کتاب کمک های اولیه عاطفی

طرد شدن چنان درد احساسی شدیدی ایجاد می‌کند که می‌تواند بر افکار ما تأثیر گذارد، احساس عصبانیت ما را دوچندان کند، اعتماد و عزت‌نفس ما را تخریب کند و احساسِ بنیادینِ تعلق داشتن ما را ناپایدار کند.

نحوه‌ی برخورد ما با شکست، تأثیر بسیار زیادی بر موفقیت ما در زندگی و همین‌طور خوشحالی و سلامت عمومی‌مان دارد.

آنچه نشخوار فکری را به‌نوعی آسیب روانی تبدیل می‌کند این است که این عمل، به هیچ‌گونه یافته‌ی جدیدی که بتواند زخم‌های عاطفی ما را بهبود ببخشد منجر نمی‌شود و در عوض، تنها باعث می‌شود به زخم‌های احساسی خود چنگ بزنیم و مجدداً آن‌ها را دچار عفونت کنیم.

ماهیت ناخودآگاه ناتوان‌سازی خود می‌تواند باعث شود حتی هنگامی که شخص دیگری آن‌را به ما گوشزد می‌کند، نسبت به آن نابینا باشیم.

تنهایی و انزوای اجتماعی، عضلات پذیرش دیدگاه ما را تضعیف می‌کند و باعث می‌شود که ما با احتمال بیشتری مرتکب اشتباهات در روابط اجتماعی شویم یا به نظر دیگران نامناسب، بیش از حد مشتاق یا بیش از حد گوشه‌گیر بیاییم.

هراس از شکست باعث می‌شود بسیاری از ما به هرگونه رفتار ناتوان‌کننده‌ای دست بزنیم. رفتارهایی که در آن‌ها بدون این‌که آگاه باشیم، موانعی را بر سر راه موفقیت خود می‌تراشیم یا در مورد موانع موجود اغراق می‌کنیم. در واقع، ما اغلب در ساختن این موانع ناتوان‌ساز بسیار خلاقانه عمل می‌کنیم تا چیزی داشته باشیم که آن را برای شکست خود مقصر بدانیم.

با این حال، طنز غم‌انگیز تنهایی این است که در حالی که ما اغلب برای دیگران غیرقابل مشاهده می‌شویم، تنهایی ما معمولاً برای آن‌ها بسیار مشهود است. تحقیقات بی‌شماری نشان داده‌اند که افراد تنها به‌راحتی برای دیگران قابل‌تشخیص هستند و هنگامی که ما به‌عنوان شخصی تنها قضاوت شدیم، به‌احتمال زیاد در نتیجه آن با دید منفی به ما نگاه خواهد شد. افراد تنها اغلب نسبت به افراد غیر تنها کمتر جذاب و باهوش به نظر می‌رسند

تنهایی باعث می‌شود که ما با احتیاط و بدگمانی به مردم نزدیک شویم و مردد بودن ما معمولاً برای دیگران واضح و مشخص بوده و باعث می‌شود آن‌ها از امواج منفی ساطعه از سمت ما دوری کنند. سپس ما احساس خرد شدن می‌کنیم و نتیجه می‌گیریم که حق داشتیم از همان ابتدا مشکوک و محتاط باشیم. این واقعیت که اقدامات خود ما یک پیشگویی خودمحقق‌شونده ایجاد کرده‌اند، اغلب کاملاً از چشم ما دور می‌ماند. همان‌طور که اغلب در زندگی صادق است، هنگامی که از روی ترس رفتار می‌کنیم، خطرهایی را که می‌خواهیم از آن‌ها جلوگیری کنیم، به سمت خود جذب می‌کنیم.

آنچه نشخوار فکری را به‌نوعی آسیب روانی تبدیل می‌کند این است که این عمل، به هیچ‌گونه یافته‌ی جدیدی که بتواند زخم‌های عاطفی ما را بهبود ببخشد منجر نمی‌شود و در عوض، تنها باعث می‌شود به زخم‌های احساسی خود چنگ بزنیم و مجدداً آن‌ها را دچار عفونت کنیم.

فکر نزدیک شدن به یک غریبه یا بدتر از آن، گروهی از غریبه‌ها و شروع یک مکالمه کافی است تا باعث ایجاد حس وحشت ایجاد شود و ما پیش‌بینی کنیم که هرگونه تلاش این‌چنینی به طرز فاجعه‌آمیزی خاتمه خواهد یافت.

آسیب‌هایی که تنهایی به درک ما از موقعیت‌های اجتماعی می‌رساند می‌توانند خیلی سریع اتفاق بیفتند. به‌عنوان مثال، دانشمندان دریافته‌اند که اگر از دانشجویان بخواهند یک بازه زمانی از زندگی‌شان را که در آن احساس تنهایی می‌کردند به یاد بیاورند، همین کافی ست تا آن‌ها ارزیابی منفی‌تری نسبت به سیستم‌های پشتیبانی اجتماعی فعلیشان داشته باشند، خجالتی بودن و اضطراب اجتماعی آن‌ها افزایش یابد، روحیه و عزت‌نفسشان دچار کاهش شود و همچنین میزان خوش‌بینی آن‌ها دچار اختلال شود. تنهایی همچنین باعث می‌شود که ما دیگران را سخت‌گیرانه‌تر ارزیابی کنیم و نسبت به حالتی که تنها نباشیم درک منفی‌تری از تعاملات خود با دوستان و عزیزانمان داشته باشیم.

البته دیگران به‌سرعت متوجه بی‌میلی ما به بیان عقایدمان، اعتراض کردن یا مخالفت کردن می‌شوند که همین امر آن‌ها را تشویق می‌کند تا در آینده به ما اهمیت کمتری بدهند و حتی نسبت به نیازها و احساسات ما ملاحظه کمتری به خرج دهند.

تنهایی همچنین بر نحوه درک دیگران از ما تأثیر می‌گذارد و باعث می‌شود ما از نظر جامعه کمتر جذاب و کمتر خواستنی به نظر برسیم. ترکیب این عوامل، برداشتن شنل نامرئی و انجام تلاش‌های موفقیت‌آمیز در جهت ایجاد روابط جدید اجتماعی یا عمیق‌تر کردن روابط فعلیمان را، بسیار دشوار می‌سازد.

افرادی که رابطه عاطفیشان باعث می‌شود احساس تنهایی کنند، در صورتی که اقدام به برقراری ارتباط مجدد با دوستان و عزیزانی بکنند که ارتباطشان را با آن‌ها از دست داده‌اند، پس از جدایی واقعاً احساس رهایی می‌کنند.

درمان زخم‌های تنهایی زمانی بسیار ضروری‌تر می‌شود که ما برای مدت‌زمان طولانی درگیر آن بوده‌ایم و از اینکه قادر به تغییر انزوای اجتماعی و عاطفی خود باشیم، احساس ناامیدی می‌کنیم.