کتاب مسیر آرامش

پیام کتاب پیش روی شما ساده است: تلاش برای خوشبخت بودن را متوقف کنید، فرار از ناخوشی را متوقف کنید، خود را همان‌طور که هستید در آغوش بگیرید و خوشبختی عمیق‌تری را تجربه و کشف کنید

شفای خویش، تغییر خویش و حتی بیدار ساختن خویش را رها کنید. جلو زدن فیلمِ زندگیِ خود را متوقف کنید. «رها کردن» را رها کنید. شفا مقصد نیست. همین‌جا باشید. درد و اندوه تو، تردیدها و آرزوهای تو افکار هراس‌انگیز تو اشتباه نیستند،آن‌ها نمی‌خواهند «شفا» یابند. آن‌ها می‌خواهند بمانند، همین‌جا، همین حالا، به‌آرامی، در میان بازوان عاشقانه و شفابخش بیداریِ اکنون... جف فوستر

از فیلم گذشته و آینده، زمان و مکان، خارج شوید و لحظه‌ی مقدس، همین لحظه و تنها لحظه‌ای را که هست ببینید.

۱۰۷: ترانه‌ای عاشقانه برای خودم تو همان هستی که من هر روز صبح با او بیدار می‌شوم. کسی که با او نفس می‌کشم و هر ضربان قلب او را همچو ضربان قلب خودم احساس می‌کنم. تو کسی هستی که با او قدم می‌زنم، با او صحبت می‌کنم و می‌خوانم، کسی که در هر لحظه‌ی بیداری از هر روز مقدس با من می‌ماند. تو کسی هستی که من با او بیمار می‌شوم، با او می‌گریم، کسی که خشم، شادی، و تردید او مانند آتش از درون من شعله می‌کشد. تو کسی هستی که من با او خواهم مرد. کسی که به آغوش او بازمی‌گردم.

فرزندم، بدان که اگر موفق شوی، دوستت خواهم داشت و اگر شکست بخوری نیز به همان میزان دوستت دارم.

اجازه دهید همه‌چیز در زمان اکنون جریان یابد. تسلیم شوید. جدا شوید. بشکنید. اجازه دهید رؤیاهای کهن به زیباترین شکل ممکن بمیرند. اجازه دهید تمام قطعات گمشده در بازوان عشق شما آرام گیرند. و خود را در سقوط خود پیدا کنید و در شکستن خود نفس بکشید. این‌گونه تمام مخلوقات فرمانروایی‌های فراموش‌شده به شما سر تعظیم فرود می‌آورند. ناجیان آن‌ها. عشق آن‌ها.

به هر رویدادی که رخ می‌دهد، هرچقدر ناخواسته، ناامیدکننده یا گذرا باشد، بگویید: «شما چیزی جز خودِ حیات نیستید! من به شما سر تعظیم فرود می‌آورم.»

گاهی زندگی چنان ما را به زانو درمی‌آورد که احساس خواهیم کرد هر آنچه در زندگی می‌خواستیم از ما می‌گریزد. البته که بله، این «ملاقات» ممکن است دردناک باشد.

دوست من، فقط عشق مهم است، تمام آن چیزی که اهمیت دارد عشق است و اگر چیزی جز این بپنداریم، احمقی بیش نیستیم.

«گند زدم.»در اثنای جراحت‌دیدگی خود، وسوسه می‌شوید که در برابر خود و دنیا بایستید. کسی را سرزنش می‌کنید و به شخص دیگر یورش می‌برید. در پی انتقام هستید و با رفتاری اعتیادگونه خود را مجازات و به خود حمله می‌کنید. سریعاً درد را بی‌حس کنید. چیزی بنوشید، بخورید، چیزی بخرید و بکوشید چیزی احساس نکنید.

خواهید آموخت که به راه بیراهه اعتماد کنید و آشیانه‌ی خود را در آغوش گرم ناامنی بسازید.

همین حالا تلاش برای یافتن پاسخ‌ها را متوقف کن. اکنون اجازه بده همه‌چیز به آرامش برسد. مکثی مقدس داشته باش. بگذار تمام پرسش‌ها بی‌پاسخ باقی بمانند. امروز فضایی برای نفس کشیدن به خود اختصاص بده. بگذار همه‌چیز از کنترلت خارج شود. بگذار نتوانی همه‌چیز را خوب نگه داری. بگذار ندانی که چطور؛ بگذار که اصلاً ندانی. بگذار، اگر لازم است، قلب بشکند، بدن‌درد بگیرد و روح بیدار شود. زمانی که این کار را انجام دهی، همه‌چیز بسیار مطلوب خواهد بود. اینجا بسیار هم عالی.

آرام باش هیچ فوریتی وجود ندارد. تابستان برای رسیدن به پاییز نمی‌شتابد. یک برگ کوچک علف هیچ‌گاه نمی‌کوشد سریع‌تر از گیاه همجوارش رشد کند. سیارات نیز کاهلانه روی مدار خود حرکت می‌کنند. این عالم هستیِ کهن اصلاً شتابی ندارد.

