بریده‌هایی از کتاب ریگ روان

این یکی از عادات قدیمی و مسخرهٔ انسان است: وقتی راهش را گم می‌کند تندتر می‌دود

«استعداد به‌کارگرفته‌نشده به روح فشار می‌آره.»

بدترین چیز دنیا به‌هیچ‌عنوان رنج کشیدن یا تنهایی نیست. یک ترکیب است: تنهایی رنج کشیدن.

این‌که بقیهٔ آدم‌ها هم درد می‌کشند بی‌رحمانه‌ترین تسلایی است که می‌شود به کسی داد.

«اگه نمی‌تونی خارق‌العاده باشی، مبهم باش. اگه ندونن به چی می‌خوای برسی، متوجه نمی‌شن در رسیدن بهش شکست خوردی.»

اعصابش خُرد بود از این‌که مردم فوری یک خودکشی را تراژیک می‌دانند ولی ده‌ها سال درد و رنج روحی غیرقابل‌تحمل را که منجر به خودکشی شده در نظر نمی‌گیرند،

ما بی‌خطا نبودیم، بله، ولی حق‌مان هم نبود که این‌طور ریشه‌کن شویم.

این یکی از عادات قدیمی و مسخرهٔ انسان است: وقتی راهش را گم می‌کند تندتر می‌دود

فقط وقتی به هدفت می‌رسی که فراموش می‌کنی توانایی‌اش را نداری.

«با این وضع که نرخ پیشرفت علم پزشکی تقریباً برابره با نرخ نابود شدن محیط‌زیست، محتمل‌ترین سناریو اینه که درست در لحظهٔ نامیرا شدن گونهٔ انسان، دنیا غیرقابل‌سکونت می‌شه.»

آه، چه‌قدر امید، دریا دریا امید ــ ولی نه برای ما.

«استعداد به‌کارگرفته‌نشده به روح فشار می‌آره.»

«هیچ‌کس بیشتر از یک آدم غیراصیل، با تمسخر اصیل بودن رو رد نمی‌کنه.»

هیچ پشیمانی‌ای بزرگ‌تر از تصمیمات غلطی نیست که برای گرفتن‌شان پدر خودت را درآورده‌ای.

هر روز که زنده بیدار می‌شوی فاتحی؛ برو و غنایمت را طلب کن.

اگر در زندگی به اندازهٔ کافی صبر کنید تمام حسادت‌های‌تان بی‌معنا می‌شود.

قانون تخطی‌ناپذیر همیشه همین بوده، وقتی به آرزویت می‌رسی که دیگر خیلی دیر شده.

«استعداد به‌کارگرفته‌نشده به روح فشار می‌آره.»

مسئله این نیست که «زندگی ارزش زیستن داره یا نه»، مسئله اینه که «زندگی من ارزش زیستن داره یا نه.» آدم بهترین روز زندگیش رو با بدترین روزش قیاس می‌کنه و می‌فهمه هیچ فرقی باهم ندارن.

کاری که بقیه در قبال رنج کشیدن تو انجام می‌دن جایگاه اخلاقی‌شون رو نشون می‌ده و کاری که تو در قبال رنج کشیدن بقیه انجام می‌ده جایگاه اخلاقی تو رو.

«یک چیز هیچ‌وقت به ذهنم نرسید. شاید دلیل نمُردنم این باشه که قبلاً مُرده‌م.»

«چیزی که راجع‌به شکست آدم رو دیوانه می‌کنه قرابتش به موفقیته.»

استیو تولتز در مصاحبه‌ای گفته جزء از کل را دربارهٔ ترس از مرگ نوشته و ریگ روان را دربارهٔ ترس از زندگی.

«می‌دونی ترس از تبدیل شدن به والدین‌مون جا عوض کرده با ترس از ارث بردن ناهنجاری‌های ژنتیک‌شون؟»

دهانم باز ماند. خودِ آلدو بود. خودش را برای مرگ آماده می‌کرد ولی در همین حین به فکر بهبود زندگی‌اش بود. هم تمایل به خودکشی داشت و هم جاه‌طلب بود. هی طناب گره می‌زد و وسطش درازونشست می‌رفت. خیلی مسخره بود.

واقعیت این است که آدم تا حدی می‌تواند از خود و زمانی که در اختیار دارد مایه بگذارد، بعدش باید دوستانت را روی صخره‌های سرد تنها بگذاری. کارهای دیگری داری.

ممکن است از تشویق زخم بخوری ولی بعضی تشویق‌های ایستاده مرگبارند

همه مستعد خشم غیرقابل‌مهارند.

زمان به‌قدری سریع می‌گذرد که دیگر نمی‌شود اعصار را از هم تشخیص داد و من آدم‌هایی را می‌شناسم که پنج نسل باهم فاصله دارند درحالی‌که اختلاف سنی‌شان فقط بیست سال است.

«چیزی که تو به عنوان رنج عاطفی تجربه می‌کنی فقط واکنش توئه به شرایط و بنابراین تا حدی تقصیرش به گردن خودت هم هست