کتاب ترس

تنفس آهسته با ذهن‌آگاهی و دم و بازدم عمیق و آرام همراه با یادآوری این پنج نکته به شما کمک می‌کند به‌طور عمیق در ذات و ریشه‌های ترس خود بنگرید. این پنج تذکر عبارت‌اند از: ۱. پیرشدن در ذات من است. از پیرشدن گریزی نیست. ۲. بیمارشدن در ذات من است. از بیمارشدن گریزی نیست. ۳.مرگ در ذات من است. از مردن گریزی نیست. ۴.همهٔ علایق من و هر کسی که دوست دارم در معرض تغییرند. جداشدن از آن‌ها گریزناپذیر است. ۵.من وارث نتایج اعمال جسم، کلام و ذهنم هستم. اعمال من نتیجهٔ وجود من هستند. با نگاه عمیق به هر یک از این موارد و دم و بازدم همراه با آگاهی از این تذکرات با توانمندی با ترس خود روبه‌رو می‌شویم.

می‌توانید بنشینید و با کودک وحشت‌زدهٔ درون خود مهربانانه صحبت کنید. می‌توانید چیزی شبیه به این بگویید: «کودک کوچولوی عزیز، من خودِ بزرگسال توام. می‌خوام بهت بگم ما دیگه اون بچهٔ بی‌دفاع و بی‌پناه نیستیم. ما دست‌ها و پاهای قوی داریم؛ خیلی راحت می‌تونیم از خودمون دفاع کنیم. بنابراین دیگه دلیلی برای ترسیدن وجود نداره.»

ترس‌های خود را به خودآگاه دعوت کنید و به آن‌ها لبخند بزنید؛ هربار که به ترس خود لبخند می‌زنید، کمی از قدرت آن کاسته خواهد شد. اگر سعی کنید از رنج خود فرار کنید، هیچ راهی برای گریز نخواهید یافت. تنها با نگاهی عمیق به درون ذات ترس می‌توانید راه رهایی را بیابید.

بودا یک انسان بود و ترس را می‌شناخت. ولی از آن‌جا که هر روز ذهن‌آگاهی را تمرین می‌کرد و عمیقاً به ترس خود می‌نگریست، وقتی با ناشناخته‌ها روبه‌رو می‌شد، می‌توانست خونسرد و آرام با آن‌ها برخورد کند.

زمانی که تشخیص دادیم به بازپخش وقایع قدیمی عادت کرده‌ایم و به رویدادهای تازه طوری واکنش نشان دادیم که گویی همان رویدادهای قدیمی هستند، می‌توانیم بفهمیم که انرژی این عادت از کجا سرچشمه می‌گیرد. آنگاه می‌توانیم با آرامش به خود یادآور شویم انتخاب دیگری هم داریم.

همهٔ ما باید برای بهترشدن تغییر کنیم. ما مسئولیم از یکدیگر مراقبت کنیم. ما باغبان هستیم؛ کسی که به شکوفایی گل‌ها کمک می‌کند. به خاطر درک ماست که گل‌ها به زیبایی شکوفا می‌شوند. حسن نیت کافی نیست؛

اما برای آغاز تمرین دگرگون‌کردن ترس و زندگی همراه با ذهن‌آگاهی، منتظر فرارسیدن لحظات بحرانی نباشید. هیچ‌کس نمی‌تواند به شما شهامت بدهد. حتی اگر بودا درست کنارتان نشسته باشد، نمی‌تواند به شما شهامت بدهد. شما ناچارید خودتان آن را تمرین کنید و تحقق بخشید. اگر به تمرین ذهن‌آگاهی عادت کنید، هنگام روبه‌روشدن با دشواری‌ها، از قبل می‌دانید که چه باید کرد.

در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که ابزارهای پیچیدهٔ بسیاری؛ از جمله ایمیل، تلفن‌های همراه، اس‌ام‌اس، توییتر و فیس‌بوک؛ برای برقراری ارتباط وجود دارد، با این حال برای افراد، گروه‌ها و کشورها بسیار دشوار است که با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

اگر اسیر کسب هر چه بیشتر ثروت، شهرت، قدرت و روابط جنسی شویم، آزادی‌مان را از دست می‌دهیم.

تنها راه فرونشاندن ترس و رسیدن به شادی واقعی این است که بپذیریم این ترس وجود دارد و بادقت و موشکافانه منبع آن را بررسی کنیم. به جای تلاش برای فرار از ترس، می‌توانیم آن را به ضمیر خودآگاه‌مان دعوت و به صورت عمیق بررسی‌اش کنیم.

اگر هنگام بروز احساسات شدید بتوانیم آرام بمانیم، ترس را به فرزندان خود و نسل‌های بعدی منتقل نمی‌کنیم. اگر با ترس خود بمانیم، آن را سرکوب کنیم و اجازه دهیم منفجر شود، این ترس را با جوانان پیرامون خود تقسیم می‌کنیم و آن‌ها آن را مصرف و به دیگران منتقل می‌کنند.

به هیچ‌کس بیرون از خود پناه نبرید. در هر یک از ما جزیره‌ای بسیار امن وجود دارد که می‌توان به آن پناه برد.

