در دههٔ ۱۹۲۰، برخی بنیادگرایان آمریکایی مانند جان آر. استراتون به صراحت عرضهٔ عمومی جنسیتِ مؤنث را وصل میکردند به تأثیرهای تلخِ داروینیسم، یا چیزی که استراتون در مباحث جدلیاش ترجیح میداد «حیوانگرایی» بنامد.
گروههای اسلامگرای انقلابیای مثل «فدائیان اسلام» با استفاده از زبان مشابهی، گرچه دراماتیکتر، زنانِ غیرمحجبه را محکوم کردند: «شعلههای شهوت از بدنهای عریان زنانِ بیاخلاق شعله میکشد، بشریت را میسوزاند و خاکستر میکند و باعث میشود که مردان جوان از انجام کارهای خویش غافل شوند.»