کتاب به بلندای آن ردا

آن مقصدی که از راه ظلم و خیانت به آن برسند، منزل عدل و حق نیست...

عافیت را ده جزء باشد، نُه جزء آن در کناره‌گیری از مردم و یک‌اش در سکوت...

عافیت را ده جزء باشد، نُه جزء آن در کناره‌گیری از مردم و یک‌اش در سکوت...

سینه‌ام تنگ‌تر است از آن که این اندوه...

- و خداوند این بقعه را، محل آمد و شد شیعیان و اهل محبتم قرار می‌دهد... بغض در گلویش می‌نشیند: - و به خدا سوگند زائری مرا زیارت نکند و محبی سلام نفرستد، مگر که رحمت و مغفرت ربوبی بر او واجب شود به شفاعت ما...

می‌فرمود؛ آن که تقوای خدا نکند برای گناه کم، برای گناهان بسیار هم نخواهد کرد... و معاصی کوچک، راه رسیدن به نافرمانی‌های بزرگ است...

عقل آدمی کامل نمی‌شود مگر با ده خصلت، اول، امید خیر از او باشد و دوم، از شر او در امان باشند و سوم، نیکی کم دیگران را بسیار ببیند و بسیار خود را کم و چهارم، خسته نشود از این که بسیار از او بخواهند و درخواست داشته باشند...

همه جانم اشک: - ابوالحسن پیامبر نبود عبدالله، اما قامتش را بلندای این ردا بود...

هرکس عصیان‌گری را دوست بدارد، خود معصیت‌کار است، و هرکس بنده مطیعی را دوست بدارد، خود فرمانبردار است، هرکس ستمکاری را یاری رساند، خود ظالم است و هرکس عادلی را یاری نرساند، خود ستمکار است... میان خدا و هیچ مخلوقی، خویشی و پیوند نیست؛ و هیچ‌کس به ولایت و قرب خداوندی نرسد مگر از مسیر اطاعت...

- به خدای عز و جل سوگند، از روزی که حضرتش مرا آفرید تا اکنون، دروغ نگفته‌ام... و برای رسیدن به دنیا، ترک دنیا نکرده‌ام... کلام آخر ابوالحسن را چند باره واگویه می‌کنم... ما زهدتُ فی الدنیا للدنیا... چقدر شیرین است... برای رسیدن به دنیا، ترک دنیا نکردم... هیچ کس قدر من نمی‌فهمد که در میدان منطق، مبارزه با حریف همیشه پیروز، چه اندازه لذت‌آفرین است...

ابوالحسن می‌رسد و کنار قبر هارون می‌نشیند و جانب قبلهٔ قبر با دست، خطی بر خاک می‌کشد: - اینجا تربت من است و مدفنم... پرسؤال در چشمان ابن أبی‌غانم خیره می‌شوم که، از اینجا تا مرو فرسخ‌ها راه است و افزون که بعید است کسی را جرأت و اجازه دفن بالای سر خلیفه مرحوم باشد و اما حضور ابوالحسن و کیفیت احوالش مانع از پرسیدن می‌شود و او همچنان آرام: - و خداوند این بقعه را، محل آمد و شد شیعیان و اهل محبتم قرار می‌دهد... بغض در گلویش می‌نشیند: - و به خدا سوگند زائری مرا زیارت نکند و محبی سلام نفرستد، مگر که رحمت و مغفرت ربوبی بر او واجب شود به شفاعت ما...

خداوند این بقعه را، محل آمد و شد شیعیان و اهل محبتم قرار می‌دهد... بغض در گلویش می‌نشیند: - و به خدا سوگند زائری مرا زیارت نکند و محبی سلام نفرستد، مگر که رحمت و مغفرت ربوبی بر او واجب شود به شفاعت ما...

ابوالحسن بار دیگر جانب قبلهٔ قبر را دستی می‌کشد و زمزمه می‌کند: - هر کس زیارت کند مرا در غربتم، در سه وقت قیامت به دیدارش خواهم رفت و می‌رهانمش از هول و ترس حشر؛ اول آن زمان که کتاب اعمال به دست خلق دهند، و دیگر به وقت گذر از صراط و سوم چون اعمال بر میزان گذارند و هنگام محاسبه آید...

با شمشیر و نیزه نیستند که به سپاه‌مان تکیه کنیم؛ دل‌هاشان همراه شده و گره اگر بخورد به شیفتگی، هیچ دست و دندانی را توان باز کردنش نیست!

