کتاب چاقو و ایستادگی

خاطره‌ها خیلی آشغال‌اند، نه؟

فکر می‌کنم شاید امید همان چیزی است که آدم را رو به جلو می‌کشد، شاید همان چیزی است که کاری می‌کند به راهتان ادامه دهید اما خطرناک هم هست، دردناک و پر خطر هم هست و دنیا را به چالش می‌کشد و دنیا کِی اجازه می‌دهد ما در چالشی پیروز شویم؟

صدای ذهنم با درک اینکه کارمان تمام است بالا می‌رود، که این بار دیگر راه فراری نیست، که اگر دنیا بخواهد، آن‌قدر دنبالتان می‌آید تا بالاخره به چنگش می‌افتید. و من کی باشم که درستش کنم؟ اگر دنیا به این شدت می‌خواهد این کار را بکند، من کی باشم که تغییرش بدهم؟ اگر آخر دنیا هی سعی می‌کند فرابرسد، من کی باشم که جلویش را بگیرم؟

اطلاعات بیش از حد هم می‌تونه آدم رو دیوونه کنه. اطلاعات بیش از حد به صدا تبدیل می‌شه و هیچ‌وقت هم متوقف نمی‌شه.»

چیزی به نام آرامش وجود ندارد. نه اینجا، نه هیچ‌جا. نه وقتی خوابیده‌اید، نه وقتی تنهایید، هیچ‌وقت.

و این رنجش می‌دهد، اما رنج خوبی است... همچنان رنجش می‌دهد، اما خوب است... رنجش می‌دهد... رنج می‌کشد.

اگه یکی از ما سقوط کنه، همه سقوط می‌کنن، تاد و همهٔ ما باید سقوط کنیم.

فریاد می‌زنم: «من اهل جایی که تو ازش می‌آی نیستم! من اهل اینجام و اینجا این‌جوریه!» «خب، اینجا کارشون اشتباهه.»

برای آخرین بار محکم شانه‌هایم را می‌گیرد و می‌گوید: «یادت باشه. امید.»

هیچ‌کس وقتی سیزده‌ساله شود، دیگر با پسرها حرف نمی‌زند. همه در پرنتیس‌تاون همین‌طورند. پسرها مرد می‌شوند و به جلسه‌های مخصوص مردها می‌روند که معلوم نیست در آن‌ها دربارهٔ چه حرف می‌زنند و اصلاًوابداً امکان ندارد پسرها را راه دهند و اگر شما آخرین پسری باشید که در شهر باقی مانده، باید تنهای تنها منتظر بمانید.

می‌گوید: «قانون رو که می‌دونی، هیلدی.» قانون؟ هیلدی می‌گوید: «قانون مال مردهاست.»

آن کلمه واقعیت داشت. این یک لشکر است؛ یک لشکر درست‌وحسابی. یک لشکر درست‌وحسابی دنبال من و وایولاست.

جای خالی‌اش آن‌قدر بزرگ است که احساس می‌کنم همراهمان است.

حدس زدن یک اتفاق با دانستن اینکه رخ داده یکی نیست.

وایولا با صدای بی‌روحی می‌گوید: «تحمل سکوت رو نداشتن. نمی‌تونستن تحمل کنن که زن‌ها همه‌چی رو درباره‌شون بدونن و اون‌ها هیچی از زن‌ها ندونن.»