دانلود و خرید کتاب صوتی تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها

کتاب صوتی تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها نوشته‌ی کاترین لوئیس با ترجمه‌ی حسین افشین‌منش و شیده ایلبگی طاهر تصویری نزدیک و جزئی‌نگر از زندگی آموزشی کودکان ژاپنی از پیش‌دبستانی تا پایان دبستان ارائه می‌دهد. این کتاب صوتی که نشر ساز و کار آن را منتشر کرده است با گویندگی پریوش زاهدی در اختیار مخاطبان قرار گرفته و شنونده را قدم‌به‌قدم وارد کلاس‌ها، حیاط مدرسه، جلسات صبحگاهی و نشست‌های پایانی روز در مدارس ژاپن می‌کند. در این کتاب صوتی نویسنده به‌جای تمرکز بر آمار و نظریه‌های کلی، تجربه‌ی زیسته‌ی کودکان، آموزگاران و والدین را محور قرار داده است؛ از مهدهای کودک و مراکز پیش‌دبستانی تا مدارس ابتدایی دولتی و حتی مدارس خاصی که برای آزمون‌های ورودی آماده می‌کنند. شنونده با ساختار نظام آموزشی ژاپن، نقش وزارت آموزش، جایگاه اجتماعی معلمان، نسبت تعداد شاگرد به معلم، مقررات مربوط به فضا و امکانات مدارس و نیز تفاوت مراکز تمام‌وقت و نیمه‌وقت آشنا می‌شود. کتاب صوتی تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها در ۱۰ بخش تنظیم شده است؛ از مقدمه‌ای تحلیلی درباره نگاه به ژاپن به‌مثابه «آینه» برای بازاندیشی در اهداف آموزشی، تا فصل‌هایی که به‌طور میدانی کلاس‌های پیش‌دبستانی، بازی‌های آزاد، گروه‌های کوچک شبه‌خانوادگی، برنامه‌های ناهار، جلسات کلاسی و شیوه‌ی شکل‌گیری روح جمعی در مدرسه را دنبال کرده است. این کتاب صوتی برای کسانی که می‌خواهند از دل روایت‌های عینی و صحنه‌به‌صحنه، منطق درونی موفقیت تحصیلی و اجتماعی دانش‌آموزان ژاپنی را بشنوند منبعی سرشار از مثال‌ها و موقعیت‌های واقعی است.

درباره کتاب تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها

کتاب تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها با تمرکز بر تجربه‌های میدانی کاترین لوئیس در طول حدود ۱۴ سال مشاهده‌ی مستقیم مهدهای کودک و مدارس ابتدایی ژاپن شکل گرفته است. نویسنده در آن کتاب از همان ابتدا تأکید کرده است که ژاپن نباید به‌عنوان «نسخه‌ی آماده» برای تقلید دیده شود بلکه باید همچون آینه‌ای باشد که از خلال آن می‌توان به اهداف و کمبودهای نظام آموزشی خود اندیشید. در فصل نخست، پیشینه‌ی نظام آموزشی ژاپن به‌طور فشرده مرور شده است؛ از آموزش پیش‌دبستانی و تفاوت مراکز تمام‌وقت هوییکوئن و نیمه‌وقت یوچین تا ساختار آموزش ابتدایی، نقش وزارت آموزش (مونبوشو)، سیاست‌های پنج‌ساله برای کاهش جمعیت کلاس‌ها، جابه‌جایی اجباری معلمان بین مناطق مختلف و جایگاه اجتماعی و اقتصادی آموزگاران. در همین بخش‌ها شنونده با موضوعاتی مانند نظارت دولت بر کتاب‌های درسی، بحث‌های پیرامون سانسور، فشار آزمون‌های ورودی دانشگاه و تأثیر آن بر مقاطع پایین‌تر، نقش اتحادیه‌ی آموزگاران و پرهیز نظام ژاپنی از گروه‌بندی علمی دانش‌آموزان در دوره‌ی تحصیلات اجباری آشنا می‌شود. کتاب تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها در ادامه وارد جزئیات زندگی روزمره‌ی کودکان در مراکز پیش‌دبستانی و دبستانی می‌شود. فصل دوم به «تجربه‌ی مدرسه‌ی پیش‌دبستانی» اختصاص دارد و نشان می‌دهد که چگونه بازی آزاد، هسته‌ی برنامه‌ی روزانه است و حدود نیمی از وقت کودکان پنج‌ساله صرف بازی‌های انتخابی خودشان می‌شود؛ از ساختن خانه با جعبه‌ها و بلوک‌های چوبی تا آب‌بازی، نگهداری از حیوانات، ساختن مغازه‌ی ساعت‌فروشی یا هواپیمای بزرگ مقوایی. در فصل‌های بعدی شنونده وارد کلاس‌های اول ابتدایی می‌شود؛ جایی که شعارهایی مانند «بیایید با هم تا آخر دوست باشیم» روی دیوارها نصب شده و مبصرها اداره‌ی بخش بزرگی از نظم کلاس، آغاز و پایان درس‌ها، جلسات صبحگاهی و نشست‌های پایانی را بر عهده دارند. کتاب در ۱۰ بخش، موضوعاتی مانند اهداف اخلاقی مصوب وزارت آموزش برای کلاس‌های اول و دوم، نقش ناهار مدرسه، مراسم و جشنواره‌ها، روزهای ورزشی، جلسات نقد رفتارهای روزانه، شکل‌گیری روح گروهی، مفهوم «نهایت سعی خود را بکن» و نیز کاستی‌های نظام آموزشی ژاپن مانند فشار هم‌شکلی، دشواری ارتباط بین‌المللی، زورگویی، غیبت از مدرسه و خودکشی را دنبال کرده است.

