ابوالقاسم حالت

ابوالقاسم عبدالله فرد (۱۲۹۳ - ۳ آبان ۱۳۷۲) متخلص به حالت، شاعر، مترجم و طنزپرداز برجسته‌ی ایرانی بود که در تهران زاده شد و بخش بزرگی از عمر خود را صرف خلق آثار ادبی، طنز و ترجمه کرد. پس از پایان تحصیلات به استخدام شرکت ملی نفت ایران درآمد و تا زمان بازنشستگی آنجا خدمت کرد. از سال ۱۳۱۴ به شعر و نویسندگی روی آورد و در سال ۱۳۱۷ همکاری خود را با مجله‌ی فکاهی توفیق آغاز کرد و آثار طنز خود را با تخلص‌هایی چون هدهد میرزا، شوخ، فاضل‌مآب، خروس لاری و ابوالعینک منتشر کرد. در کنار طنزپردازی به موضوعات اخلاقی و دینی توجه داشت و رباعیاتش در ترجمه‌ی سخنان امام علی (ع) در مجله‌ی «آیین اسلام» شهرت یافت. ازجمله آثار مهم او می‌توان به «فکاهیات حالت»، «دیوان خروس لاری»، «دیوان شوخ»، «سندبادنامه»، «هپل هپوخان» و «پروانه و شبنم» اشاره کرد. در زمینه‌ی ترجمه نیز کتاب‌هایی چون «مینوتوس مشاور نرون» اثر میکا والتاری، «زندگی من» و «زندگی بر روی می‌سی‌سی‌پی» اثر مارک توین و «فرعون» از الوِیز جارویس مک گرو را به فارسی برگرداند. ابوالقاسم حالت همچنین سراینده‌ی سرود ملی «پاینده بادا ایران»، نخستین سرود رسمی ایران بود و تا سال‌های پایانی عمرش با نشریات طنز ازجمله گل‌آقا همکاری داشت. او سرانجام بر اثر سکته‌ی قلبی درگذشت و از خود میراثی ماندگار در شعر، طنز و ترجمه بر جای گذاشت.