غلامرضا رضایی

غلامرضا رضایی، نویسنده‌ی ایرانی، اول اردیبهشت ۱۳۴۱ در شهر مسجدسلیمان زاده شد. پدرش که به شاهنامه و داستان‌های عامیانه علاقه‌مند بود، در حرفه‌ای آزاد کار می‌کرد و نخستین جرقه‌های علاقه به روایت و قصه را در ذهن پسرش برانگیخت. رضایی پس از دریافت مدرک فوق‌لیسانس زبان و ادبیات فارسی، حدود بیست سال در دانشگاه‌های آزاد و علمی‌ـ‌کاربردی اهواز به تدریس پرداخت.

او شش سال از زندگی خود را در اصفهان گذراند و در همان دوران با احمد میرعلایی آشنا شد؛ آشنایی‌ای که در نهایت او را به دیدار با هوشنگ گلشیری رساند. رضایی خود را شاگرد گلشیری می‌داند و تأثیر آموزه‌های او را در شیوه‌ی داستان‌نویسی‌اش آشکار می‌بیند.

داستان‌های غلامرضا رضایی که از سال ۱۳۶۷ تا کنون در نشریات گوناگون منتشر شده‌اند، گستره‌ای وسیع از درون‌مایه‌ها را دربرمی‌گیرند. عشق، تنهایی، جنگ، مرگ و سرنوشت انسان از مضامین اصلی آثار او هستند. نثرش آمیزه‌ای از واقع‌گرایی و سوررئالیسم است؛ سبکی که با بهره‌گیری از ارجاعات بینامتنی و نگاهی تازه به ادبیات کهن فارسی، روایت‌هایی بدیع، چندلایه و تأثیرگذار پدید آورده است.

وقتی فاخته می‌خواند، شب بی‌مهتاب، دریچه‌ی جنوبی، سایه‌ی تاریک کاج‌ها، نقش اهدای خیرات و عاشقانه‌ی مارها از دیگر کتاب‌های او هستند.