کتاب بهتر است با یک نفر حرف بزنی

«در هر انسانی می‌تونی چیزی پیدا کنی که اون رو دوست داشته باشی».

ولی چیز دیگری را هم می‌دانم که کمتر کسی می‌داند: تغییر و از دست دادن با هم عجین هستند. ما بدون از دست دادن به تغییر نمی‌رسیم.

ارتباطات در زندگی واقعاً پایان نمی‌یابند، حتی اگر شما دوباره آن فرد را نبینید. هر فردی که شما به او نزدیک بوده‌اید جایی در درون شما زندگی می‌کند.

از دست دادن اعتماد چیزی است که جبران آن سخت است.

انسان بودن بسیار دشوار است.

یک‌بار وندل اشاره کرد که ما طی دوران زندگی‌مان بیشتر با خودمان صحبت می‌کنیم تا دیگران، اما کلمات ما همیشه مهربانانه، واقعی، کمک‌کننده و یا حتی مهربانانه نیستند. بیشتر حرف‌هایی که به خودمان می‌زنیم را هرگز به افرادی که دوستشان داریم یا از آنها مراقبت می‌کنیم، مانند دوستان و یا فرزندانمان، نمی‌گوییم.

مردم معمولاً به این دلیل به فکر خودکشی نمی‌افتند که واقعاً می‌خواهند بمیرند، بلکه به این دلیل که می‌خواهند به دردهایشان پایان بدهند. اگر راه دیگری برای این کار پیدا کنند، مطمئناً زنده ماندن را انتخاب خواهند کرد.

اگر حواستان نباشد که «ایده‌آل، دشمنِ خوب است»، خودتان را از لذت بردن از زندگی محروم می‌کنید.

«در هر انسانی می‌تونی چیزی پیدا کنی که اون رو دوست داشته باشی

ـ می‌خوای بگی که تو هم با شوهرت اختلاف داری؟ ـ آره. ـ باز هم باد درمی‌ده؟ ـ آره. این شوخی بین من و جن است. جن بارها شوهرش را تهدید کرده که لبنیات نخورد؛ چون به او نمی‌سازد. به او گفته اگر لبنیات بخورد، او شب‌ها در اتاق دیگری می‌خوابد. ولی شوهرش آن‌قدر عاشق لبنیات است که نمی‌تواند جلوی خودش را بگیرد و نخورد، و جن هم آن‌قدر عاشق اوست که نمی‌تواند او را تنها بگذارد و در اتاق دیگری بخوابد.

گفت: «در هر انسانی می‌تونی چیزی پیدا کنی که اون رو دوست داشته باشی». و در کمال شگفتی رفته‌رفته متوجه شدم که حق با او بوده است. غیرممکن است که آدم‌ها را خوب بشناسی و از آنها خوشت نیاید.

خوب می‌دانم وقتی در شکست‌ها و رنجش‌هایم عوامل بیرونی را مقصر می‌دانم و نقش خودم را ــ حالا هر نقشی ــ در زندگی بی‌نهایت ارزشمند خودم انکار می‌کنم چه حس خودتأییدی به من دست می‌دهد.

یکی از استادانم روان‌درمانی را با درمان جسمی مشابه می‌دانست. روان‌درمانی هم می‌تواند دشوار و دردناک باشد، و ممکن است شرایط شما قبل از بهبود بدتر شود. ولی اگر به طور مداوم جلسات را ادامه دهید و در هر جلسه تلاشتان را بکنید، می‌توانید عقده‌هایتان را بیرون بریزید و خیلی بهتر از قبل عمل کنید.

«آرامش به این معنا نیست که در جایی بدون هیچ جاروجنجال، زحمت یا کار سخت باشی، بلکه به این معناست که در میان همهٔ این چیزها باشی ولی قلبت آرام باشد

من یاد کارتون معروفی افتادم. زندانی‌ای پشت میله‌های زندانه و عاجزانه میله‌های زندان رو تکون می‌ده تا شاید راهی برای بیرون رفتن باز بشه... ولی میله‌ها فقط جلوش هستن. این طرف و اون طرفش بازه. چند لحظه مکث می‌کند و اجازه می‌دهد من خوب این صحنه را تصور کنم. ـ تنها کاری که زندانی باید بکنه اینه که راه بره، چند قدم این طرف‌تر یا اون طرف‌تر. ولی با وجود این، اون سر جای خوش وایستاده و میله‌ها رو تکون می‌ده. این قصهٔ بیشتر ماهاست. ما احساس می‌کنیم که کاملاً در احساساتمون گیر کردیم و به دام افتادیم و راه فراری نیست، ولی حقیقت اینه که حتماً راهی هست، البته اگه خودمون بخوایم از این احساساتمون بیرون بیایم و اون راه رو ببینیم.