خلاصه کتاب تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها

در آن کتاب نویسنده از یک پرسش ساده آغاز کرده است: ریشه‌ی موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان ژاپنی چیست؟ به‌جای نسبت‌دادن این موفقیت به طولانی‌بودن سال تحصیلی یا صرفاً حمایت خانواده‌ها، کاترین لوئیس نشان می‌دهد که پاسخ در نحوه‌ی سازمان‌دهی زندگی مدرسه‌ای و توجه به نیازهای عاطفی و اجتماعی کودکان نهفته است؛ نیاز به دوستی، تعلق، همکاری و احساس مالکیت نسبت به مدرسه. در بخش‌های مربوط به پیش‌دبستانی، کتاب صوتی توضیح می‌دهد که چگونه مهدهای کودک ژاپنی به‌جای آموزش زودهنگام خواندن و نوشتن، بر بازی آزاد تأکید کرده‌اند. حدود ۵۰ درصد روز کودکان پنج‌ساله صرف بازی‌هایی می‌شود که خودشان انتخاب می‌کنند و معلم تنها در لحظات کلیدی مداخله می‌کند؛ برای پیوندزدن کودکان تنها با گروه‌ها، گسترش یک بازی کوچک به پروژه‌ای جمعی یا تبدیل یک تجربه‌ی فردی به موضوع گفت‌وگوی کلاسی. از دل همین بازی‌ها دو هدف اصلی آموزش پیش‌دبستانی شکل می‌گیرد: ایجاد حس وابستگی به مدرسه و پرورش مسئولیت‌پذیری به‌عنوان عضوی از جامعه‌ی کلاس. جلسات روزانه‌ی کلاس، جایی است که دعواها، سوءتفاهم‌ها و رفتارهای خطرناک بازخوانی می‌شود و کودکان یاد می‌گیرند که حل مسئله مسئولیت همه‌ی گروه است. در بخش‌های مربوط به دبستان، کتاب صوتی یک روز کامل در کلاس اول را دنبال می‌کند: از جلسه‌ی صبحگاهی که مبصرها اداره می‌کنند تا درس مطالعات اجتماعی درباره‌ی تابلوهای پارک، انشا درباره‌ی کندن سیب‌زمینی شیرین، تمرین رقص برای روز ورزش، ناهار گروهی و نشست پایانی هفته. در هر مرحله، اهدافی مانند دوستی، همکاری، پافشاری، تحرک، نظم، بهداشت و احترام به دیگران در قالب شعارهای قابل‌خواندن برای کلاس اولی‌ها روی دیوارها نصب شده و در فعالیت‌های روزمره تنیده شده است. وزارت آموزش برای آموزش اخلاقی کلاس‌های اول و دوم چهار محور تعریف کرده است: مسئولیت فردی و زندگی منظم، روابط مهربانانه با دیگران، ارتباط با طبیعت و زیبایی، و رابطه با خانواده و جامعه. کتاب نشان می‌دهد که این اهداف چگونه از طریق کار گروهی، نظافت مدرسه، مراقبت از حیوانات، سلام‌کردن با لبخند، برنامه‌های ناهار، جشن‌های تولد، روزهای ورزشی و جلسات کلاسی به تجربه‌ی زیسته‌ی کودکان تبدیل می‌شود. در فصل‌های پایانی، نویسنده به تناقض‌ها و کاستی‌ها نیز پرداخته است: فشار آزمون‌های ورودی دانشگاه که مانند «موتور پنهان» بر کل نظام سایه می‌اندازد، رقابت مدارس خصوصی پیش‌دبستانی برای جلب والدین با افزودن آموزش‌های علمی، بحث درباره‌ی سانسور کتاب‌های درسی، و نگرانی‌ها درباره‌ی خلاقیت در نظامی که بر پشتکار و هم‌شکلی تأکید کرده است. با این حال داده‌های کتاب نشان می‌دهد که در دوره‌ی پیش‌دبستانی و سال‌های نخست ابتدایی، تمرکز اصلی بر رشد اجتماعی، عاطفی و شکل‌گیری روح جمعی است و آموزش مستقیم مهارت‌های علمی سهم کوچکی از برنامه را به خود اختصاص داده است.

