کتاب صوتی سرگشتگی

کتاب سرگشتگی نوشته‌ی ریچارد پاورز با ترجمه‌ی ماندانا گرشاسبی کتاب صوتی‌ای است که نشر طنین ایرانیان آن را با گویندگی حامد رحیمی‌نصر منتشر کرده است. این کتاب صوتی رمانی است درباره‌ی رابطه‌ی پدر و پسری سوگوار که در جهانی آشفته از بحران‌های زیست‌محیطی، سیاسی و عاطفی زندگی می‌کنند. داستان در آینده‌ای بسیار نزدیک می‌گذرد؛ زمانی که تغییرات اقلیمی، انقراض گونه‌ها و اخبار هولناک، پس‌زمینه‌ی زندگی روزمره‌ی شخصیت‌ها شده است. سرگشتگی هم‌زمان به اخترزیست‌شناسی، سوگ، تربیت فرزند و وضعیت سیاره‌ی زمین می‌پردازد و شنونده را وارد گفت‌وگویی مداوم میان علم، رؤیا و ترس‌های عمیق انسانی می‌کند.

درباره کتاب سرگشتگی

کتاب سرگشتگی رمانی است که ریچارد پاورز در آن داستان یک اخترزیست‌شناس و پسر نه‌ساله‌اش را در دل جهانی آشفته روایت کرده است. این کتاب صوتی در آینده‌ای نزدیک می‌گذرد؛ زمانی که رئیس‌جمهور پیام‌ها را مستقیم به تلفن‌ها می‌فرستد، توهین به او جرم است، آتش‌سوزی‌های جنگلی قاره‌ها را می‌بلعند و بیشتر جانوران یا انسان‌اند یا غذای صنعتی او. در چنین فضایی، یک پدر دانشمند تلاش می‌کند هم با سوگ همسرش کنار بیاید و هم پسر منحصربه‌فرد و «مشکل‌دار» خود را از زیر بار تشخیص‌های پزشکی و فشار مدرسه نجات دهد. کتاب سرگشتگی در چند بخش پی‌درپی، زندگی روزمره‌ی این پدر و پسر را با سفرهایشان به دل جنگل، رصد ستاره‌ها، گفت‌وگو درباره‌ی پارادوکس فرمی، سیاره‌های دور و بحران اقلیمی درهم می‌آمیزد. شنونده در فصل‌هایی که هرکدام بر محور یک موقعیت یا سفر شکل گرفته‌اند، با موضوعاتی مثل تغییرات آب‌وهوایی، انقراض گونه‌ها، سیاست‌های مخرب، فشار نظام آموزشی بر کودکان متفاوت و ناتوانی زبان پزشکی در توضیح پیچیدگی یک کودک روبه‌رو می‌شود. کتاب سرگشتگی از خلال این موقعیت‌ها، رابطه‌ی پدر و پسری را نشان می‌دهد که میان عشق، ترس، خشم و امید در نوسان‌اند و در عین تماشای فروپاشی آرام جهان، هنوز در جنگل، رودخانه، ستاره‌ها و حتی یک حلزون دریایی، معنایی برای ادامه‌دادن پیدا می‌کنند.

خلاصه داستان سرگشتگی

کتاب سرگشتگی داستان پدری اخترزیست‌شناس است که پس از مرگ همسرش، تنها با پسر نه‌ساله‌اش رابین زندگی می‌کند؛ پسری حساس، تیزبین و ناسازگار با قواعد معمول مدرسه و جامعه. پدر در حالی که زیر فشار تشخیص‌های پزشکی، داروها و انتظارات مدرسه قرار گرفته، سعی می‌کند راه دیگری برای فهمیدن و حمایت از رابین پیدا کند. آن‌ها به جنگل‌های اسموکیز سفر می‌کنند، زیر آسمان پرستاره می‌خوابند، درباره‌ی سیاره‌های دور، پارادوکس فرمی، حیات فرازمینی و سرنوشت زمین حرف می‌زنند و در عین حال با اخبار آتش‌سوزی‌ها، توفان‌ها و تصمیم‌های مخرب سیاسی روبه‌رو می‌شوند. کتاب سرگشتگی از خلال این سفرها و گفت‌وگوها، پیوند میان عشق پدر و فرزند، سوگ، بحران اقلیمی و پرسش از جایگاه انسان در جهان را دنبال می‌کند بی‌آنکه سرنوشت نهایی شخصیت‌ها را آشکار کند.

