بریده‌هایی از کتاب خانه ای روی پل

برایم خیلی جالب است که این‌همه دعاهای مختلف وجود دارد و این‌همه آدم دعا می‌خوانند اما هنوز دنیا پر از بدبختی و ظلم است.

در قلبم تا ابد با هم هستیم و تا ابد هم با هم خواهیم ماند.

هیچ‌کس ما را ندید. جلوی چشمشان بودیم‌ها. اما انگار نامرئی بودیم.

«چون دختره!» آرول گفت: «خب که چی؟ ایندیرا گاندی هم زن بود ولی شد رهبر کشورمون.»

با اینکه خیلی چیزها را از دست داده‌ایم اما هنوز هم می‌توانیم راهی رو به جلو پیدا کنیم.

اما قول نداد حالت بهتر شود.

«مگه زندگی اصلاً هیچ‌وقت آسون بوده؟»

برایم خیلی جالب است که این‌همه دعاهای مختلف وجود دارد و این‌همه آدم دعا می‌خوانند اما هنوز دنیا پر از بدبختی و ظلم است.

وقتی دیگر خشمم را فراموش کردم، انگار قلبم در سینه‌ام جای بیشتری داشت.

چون بهم اجازه نمی‌دادی دروغ بگویم. چون معجزه‌هایی کوچک نشانم می‌دادی. چون همیشه در برابر سختی‌ها می‌خندیدی. کنار هم گروه خوبی بودیم. و حالا تلاش می‌کنم، روکو. تلاش می‌کنم خنده‌ات را همراه داشته باشم و رو به جلو حرکت کنم.

«آره. اما وجود تو هم پُر از خیلی چیزهاست. پر از احساساتی که از بقیه پنهون می‌کنی و حرف‌هایی که به زبون نمی‌آری.»

همیشه فکر می‌کردم این منم که دارم از تو مراقبت می‌کنم، اما دیگر فهمیده‌ام معمولاً تو بودی که ازم مراقبت می‌کردی. تو بودی که بهم قدرت می‌دادی. چون بهم اجازه نمی‌دادی دروغ بگویم. چون معجزه‌هایی کوچک نشانم می‌دادی. چون همیشه در برابر سختی‌ها می‌خندیدی. کنار هم گروه خوبی بودیم. و حالا تلاش می‌کنم، روکو. تلاش می‌کنم خنده‌ات را همراه داشته باشم و رو به جلو حرکت کنم. تلاش می‌کنم دوستت داشته باشم اما در امروز زندگی کنم، نه در دیروز. رو به جلو رفتن، معنی‌اش ترک تو نیست. بالاخره این را درک کردم. و فکر می‌کنم، اینکه چطوری زندگی کنی مهم‌تر است تا اینکه چقدر زندگی کنی. تمام خاطرات خوبی که با هم داشتیم و هر ذره از عشقی که بینمان بود هنوز می‌درخشد. در قلبم تا ابد با هم هستیم و تا ابد هم با هم خواهیم ماند.

ترجیح می‌دم کنار شما زندانی باشم تا اینکه تنهایی آزاد باشم

با هم بودن ما یکی از چیزهای انگشت‌شماری بود که بهش ایمان داشتم.

به خودم قول دادم هیچ‌وقت مثل آما نشوم. قول دادم هیچ‌وقت به‌خاطر هیچ‌چیزی به کسی التماس نکنم.

گفتم: «باید یه‌کم استراحت کنیم.» موتو گفت: «ولی دارودستهٔ کومار هنوز دارن کار می‌کنن.» چشم‌های آرول مسیر نگاهم را تعقیب کرد. «زندگی مسابقه نیست. به‌اندازهٔ کافی جمع کردیم. می‌تونیم بریم.»

کم‌نور بود و دور؛ اما از دست نرفته بود.

دیگر تو را ندارم

آرول گفت: «به چیزهایی توجه کن که از دستشون ندادی

اینکه چطوری زندگی کنی مهم‌تر است تا اینکه چقدر زندگی کنی.

و یک‌جورهایی انگار می‌ترسیدی خوشحال باشی،

نباید بیشتر از این خودت رو سرزنش کنی. تو تصمیم‌هایی رو گرفتی که به‌نظرت درست بودن و تمام تلاشت رو هم کردی.»

موتو گفت: «آهای! بس کن، آکا. دارم از این‌همه برنامه‌ریزی برای آینده سردرد می‌گیرم.» باهاش مخالفت کردم: «یعنی تو هیچ‌وقت به آینده فکر نمی‌کنی؟» موتو گفت: «نه. همین‌جوری‌ش هر روز به‌اندازهٔ کافی نگرانی دارم، حالا بیام نگران آینده هم باشم؟» گفتم: «فکر کردن به آینده فقط نگران بودن نیست. خیلی وقت‌ها هم فکر می‌کنم اتفاق‌های خوبی برامون افتادن. ولی به هر حال هر اتفاق بدی ممکنه بیفته، پس باید آماده بشیم...» موتو پرید وسط حرفم. «درسته. هر اتفاق بدی ممکنه بیفته، برای همین هم باید اون پول رو خرج کنیم، آکا.» به هیچ قیمتی نمی‌گذاشتم رؤیایم برای داشتن زندگی‌ای بهتر را ازم بگیرند.

و یک‌جورهایی انگار می‌ترسیدی

به خالی بودن شکم‌هایمان عادت داشتم. اما آن شب وجودم هم از امید خالی شده بود.

زندگی عادلانه نیست، ویجی. بچه‌های خیلی زیادی هستن که مثل شما خونه‌ای ندارن، هیچ بچه‌ای هم نباید مجبور باشه کار کنه

آما مطمئن بود اگر این سختی‌ها را تحمل کند، بعد از مرگ، زندگی بهتری انتظارش را می‌کشد. اصلاً نمی‌فهمیدم که اگر این زندگی باعث عذاب‌کشیدنمان شده است، چرا باید ناگهان زندگی بعدی برایمان مهم باشد.

تو دیگر هرگز برنخواهی گشت.

«تنها راه تحمل کردن هر روز، فکر نکردن به فرداهاست.

اگه به یه قدرت بالاتر ایمان داشته باشی، اگه باور داشته باشی که زندگی یه هدفی داره، هدفی که ممکنه بدونیم چیه یا نه، اگه فقط بتونی ایمان داشته باشی