بریده‌هایی از کتاب فنجان مونس

امروز درحالی‌که فنجان در دست‌های لرزانم بود تا خودم را به قهوه‌ای دیگر مهمان کنم، ناگهان خاطرات، بی‌رحمانه و بدون توجه به اینکه من خاطرهٔ قدیمی‌تری را در دست دارم به روحم هجوم آوردند. تحمل این حجم از زنده شدن خاطرات را تاب نیاوردم، وزن خاطرات بر سنگینی فنجان افزود و آن کهربایی قشنگ از دستم رها شد. راستش نفهمیدم این من بودم که فنجان را رها کردم یا فنجان بود که تصمیم گرفت قبل از من خودش را از بند و زنجیر تکرار خاطرات من رها کند. بیچاره فنجان که سی سال قهوه‌های تلخ مرا در درون خود جای داده بود از طعم تلخ خاطرات و قهوه‌های سیاه بدون شکرِ من راحت شد.

به نظرم هر کسی باید فنجانی شبیه به این داشته باشد که وقتی تنهاست با فنجانش این تنهایی را تبدیل به یک خاطرهٔ مقدس کند.

ا باید بیشتر رمان بخوانیم تا راه‌های دیگر زیستن را، عاشق شدن را، مردن و جنگیدن را یاد بگیریم!

«راز سعادت پیری چیزی جز پیمان شرافتمندانه با تنهایی نیست

به نظرم هر کسی باید فنجانی شبیه به این داشته باشد که وقتی تنهاست با فنجانش این تنهایی را تبدیل به یک خاطرهٔ مقدس کند.

همیشه از هر کاری که انجام می‌داد لذت می‌برد و فکر می‌کرد که بهترین است.

عمه شکوفه از آن گروهی بود، که قبل از اینکه قدم به زمین بگذارند، حقشان را از خدا و زمین و زمان می‌گیرند.

«اما به‌قول پدرم خوشبختی حالت طبیعی زندگی ما آدم‌هاست

بعضی حرف‌ها و احساسات خوب است فقط برای خودمان به یادگار بماند. حتی عشق‌های یواشکی وقتی در گوشهٔ قلبمان جا می‌ماند و یادمان می‌رود بهشان سر بزنیم نه تنها رسوب نمی‌شوند بلکه مانند دارو عمل می‌کنند. وقتی بعد از مدت‌ها به آنها سر بزنیم مانند شرابی کهنه، آدم را به حال خلسه می‌برد و آن لحظه است که گویی خاطرهٔ آن عشق تو را نه به یاد هبوط بلکه به فکر صعود می‌اندازد و شاید این خاصیت عشق‌های یواشکی، برای پاک و منحصربودنشان هست، برای اینکه آدم‌های خاص را باید یواشکی دوست داشت!

آدم‌ها با از دست‌دادن‌هایشان بزرگ می‌شوند و با نگهداری خاطرات عشق‌های کهنه‌ای که تا آخر عمرشان خوابش را می‌بینند زندگی می‌کنن

شد. آدم‌ها با از دست‌دادن‌هایشان بزرگ می‌شوند و با نگهداری خاطرات عشق‌های کهنه‌ای که تا آخر عمرشان خوابش را می‌بینند زندگی می‌کنند. دخترم هیچ‌وقت زندگی آنطور که فکر می‌کنی پیش نمی‌رود اما بدان زندگی نه آنقدر سخت است که نتوانی از گذرگاه‌هایش بگذری و نه آنقدر راحت که دوست داشته باشی برای همیشه در آن بمانی.»