چرا باید کتاب تجارب آموزشی ژاپنی ها در مدارس؛ آموزش قلب ها و اندیشه ها را بشنویم؟

شنیدن این کتاب صوتی فرصتی است برای آشنایی نزدیک با نظام آموزشی ژاپن نه از زاویه‌ی رتبه‌های آزمون‌های بین‌المللی بلکه از دل زندگی روزمره‌ی کودکان و معلمان. آن کتاب نشان می‌دهد که چگونه مفاهیمی مانند دوستی، تعلق، مسئولیت‌پذیری، همکاری و احترام به دیگران در جزئی‌ترین لحظات روز مدرسه تنیده شده است؛ از نحوه‌ی اداره‌ی کلاس توسط مبصرها تا شکل‌گیری پروژه‌های جمعی در بازی آزاد. برای مخاطبی که درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی هدف واقعی آموزش در سال‌های آغازین است، این کتاب صوتی امکان مقایسه‌ی عینی میان دو رویکرد را فراهم می‌کند: تأکید بر آموزش زودهنگام مهارت‌های درسی در برخی نظام‌ها در برابر تمرکز ژاپن بر بازی آزاد، رشد اجتماعی و شکل‌گیری روح گروهی. شنونده می‌تواند ببیند که چگونه مدارس ژاپنی بدون گروه‌بندی علمی و بدون تکرار آزمون‌های سنجش استعداد در دوره‌ی اجباری، همچنان به دستاوردهای بالای علمی می‌رسند و در عین حال تلاش کرده‌اند همه‌ی کودکان را در تجربه‌ی موفقیت سهیم کنند. این کتاب صوتی همچنین برای کسانی که به سیاست‌گذاری آموزشی علاقه‌مند هستند تصویری از پیوند میان سطح کلاس و سطح نظام ارائه می‌دهد: نقش وزارت آموزش در تعیین اهداف و کتاب‌های درسی، برنامه‌های پنج‌ساله برای کاهش جمعیت کلاس‌ها، جابه‌جایی معلمان بین مناطق مختلف، جایگاه اجتماعی و اقتصادی معلمان و نقش اتحادیه‌ی آموزگاران در مقاومت در برابر برخی سیاست‌ها. در کنار این، روایت‌های جزئی از کلاس‌های پیش‌دبستانی و دبستانی نشان می‌دهد که چگونه تصمیم‌های کلان در رفتار روزمره‌ی معلمان و کودکان تجسم پیدا می‌کند. برای والدین، مربیان و دانشجویان رشته‌های مرتبط، شنیدن این کتاب صوتی می‌تواند الهام‌بخش بازاندیشی در چند پرسش کلیدی باشد: مدرسه برای کودکان چه معنایی دارد؟ چه نسبتی میان شادی، بازی، دوستی و یادگیری برقرار است؟ و چگونه می‌توان فضایی ساخت که در آن هم رشد علمی و هم رشد عاطفی و اجتماعی جدی گرفته شود بدون آنکه یکی قربانی دیگری شود.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به معلمان مقطع پیش‌دبستانی و ابتدایی پیشنهاد می‌شود که به‌دنبال ایده‌هایی برای سازمان‌دهی کلاس، استفاده از بازی آزاد و تقویت روح گروهی هستند. به دانشجویان و پژوهشگران علوم تربیتی، برنامه‌ریزی درسی و مطالعات تطبیقی آموزش پیشنهاد می‌شود که به‌دنبال نمونه‌ای میدانی و پرجزئیات از یک نظام آموزشی موفق هستند. به والدینی پیشنهاد می‌شود که میان فشار برای آموزش زودهنگام مهارت‌های درسی و نیاز کودکان به بازی، دوستی و تجربه‌ی جمعی مردد هستند و می‌خواهند الگوی دیگری را از نزدیک بشنوند. به مدیران مدارس، سیاست‌گذاران آموزشی و مربیان علاقه‌مند به طراحی برنامه‌های ناهار، مراسم مدرسه، جلسات کلاسی و فعالیت‌های فوق‌برنامه پیشنهاد می‌شود که می‌خواهند ببینند این عناصر چگونه می‌توانند بخشی از تربیت اجتماعی و اخلاقی کودکان باشند.