مردی که فکر می‌کردم قرار است با او ازدواج کنم به طور کاملاً ناگهانی قضیهٔ ازدواج را لغو کرد. امروز تمام سعیم این است که فقط به بیمارانم توجه کنم و تمرکزم روی آنها باشد. تنها ده دقیقهٔ استراحت میان جلسات به من فرصت گریه می‌دهد و سپس قبل از ورود بیمار بعدی، ریمل‌هایی را که اشک‌ها شسته و روی صورت جاری کرده پاک می‌کنم.

حقیقتی که کمتر بیان شده: درمانگران هم به درمانگر مراجعه می‌کنند

برای «مدیریت کردن احمق‌های دُوروبرش» به کمک نیاز دارد.

به این فکر کردم که حسرت دو عملکرد برای انسان دارد: یا او را در گذشته اسیر می‌کند و قدرت حرکت را از او می‌گیرد، یا به عنوان موتور محرکه‌ای برای تغییر عمل می‌کند.

«در هر انسانی می‌تونی چیزی پیدا کنی که اون رو دوست داشته باشی».

تغییر و از دست دادن با هم عجین هستند. ما بدون از دست دادن به تغییر نمی‌رسیم.

ارتباطات در زندگی واقعاً پایان نمی‌یابند، حتی اگر شما دوباره آن فرد را نبینید. هر فردی که شما به او نزدیک بوده‌اید جایی در درون شما زندگی می‌کند.

در دوران کارآموزی یک‌بار یکی از مربیان به من

قدرت فوق‌بشری می‌خواهد تا بتوانم فکم را محکم فشار دهم تا بسته بماند.

غیرممکن است که آدم‌ها را خوب بشناسی و از آنها خوشت نیاید. دشمنان خونی را بگیرید و آنها را در اتاقی محبوس کنید تا سرگذشت زندگی و تجربیاتشان را با هم در میان بگذارند، تا دربارهٔ ترس‌ها و تلاش‌هایشان، غم‌ها و نگرانی‌هایشان با هم حرف بزنند و آن وقت خواهید دید کسانی که به خون هم تشنه بوده‌اند با هم کنار می‌آیند. بدون اغراق می‌گویم که من در همهٔ افرادی که به عنوان درمانگر با آنها سروکار داشته‌ام چیزی دیده‌ام که قابل دوست داشتن باشد، حتی در مردی که آدم کشته بود

متضاد افسردگی خوشحالی نیست، بلکه سرزندگی است

حقیقتی که کمتر بیان شده: درمانگران هم به درمانگر مراجعه می‌کنند. در واقع ما برای گرفتن مجوز خود در دوران تحصیل باید چند جلسه خودمان به عنوان بیمار پیش روانکاو برویم تا قبل از هر چیز به طور ملموس درک کنیم فردی که در مقابل ما می‌نشیند چه احساسی دارد. در این جلسات ما یاد می‌گیریم چطور بازخوردها را دریافت کنیم، چطور با احساس معذب بودن کنار بیاییم، نقاط کور را بشناسیم و تأثیر زندگی خود و رفتارهای خود بر خود و دیگران را کشف کنیم. پس از آن ما مجوز را می‌گیریم تا مردم به ما مراجعه کنند و با ما مشورت کنند... ولی باز هم خودمان به روانکاو مراجعه می‌کنیم. نه به طور مداوم و نه از روی اجبار، بلکه بیشتر ما درمانگرها چندین بار در طول دورهٔ شغلی خود روی مبل درمانگر دیگری می‌نشینیم.

تغییر و از دست دادن با هم عجین هستند. ما بدون از دست دادن به تغییر نمی‌رسیم. و دقیقاً به همین خاطر است که افراد زیادی می‌گویند خواهان تغییر هستند، ولی همان‌طور بدون تغییر باقی می‌مانند.

بله، بعضی وقت‌ها جهنم، خود ماست. گاهی خود ما عامل مشکلاتمان هستیم و اگر بتوانیم مسیر خودمان را تغییر دهیم و از مسیر قبلی خودمان بیرون بیاییم، اتفاق عظیمی رخ خواهد داد.

اگر حواستان نباشد که «ایده‌آل، دشمنِ خوب است»، خودتان را از لذت بردن از زندگی محروم می‌کنید.