کتاب دیوار

به‌یاد چشمهای قشنگ گیرنده‌اش افتادم. وقتی که به من نگاه می‌کرد، چیزی از او به من سرایت می‌کرد؛

من از اینگونه دلجوییهای محبت‌آمیز بیزار بودم.

زندگی در نظرش پوچ و احمقانه می‌آید؛

با صدای خفه‌ای شروع به صحبت کرد. اگر او دائمآ وراجی نمی‌کرد، نمی‌توانست فکر خودش را جمع بکند.

کلماتی را جویده جویده از روی حواس‌پرتی می‌گفت. قطعآ برای اینکه فکر نکند، حرف می‌زد

تقصیر خودم بود، شب پیش راجع به کنشا با او حرف زده بودم، بایستی جلو دهنم را می‌گرفتم. یک‌سالی می‌گذشت که با این زن بودم. دیروز شاید حاضر بودم که یک بازویم را با تبر بزنند برای اینکه پنج‌دقیقه او را ببینم. به این علت حرف زده بودم. دست خودم نبود.

ملتفت گذشتن زمان نبودیم؛ شب مانند یک توده بی‌شکل و تاریک ما را احاطه کرده بود و من ابتدای آن یادم نمی‌آمد.

خودم را بی‌رحم حس کردم؛ من نه می‌توانستم نسبت به دیگران رحیم باشم و نه نسبت به خودم.

باید حقه مهمتری به‌کار برد تا بتوان کسی را که به‌زودی خواهد مرد، ترساند.

هرکسی مثل آنها فکر نکند، دستگیرش می‌کنند.

و اگر حالا او به من می‌نگریست نگاهش در چشم خودش می‌ماند و به من تأثیری نداشت. من تنها بودم.

ما ملتفت گذشتن زمان نبودیم؛ شب مانند یک توده بی‌شکل و تاریک ما را احاطه کرده بود و من ابتدای آن یادم نمی‌آمد.