کتاب قانون گل های کاغذی

بدون ریشه، معجزهٔ جوانه‌زدن از تنهٔ خشک تکرارپذیر نیست.

جوانی اصلا جایی است در عمق روح آدم که با یک نگاه زیباشناسانهٔ بدیع یا یک احساس هضم‌نشدنی و گیج‌کننده، یا جنبیدن و تیز شدن بی‌اختیار گوش و چیزهایی از این دست می‌شود کشفش کرد.

فکر می‌کردم این عادلانه نیست که والدینم جوانی‌شان را صرف کودکی من کرده باشند و حالا که من تازه شروع به فهمیدن ریشه‌ها و تلاش‌هایشان در آن مقطع شده‌ام،‌ اینکه مسئولیت یعنی چه، کار بیرون یعنی چه، حساب و کتاب بانکی، قسط، بیمه، خستگی آخر هفته،‌ برنامه‌ریزی برای مسافرت،‌ حتی خانه‌داری و خرید کردن یعنی چه، جوانی‌شان از کف رفته و این وسط هیچ‌چیز باقی نمانده جز یک "منِ" غرق در زندگی شخصی.

آدم حس می‌کند هر روز به سنگینی وزنه‌های نامرئی زندگی اضافه می‌شود و در نهایت دوران درخشان جوانی مثل کشتی باشکوهی دارد در آب غرق می‌شود.

شاید امروز نیم‌بند به شاخه‌ام چسبیده باشم و شاید روزی نسیمی بی‌حواس وزید و به‌ناچار از اوج شاخه به زمین پرواز کردم. شاید همین حالا در عین جوانی و درخشندگی روی زمین باشم. و یا شاید در حال تغییر رنگ و خرد شدن باشم!‌ شاید هم اشتباه می‌کنم که تنها یک گلِ نیمه‌عمر هستم. شاید تا الان ریشه‌دار شده باشم و بارها بعد از این باز هم جوانه و گل بدهم. پیوسته، پیچک‌وار، پرامید، و در راه پیری.

اولین‌ها همیشه این برق و شور و البته دلهرهٔ عدم‌قطعیت را همراهشان دارند.