چرا باید کتاب سرگشتگی را بشنویم؟

کتاب سرگشتگی تجربه‌ی شنیدن داستانی است که هم‌زمان به رابطه‌ی پدر و فرزند، سوگ، علم و بحران اقلیمی می‌پردازد. این کتاب صوتی نشان می‌دهد یک کودک «متفاوت» چگونه جهان را می‌بیند و یک پدر چطور میان علم، عشق و ترس برای محافظت از او دست‌وپا می‌زند. شنونده در دل روایت، با سؤالاتی درباره‌ی آینده‌ی زمین و معنای مهربانی روبه‌رو می‌شود.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن کتاب سرگشتگی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های عاطفی با پس‌زمینه‌ی علمی، دغدغه‌های محیط‌زیستی، رابطه‌ی والد و فرزند و تصویرشدن کودکان حساس و ناسازگار با هنجارهای معمول علاقه‌مندند. همچنین به شنوندگانی پیشنهاد می‌شود که دوست دارند بحران اقلیمی و تنهایی انسان را در قالب داستان دنبال کنند.

بخشی از کتاب سرگشتگی

«سرگشتگی یعنی ممکنه هیچ‌وقت پیداشون نکنیم؟ تلسکوپ را روی ایوان گذاشته بودیم، در یک شب صاف پاییزی روی لبه‌ی یکی از آخرین نقاط تاریک شرق آمریکا. چنین تاریکی خوبی کم پیش می‌آمد و این‌همه تاریکی آسمان را روشن می‌کرد. لوله‌ی تلسکوپ را به‌سمت شکافی بین درختان اطراف کابین اجاره‌ای گرفتیم. رابین چشمش را از چشمی گرفت – پسر غمگین و تنهای در آستانه‌ی نه‌سالگی‌ام که با این دنیا مشکل داشت. گفتم: «دقیقاً همینه. ممکنه هیچ‌وقت پیداشون نکنیم.» همیشه سعی می‌کردم حقیقت را به او بگویم اگر آن را می‌دانستم و خیلی هم ناخوشایند نبود. به‌هرحال اگر دروغ می‌گفتم می‌فهمید. ـ ولی اونا اونجان، نه؟ شماها ثابتش کردین. ـ خب، دقیقاً که ثابتش نکردیم. ـ شاید اونا خیلی‌خیلی دورن. یعنی یک عالمه فضا یا چنین چیزی وجود داره. وقتی نتوانست منظورش را برساند شانه‌هایش فرو افتاد. دیگر وقت خواب بود. دستم را روی انبوه موهای خرمایی‌اش گذاشتم، رنگ او، الی. ـ اگه اینجا هیچ صدایی به گوشمون نرسه چی؟ این نشونه‌ی چیه؟ دستش را بالا آورد. آلیسا همیشه می‌گفت وقتی او تمرکز می‌کند می‌شود صدایش را شنید. چشمانش را تنگ کرد و به دره‌ی عمیق درختان خیره شد. با دست دیگرش چانه‌اش را فشار می‌داد؛ عادتش بود وقتی سخت در فکر فرومی‌رفت. با چنان قدرتی که مجبور شدم بگویم بس کند. ـ رابی، هی! دستش را برداشت تا من را آرام کند. حالش خوب بود. فقط می‌خواست در تاریکی به آن سؤال فکر کند. ـ اگه هیچ‌وقت هیچی ازشون نشنویم چی؟ هیچ‌وقت؟ سرم را برای تشویق دانشمند کوچکم تکان دادم: آروم آروم. رصد ستاره‌ها برای امشب بس بود. صاف‌ترین شبی بود که تابه‌حال دیده بودم. آن‌هم در جایی که به بارش باران معروف بود. ماه کامل و بزرگی در افق می‌درخشید. از بین درختان آن‌قدر واضح می‌درخشید که انگار دست آدم به آن می‌رسید و بعد راه شیری فواره زده بود؛ ستاره‌های بی‌شمار در یک بستر سیاه‌رنگ. اگر دقت می‌کردی حتی می‌شد چرخیدن آن‌ها را هم دید. ـ هیچ‌چیز قطعی نیست. همین. خندیدم. روزی یکی دو بار من را چنان به خنده می‌انداخت که دلم درد می‌گرفت. چقدر مبارزه‌طلب بود. چه شک‌وتردیدی داشت. چقدر شبیه من بود. چقدر شبیه او بود. موافقت کردم: «نه، هیچ‌چیز قطعی نیست.»»