کتاب صد چاردانه

قاصد مرگ می‌گوید: من جلاد جانم گاهی پیرها را می‌کُشم گاهی جوانان را و گاهگاهی سراغ ارباب‌ها می‌روم اما همیشه در جست‌وجوی آدم‌های بیچاره‌ام

از ده ما روستایتان پیداست به مادر زیباترین دختر روستایتان بگویید او را شوهر ندهد او محبوبۀ من است

نمی‌دانم دردم را به که بگویم پدرم پیر است طاقت شنیدن ندارد اگر هم به درخت‌ها بگویم برگ‌هایشان خواهد ریخت نمی‌دانم...

آنقدر کارم زیاد است که عاشقیِ ما نیمه‌کاره مانده است

بیا ماهی شویم از دریایی به دریای دیگری برویم آهو شویم از صحرایی به صحرایی دیگر بیا کبوتری باشیم بال در بال هم آسمان‌ها را بگردیم

چشم‌های تو آتش بودند و ابروانت هیزم