحت استعمار بوده‌اند، خودشان تا حدود زیادی در این استعمار مسئول‌اند

حافظه مثل معده است. هرچندوقت یک‌بار حالم را بهم می‌زند و مدام خاطرات خون‌بارم را بالا می‌آورم. در حافظه‌ام زخمی دارم. درمانی دارد؟ بله، مویه!

مهاجرها در طول تاریخ همیشه یکسان بوده‌اند. تنها چیزی که تغییر کرده زبان، دین و رنگ پوستشان است.

فوتبالیست‌ها میلیون‌میلیون درآمد دارند و آن‌وقت فارغ‌التحصیل‌ها فقط صف بیکارها را طولانی‌تر می‌کنند. نه، درس و مدرسه بی‌فایده است، وقت تلف کردن است.

تا الان لذت بچه‌دار شدن را تجربه نکرده‌ام، با اینکه چندین بار حامله شده‌ام. تقصیر خودم نبود که بچه زنده نمی‌ماند، ولی چرا همه فقط برای بچه دل می‌سوزانند؟ مگر خودم لیاقت مراقبت و توجه ندارم؟ پس کی به ماریا کریستینا گونزالس بیچاره فکر می‌کند؟

به عقربه‌های ساعت روی دیوار نگاه می‌کنم و از ته دل آرزو می‌کنم زمان متوقف شود تا آزادی‌ام کمی بیشتر ادامه پیدا کند.

آیا باید جوانی‌ام را مثل یک زندانی در میان اشباح مرگ بگذرانم؟ من خانه می‌خواهم، شوهر و بچه می‌خواهم. تصور می‌کنم صبح‌ها بیدار می‌شوم و بچه‌هایم را می‌برم مدرسه، می‌روم سر کار، شب‌ها شوهرم را در آغوش می‌گیرم و بالاخره بدن‌هایمان روی تختی راحت به هم می‌رسند، نه نیمکت رقت‌انگیز یک پارک یا واگن رهاشدهٔ قطار یا زیر درختی پنهان.

آن سگ از من خوشبخت‌تر است، بیشتر از ده بار در روز بیرون می‌رود، مثل شاهزاده‌ای کوچولو یا بچه‌ای لوس، توی باغ‌های پیاتزا ویتوریو گردش می‌کند. در عوض من نمی‌توانم حتی یک دقیقه از خانه بزنم بیرون، چون سنیورا روزا مشکل قلبی دارد.

«عشق من، حافظهٔ من مثل یه آسانسور خرابه، یا بهتره بگم گذشته یه آتش‌فشان خاموشه. بیا بیدارش نکنیم تا فوران نکنه.» گفتم: «آمدئو، عشق من، گذشته‌ت رو نمی‌خوام. الانت رو می‌خوام و آینده‌مون رو.»

یکی از زیباترین مراحل عشق آشنایی است

نمی‌دانم چرا من را یاد صحرا انداخت. او شگفت‌انگیز بود

هرچندوقت یک بار وقتی فکر می‌کنم که به چشم همه آدم خوبی هستم، تردید تمام جانم را می‌گیرد.

دست‌شویی تنها جایی است که در آن آرامش خالص و تنهایی ناب داریم. اتفاقی نیست که بهش می‌گوییم مستراح؛ محل استراحت. من در این دست‌شویی کوچک، آرامش پیدا می‌کنم. لانه‌ام است و این کاسهٔ سفید که رویش می‌نشینم تا کارم را بکنم، تخت پادشاهی‌ام!

آیا حقیقت نوش‌دارویی است که بیماری‌مان را درمان می‌کند یا زهری است که آهسته ما را می‌کُشد؟ من پاسخم را در مویه‌هایم جست‌وجو خواهم کرد.

نکند من هم شبیه او هستم، همه‌چیز را نارس رها می‌کنم. مویه هم یک‌جور سقط حقیقت است.

مگر خواب ابدی، بازگشت به رحم مادر نیست؟ چه عذابی که گوری استخوان‌هایت را در تبعید نگه دارد!

درعوض من از دید پنهان می‌شوم و زیر پروبال شب همراه مردی جوان که از هر لحاظ شبیه خودم است، راهی می‌شوم. هرکداممان هوس، امید، عذاب، ترس، غصه، نفرت و ناامیدی‌مان را در بدن دیگری تخلیه می‌کند و سریع هم این کار را می‌کند، مثل حیوان‌هایی که نگران‌اند فصل باروری را از دست بدهند.