مال و ثروت انباشته نمی‌شود مگر به پنج خصلت؛ بخل بسیار و آرزوی طولانی و حرص مدام و قطع رحم و ترجیح دنیا به آخرت...

آن که مدام کینه بر کینه بنشاند، دلش را جایی برای عشق نمی‌ماند...

همه اینها یعنی عازم مرو است... اما با اکراه... که چنین پراندوه پا به راه گذاشته و هیچ از خانواده و خاندان و یارانش را همراه خویش نکرده... و فرموده؛ بیاید بر آدمیان زمانی که عافیت را ده جزء باشد، نُه جزء آن در کناره‌گیری از مردم و یک‌اش در سکوت...

احمق است آن که می‌پندارد که از شمشیر باید ترسید... حکومتِ شمشیر را می‌توان برابر سپر گرفت و شمشیر بران‌تر آورد، اما... حکم قلب را هیچ سپاهی یارای برابری نیست...

بیاید بر آدمیان زمانی که عافیت را ده جزء باشد، نُه جزء آن در کناره‌گیری از مردم و یک‌اش در سکوت...

یابن رسول الله! کنیزان به وقت شستشوی جامه‌ها، این رقعه میان ردای شما یافته‌اند... ابوالحسن رقعه می‌گیرد و: - حرزی است مرا، که دورش نمی‌سازم از خویش...

رقعه در جایی از جامه‌اش می‌گذارد: - بسم الله الرحمن الرحیم، بسم الله إنی أعوذ بالرحمن منک إن کنتَ تقیا او غیر تقی، أخذت بالله السمیع البصیر علی سمعک و بصرک...

خدایا به تو پناه می‌برم... اللهم إلیک التجأتُ... ابوالحسن که گویی برای خود دعا می‌کند، دست‌ها بالا می‌برد و: - اللهم إلیک التجأتُ...

اولین بار که سفره گشودیم به طعام و به قاعده همیشه، غلامان و کنیزان را بر سفره ننشاندیم، ابوالحسن بر سفره حاضر نشد تا همه خادمان بیایند و مرا تذکر داد با تغیّر که؛ پروردگار ما و غلامان یکی است و پدر و مادرمان هم، و جزا به اعمال است...

چرا این همه تلخی می‌کنی غادیه؟ چرا مقدماتِ کم‌جان می‌آوری برای نتیجه‌ای سترگ؟ اصلاً چرا چنین سنگدل به محاکمهٔ من نشسته‌ای و به زجر دادنم برخاسته‌ای؟

فخر و مباهات من است بندگی و عبودیت به آستان حضرت ربوبی... و با زهد در دنیا آرزو دارم امان از شر دنیا را... و با ورع از محرمات امید دارم رسیدن به برکات را... و با تواضع در دنیا انتظار می‌کشم رفعت مقام آن دنیا را، نزد حضرت پروردگار عز و جل...

پیش از شام، همگی وضو ساختیم به قصد عبادتی بر سر قبر پرنور حضرت خلیفه و همگی زیارت کرده بودیم که... چنان می‌گوید زیارت، که انگار قبر هارون شفا می‌دهد و کور بینا می‌کند... پدر من به وقت حیاتش خود محتاج چشمی بود، که زبیده عصاکشی‌اش می‌کرد و بیچارگی امروز من، همه از همان که بینایی‌اش را به زبیده سپرد و هم او، امین ملعون را پیش از من ولیعهد کرد و شب‌های آرامش حکومت، کابوس جنگ‌های مدام شد و...

بغض در گلویش می‌نشیند: - و به خدا سوگند زائری مرا زیارت نکند و محبی سلام نفرستد، مگر که رحمت و مغفرت ربوبی بر او واجب شود به شفاعت ما...

هر کس زیارت کند مرا در غربتم، در سه وقت قیامت به دیدارش خواهم رفت و می‌رهانمش از هول و ترس حشر؛ اول آن زمان که کتاب اعمال به دست خلق دهند، و دیگر به وقت گذر از صراط و سوم چون اعمال بر میزان گذارند و هنگام محاسبه آید...

امام همیشه می‌فرمود؛ آن که تقوای خدا نکند برای گناه کم، برای گناهان بسیار هم نخواهد کرد... و معاصی کوچک، راه رسیدن به نافرمانی‌های بزرگ است...

آن مقصدی که از راه ظلم و خیانت به آن برسند، منزل عدل و حق نیست... و باور ما نیست که به شمشیر ظلم، طلب عدل کنیم.