اگر اینجا و اکنون تنهایی به دیدار شما آمد، از آن روی برنگردانید. اگر ترس به سراغتان آمد، آن را پس نزنید و سعی نکنید بگریزید. اگر در درون شما احساساتی نظیر درماندگی، خشم یا حس ناامیدی کامل جریان یافت، این انرژی‌ها را رد نکنید. آن‌ها تنها می‌خواهند همین‌حالا حس شوند. این احساسات اشتباه نیستند. آن‌ها فرزندان گمشده‌ی شما و کودکان یتیم بیداری هستند که فقط می‌خواهند احساس شوند و جریان یابند

گاهی زندگی چنان ما را به زانو درمی‌آورد که احساس خواهیم کرد هر آنچه در زندگی می‌خواستیم از ما می‌گریزد. البته که بله، این «ملاقات» ممکن است دردناک باشد. اما شاید احساس این جراحت سرآغاز شفا یافتن است و نه پایان آن.

جدایی از دوست یا شریک زندگی بسیار به مردن شباهت دارد؛ مرگی بدون مرگ واقعی که شاید عجیب‌تر و گیج‌کننده‌تر از مرگ واقعی است. در این حالت شما احساس می‌کنید دیگر روی زمین نیستید. صبح از خواب بیدار می‌شوید و درحالی‌که متعجب هستید، نمی‌دانید آن‌ها کجا رفته‌اند. به‌دنبال آن‌ها می‌گردید و چیزی که می‌یابید، تنها غیبت آن‌هاست که منعکس می‌شود و کل لذتِ روز شما را نابود می‌سازد. هرچیزی شما را به‌یاد آن‌ها می‌اندازد. برگی که در باد حرکت می‌کند. ترانه‌ای قدیمی. لطیفه‌ای که با هم می‌گفتید و چیزی که باقی مانده است، تنها امیدی مشترک و گنگ به آینده‌ای خوشبخت است.

در ویرانی‌ها نفس بکش. پاهای خود را روی زمین احساس کن. اعتماد کن. شاید عشق حقیقی هرگز گم نخواهد شد. مرگ نمی‌تواند آن را لمس کند. پایان‌ها قادر به توقف آن نیست. شما عشق ورزیدید و باختید، اما آیا می‌توانید گم‌گشتگی کنونِ خود را در عشق تحمل کنید؟ آیا می‌توانید «فرد از دست‌رفته» را بازگردانید؟ آیا می‌توانید اندوه، تردیدها و حتی خشم خود را مانند فرزندان دلبند خود دوست بدارید؟ و اگر نمی‌توانید، آیا می‌توانید حداقل ناتوانی خود در عشق ورزیدن به آن‌ها را در حال حاضر، دوست بدارید؟ آیا عشق به‌راستی گم شده است؟ آیا از هر زمان دیگری به شما نزدیک‌تر نیست؟

دعوت به اینکه سخاوتمند باشید، به وسعتی که هم درد هم لذت را، هم شادی هم عذاب روحی را، و هم هیجان هم کسالت را در خود جای دهید. و شاید دعوتی باشد به قدرشناسی از زندگی که گذرانده‌ایم، برای یکایک نفس‌های گرانبهای آن، برای غذایی که به ما داده شد، برای توانایی عشق ورزیدن، بخشش، اتصال و آرام یافتن حتی در تاریک‌ترین مکان‌ها.

ناتوانی خود را در عشق ورزیدن کامل دوست داشته باشید؛ عدم‌پذیرش خود را بپذیرید و امروز به شکست محض خود در تسلیم شدن سر بنهید. این آزادی است؛ درست در همین‌‌جا که شما هستید؛ آزادی در احساس آزاد نبودن، چشیدن طعم پایانی حیات در لحظه‌ی آفرینش. دقیقاً همان که هستید باشید، فارغ از آنچه هستید. به هر رویدادی که رخ می‌دهد، هرچقدر ناخواسته، ناامیدکننده یا گذرا باشد، بگویید: «شما چیزی جز خودِ حیات نیستید! من به شما سر تعظیم فرود می‌آورم.»

هیچ‌گاه درباره‌ی هیچ‌کس نتیجه نگیر. ‫آن‌ها همواره تو را متعجب خواهند کرد. ‫چرا که آن‌ها زنده هستند و متغیر، ‫ و بدون هیچ «خویشتن» پایداری که بتوان نام نهاد. ‫آن‌ها یک قالب از هزاران قالب هستند. ‫تغییردهندگان وضعیت. رژه‌ای از نقاب‌ها. ‫غم‌انگیز، طنزآلود، سخت‌گیر، نشاط‌آور، بی‌حس. ‫آن‌ها را با ظاهرشان اشتباه نگیر!

هیچ خویشتنی برای نجات، برای از دست دادن، برای دفاع و برای شادی کامل وجود ندارد. هر ایده‌آل ناممکن را رها کنید.