تمام طول زندگی خود دویده‌ام؛ دیگر نمی‌دوم؛ اکنون تصمیم قطعی گرفته‌ام که توقف کنم و واقعاً زندگی کنم.

به جای سرزنش دیگران، می‌توانیم به وجود خود نگاه کنیم و روی مهارت‌هایی کار کنیم که کمبودشان باعث شده است با دیگران دچار مشکل شویم.

بی‌باکی نه فقط ممکن است، بلکه لذت غایی است. زمانی که به بی‌باکی برسید، آزاد هستید.

پذیرش و تسکین ترس درون، اولین گام برای رهاشدن از آن است.

می‌توانید بنشینید و با کودک وحشت‌زدهٔ درون خود مهربانانه صحبت کنید. می‌توانید چیزی شبیه به این بگویید: «کودک کوچولوی عزیز، من خودِ بزرگسال توام. می‌خوام بهت بگم ما دیگه اون بچهٔ بی‌دفاع و بی‌پناه نیستیم. ما دست‌ها و پاهای قوی داریم؛ خیلی راحت می‌تونیم از خودمون دفاع کنیم. بنابراین دیگه دلیلی برای ترسیدن وجود نداره.»

روزی در حال قدم‌زدن بودم و حس کردم چیزی شبیه بند ناف مرا به خورشید در آسمان متصل کرده است. یقین داشتم اگر خورشید نبود، در دم می‌مردم. سپس بند ناف دیگری را دیدم که مرا به رودخانه متصل می‌کرد. می‌دانستم اگر رودخانه نبود، باز هم می‌مردم، زیرا هیچ آبی برای نوشیدن وجود نداشت. سپس دیدم با بند نافی به جنگل متصلم. درختان جنگل برای تنفس من اکسیژن تولید می‌کردند. بدون جنگل من خواهم مرد و دیدم که بند نافی مرا به کشاورزی متصل کرده است که سبزیجات، گندم و برنج را برای پختن و خوردن من به عمل می‌آورد.

در این غذا من به‌روشنی حضور تمام کائنات را می‌بینم که از وجود من حمایت می‌کنند.

وقتی به‌طوری عمیق به یک صفحهٔ کاغذ می‌نگریم، می‌بینیم پر از همهٔ موجودات کائنات است: نور خورشید، درختان، ابرها، زمین و معادن؛ همه چیز به جز یک چیز. فقط از یک چیز عاری است: یک خود مجزا. برگهٔ کاغذ نمی‌تواند به‌خودیِ‌خود وجود داشته باشد، بلکه ناگزیر با همهٔ موجودات دیگر کائنات درهم است.

به نظر می‌رسد ما نمی‌توانیم از کلمات برای گفت‌وگو استفاده کنیم، پس به جای آن از بمب استفاده می‌کنیم. وقتی به نقطه‌ای می‌رسیم که نمی‌توانیم با زبان خود ارتباط برقرار کنیم و ناچاریم اسلحه به کار ببریم، تسلیم ناامیدی شده‌ایم

من وارث نتایج اعمال جسم، کلام و ذهنم هستم. اعمال من، نتیجهٔ وجود من هستند.

اگر زمان و انرژی خود را برای نگرانی از آن‌چه دیروز رخ داده است صرف کنیم یا نگران اتفاق‌های فردا باشیم، نمی‌توانیم از زندگی لذت ببریم.

می‌توانید بنشینید و با کودک وحشت‌زدهٔ درون خود مهربانانه صحبت کنید. می‌توانید چیزی شبیه به این بگویید: «کودک کوچولوی عزیز، من خودِ بزرگسال توام. می‌خوام بهت بگم ما دیگه اون بچهٔ بی‌دفاع و بی‌پناه نیستیم. ما دست‌ها و پاهای قوی داریم؛ خیلی راحت می‌تونیم از خودمون دفاع کنیم. بنابراین دیگه دلیلی برای ترسیدن وجود نداره.»

چون با وضوح و آرامش کافی صحبت کردم، خطر از کنار گوشم گذشت.

ترس باعث می‌شود روی گذشته تمرکز کنیم یا در مورد آینده نگران باشیم. اگر بتوانیم ترس خود را بپذیریم، می‌توانیم درک کنیم که در حال حاضر خوب هستیم.

ایالات متحدهٔ امریکا قدرتمندترین و پیشرفته‌ترین سلاح‌های جهان را در اختیار دارد، اما مردم امریکا احساس امنیت نمی‌کنند. آن‌ها به‌شدت احساس ترس و آسیب‌پذیری دارند.

اگر کاری نکنید که کشورهای دیگر در کنار شما احساس امنیت داشته باشند، کشور شما امن نخواهد بود. اگر ایالات متحده به دنبال امنیت است، باید از امنیت سایر ملت‌ها نیز مراقبت کند. اگر انگلیس امنیت می‌خواهد، باید به فکر امنیت سایر گروه‌ها باشد.

از زمانی که به اصطلاح جنگ علیه تروریسم آغاز شد ما میلیاردها دلار هزینه کرده‌ایم، اما فقط خشونت، نفرت و ترس بیشتری ایجاد شده‌است.

ما نیاز داریم روابط خود را به‌دقت بررسی کنیم تا ببینیم این روابط به‌طور عمده بر اساس نیاز متقابل شکل گرفته‌اند یا شادمانی متقابل؟