کتاب صوتی مه شکن

کتاب صوتی مه ‌شکن مجموعه داستان کوتاه، نوشته محمد قنبری است. داستان‌های کتاب مه شکن برگرفته از اتفاقات واقعی است که در فضای مجازی رخ داده است. بیشترین داستان‌ها در حوزه استفاده‌های نادرست و اشتباهات سهوی و عمدی ازشبکه‌های اجتماعی است که در پایان هر داستان، راهکارهای پیشگیری در قالب عبرت‌ها بیان می‌شود. این کتاب با صدای تیما پوررحمانی و علی عسکری، منتشر شده است.

درباره کتاب صوتی مه شکن

 کتاب صوتی مه شکن برای همه اعضای خانواده مناسب است. کتاب مه شکن صرفا برای سرگرمی نیست این کتاب به تمام کسانی که با فضای مجازی درگیر هستند کمک می‌کند اطلاعات بهتری از دنیای اینترنت داشته باشند و در دام اشتاباهات نیفتند. 

شنیدن کتاب مه شکن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن کتاب مه‌ شکن به همه کسانی که کاربر فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی هستند به ویژه جوانان و نوجوانان و والدین و آن دسته از کتاب‌دوستانی که به داستان‌های کوتاه واقعی علاقه دارند توصیه می‌شود.

درباره محمد قنبری

محمد قنبری، نویسنده داستان های کوتاه واقعی و رمان های پلیسی و وهم‌آلود متولد مهر ۱۳۶۱ است. او فعالیت حرفه‌ای خود در زمینه داستان نویسی را از سال ۱۳۹۵ آغاز کرده است. «بهنام» روایت زندگی اولین آتش نشان شهید پلاسکو و مجموعه داستان های کوتاه «تلگرام نامه ۱ و ۲»، «مثنوی نامه» و رمان‌های امنیتی «برنگرد»، «هک پلاس»، «از پمبا تا ماریانا» از جمله تألیفات این نویسنده است.

بخشی از کتاب صوتی مه شکن

صورتش را به آیفون نزدیک کرد و خیلی آرام گفت:

"یه بسته دارید لطفا بیائید تحویل بگیرید."

چادرم را سر کردم، رفتم پائین و در را باز کردم اما خبری از موتور سوار نبود! سرم را بیرون آوردم و چپ و راست کوچه را نگاهی انداختم اما خبری از او نبود که نبود. خواستم در را ببندم که از لای گل فلزی در، یک سی دی سفید رنگ افتاد جلوی پایم. آن را برداشتم و دوباره با تعجب سر و ته کوچه را نگاه کردم اما کسی نبود. آمدم خانه، داشتم از کنجکاوی می مردم سریع خودم را به لب تاب رساندم و سی دی را گذاشتم داخل دستگاه و منتظر ماندم. بعد از چند ثانیه یک فولدر باز شد حاوی نزدیک به 40 تا عکس از خودم بود. مربوط به دوران مجردی که متأسفانه با پسری که در راه دبیرستان دیده بودمش، یکی دوماه رفیق شدیم و چند باری بیرون رفتیم و کلی هم عکس با هم داشتیم.

آسمان جلوی چشمم تیره و تار شد. جوری به صفحه لب تاب خیره شده بودم که تا چند دقیقه نه چیزی می دیدم و نه می شنیدم. بدنم مثل مرده ها سرد شده بود و دستانم بی حس! با صدای گریه امیر محمد به خودم آمدم. خواستم بروم امیر محمد را بغل کنم و شیرش بدم که صدای تلفن من را به سمت خودش کشید. کالرآی دی اش را نگاه کردم. یک شماره ی رُند هشت رقمی که نمی خورد خانه یا مغازه باشد. با ترس و لرز تمام، زورم را جمع کردم و آب دهنم که مثل زهر مار تلخ شده بود را قورت دادم و گوشی را برداشتم. جرأت گفتن چیزی را نداشتم. از آن طرف صدای یک مرد شنیده شد:

"سلام نسرین جون، آخ ببخشید تو دیگه ازدواج کردی ببخشید، نسرین خانم، حالتون خوبه؟ امیدوارم که از دیدن عکس هایی که سری اولش رو برات فرستادم شوکه نشده باشی، صدای گریه بچه میاد، پسرته؟ دوستش داری؟ پس سریع حرفم رو می زنم تا بچه ت هلاک نشه! ببین یه گرفتاری کوچولو دارم که یه کم پول لازمم کرده، تو هم که وضع مالیت توپه ! قبلاً هم که رفیق بودیم و بالاخره رفاقت یه حق و حقوقی رو برای آدم ایجاد می کنه دیگه درسته؟ غرض از مزاحمت این که خیلی لنگ 15 میلیون پولم و زمانم خیلی کمه !

از طرفی دوست ندارم زندگیت با این تصاویری که ممکنه سی دی بعدیش بره دم نمایشگاه آقا میلاد، خراب بشه پس به حق رفاقت و روزهای خوشی که با هم داشتیم کمکم کن. خداحافظ"

تا این حرفها را شنیدم بغضم ترکید و گفتم:

"کثافت! من بچه دارم! با زندگی و آبروی من بازی نکن! باشه هرچی بخوای بهت میدم فقط گورت رو گم کن از زندگی من!"

خلاصه مجبور شدم سرویس طلایی را که میلاد برای سالگرد ازدواج مان حدود 17 میلیون خریده بود را بدهم به آن نامرد و به میلاد هم گفتم احتمالاً از خانه مان سرقت شده و سرویس را دزدیدن!