کتاب اغما

یک نفر می‌آید که تو را می‌فهمد و چنان غرق در آسایش او خواهی شد که تمام غم و اندوهت را به فراموشی آن عاشقی‌ات خواهی داد

از منِ بی‌خبر از حالِ خودم می‌پرسی؟ من به جز حالِ تو از کلِّ جهان، بی‌خبرم

اشکِ پشتِ چشمِ تو چون آب در پشتِ سدَست پلک خود را وا کنی این شهر دریا می‌شود

اشکِ پشتِ چشمِ تو چون آب در پشتِ سدَست پلک خود را وا کنی این شهر دریا می‌شود

گاهی اوقات دلم می‌خواهد بروم پیشِ خدا سر در آغوش نهم وَ بگویم جانان تا به کی منتظرِ لحظه‌یِ دیدار شوم

یک نفر می‌آید که تو را می‌فهمد و چنان غرق در آسایش او خواهی شد که تمام غم و اندوهت را به فراموشی آن عاشقی‌ات خواهی داد

الهی آسمون بی ماه نباشه خوشی‌های کسی کوتاه نباشه الهی قلبه هر کس که اسیره جز عاشق با کسی همراه نباشه

یک نفر می‌آید که تو را می‌فهمد و چنان غرق در آسایش او خواهی شد که تمام غم و اندوهت را به فراموشی آن عاشقی‌ات خواهی داد

یک نفر می‌آید که تو را می‌فهمد و چنان غرق در آسایش او خواهی شد که تمام غم و اندوهت را به فراموشی آن عاشقی‌ات خواهی داد

از منِ بی‌خبر از حالِ خودم می‌پرسی؟ من به جز حالِ تو از کلِّ جهان، بی‌خبرم

الهی آسمون بی ماه نباشه خوشی‌های کسی کوتاه نباشه

وَ بگویم جانان تا به کی منتظرِ لحظه‌یِ دیدار شوم

ای رفته از دیده، از این دل نمی‌روی ‫انگار نه، عاشق این دل نمی‌شوی ‫من صد قدم که نه، هزار گام آمدم ‫اما تو سویِ مخالفِ این قلب می‌دوی ‫از غصّه‌یِ ندیدنِ تو شب‌ها و روزهاست ‫دلتنگ می‌شوم و تو از دست می‌روی ‫دورت شلوغ بود و شلوغ است عشقِ من ‫فریاد زدم اسمِ تو را، کاش بشنوی

دلم زندگیِ بی‌درد می‌خواد ‫دلم یک عشق‌و یک همدرد می‌خواد ‫واسه بی‌خوابیایِ هرشبِ من ‫دلِ من، عشقِ من!... شبگرد می‌خواد

بعدِ تو، این شهر را با دستِ خود آتش زدم ‫کلِّ شهرم سوخت امّا جای پاهایِ تو نه

آشوب به پا کردی، از لحظه‌یِ آغازت ‫این قلب، غمی دارد از غصّه‌یِ پروازت ‫یک عمر تو سوزاندی، خود پایِ خیانت‌ها ‫آخر که لیاقت کو آن کس شنوَد رازت

از منِ بی‌خبر از حالِ خودم می‌پرسی؟

با تو ای جانِ جهان، تا ابد عشق کنارِ دلِ ماست

دلِ من راست می‌گوید که دلتنگ است دل، تنگ است...