نظرات کاربران درباره کتاب صوتی هرگز ترکم مکن

از خود می‌پرسم چطور شد که در ساعت ۴ صبح در اتوبوس به مقصد دانشگاه نشسته‌ام و از پنجره به خانه‌های تاریک و مردم خفته‌ی شهرها می‌نگرم، و احساس می‌کنم که باید گریه کنم. دلیل این گریه چیست؟ این را از خود می‌پرسم. جایی در انتهای ناخودآگاه‌ام آرزو می‌کنم که اتوبوس‌ در مکانی دور از مبدأ و بی‌شباهت به مقصد متوقف شود؛ مانند دروازه‌ای به دنیای دیگر. می‌خواهم هیچ‌کس را نشناسم و هیچ شخصی قادر به شناسایی من نباشد؛ حتی خود من. در آن صورت چند بار پلک می‌زنم و با بهت در مسیر ناشناخته قدم می‌گذارم، بدون اینکه کوچک‌ترین شناختی از خود یا آن جهان داشته باشم... "هرگز ترکم مکن" اولین کتاب صوتی بود که به صورت کامل بهش گوش دادم. راه دیگه‌ای برای طی کردن ساعت‌های طولانی و خسته‌کننده‌ی داخل اتوبوس وجود نداره. مطمئن نیستم که چه انتظاری داشتم، اما ناخودآگاه در دنیایی قدم گذاشتم که درست مانند دنیای ما، و همچنین باهاش متفاوت بود. آقای ایشی گورو به زیبایی احساسات انسانی رو توصیف می‌کنند. شخصیت‌ها هرگز دور نبودند؛ کوچک‌ترین واکنش‌ها و افکار اون‌ها در طول داستان سیری منطقی رو طی می‌کرد و معمای بزرگ در هر صفحه بازتر و یا پیچیده‌تر می‌شد: ما در چه دنیایی زندگی می‌کنیم؟ داستان شباهت عجیبی به "کوری" ژوره ساراماگو داشت؛ هرچند که به نظرم هرکدوم از اون‌ها راهی جدا رو برگزیدند. داستان درمورد چیه؟ مطمئن نیستم. می‌دونم که نمی‌تونم به چیزی اطمینان داشته باشم. آرزوهای کودکی، دنیای ناشناخته، دوستی، عشق، جدایی و دوری، دعوا و بحث، ترس و وحشت و یا سرنوشتی نامشخص. داستان شخصیت‌هایی هرچند متفاوت از ما، اما بسیار نزدیک‌تر از رگ‌های بدن. از خواندنش خیلی خوشحالم و مطمئن هستم که در آینده حتما بهش بازخواهم گشت. دوباره از پنجره به بیرون نگاه می‌کنم و زیر لب به خودم می‌گم: "هرگز ترکش نکن..."

میتونی به راحتی کتاب رو حس کنی و همزمان با کاراکتر های داخل داستان به هیجان بیایی یا خونسردیتو حفظ کنی . من از این قبیل رمان ها خوشم میاد رمانی که میتونی با حس کاراکتر ها ارتباط برقرار کنی و بتونی به راحتی اطراف رو حس کنی و ببینی. اگه مثل من هستین پیشنهاد میشه ولی وقتی داری گوش میدی اینطور نیست که آشکارا به یه چیز پند آموز برسی با اینکه موضوعی پشت داستان هست بیشتر به حس کتاب توجه خواهید کرد

من نسخه چاپی کتاب خوندم و بسیار تحت تاثیر قرار گرفتم یکی از دوستان توی نظرات نوشته بود که درس و پند واضح در قالب جمله به ما نمیده واقعا درسته داستان کاملا حساب شده پیش میره بدون گفتن یک جمله شعاری و انگیزشی و پندآموز اما کل داستان فوق العاده است👌 پشت این داستان تلخ من ازش یاد گرفتم که زندگی عادی ما آدمها میتونه آرزوی خیلی های دیگه باشه پس از کوچکترین چیزها برای خوشحالی و لذت بردن استفاده کن...همونطور ک دانش آموزان برای گالری تلاش میکردن و از مجموعه شون لذت میبردن...و مهم تر از همه در حال زندگی کن همه میدونیم که آخرش می‌میریم پس زندگی کوتاهه و فقط یکبار فرصت امتحانش داریم باید از اون کمال استفاده بکنیم.🫡🤗 بنظرم این کتاب مهجور مونده کتابخانه نیمه شب این همه معروف شد فقط بخاطر اینکه میگفت حسرت نخور از حال لذت ببر و این نسخه زندگیت بهترین امکان برای تو بوده اون هم با کلی کمک گرفتن از جملات فلسفی در نهایت هر دو میمیریم داستان دو پسر بچه بود که بهشون خبر دادن تا آخر روز میمیرن و اونا به ما یاد دادن از کمترین فرصت‌ها هم برای زندگی کردن باید استفاده کرد.و اینقدر معروف شده. اما این کتاب به نظر تمامی اون مفاهیم داره با هنرمند و داستان پردازی و خلاقیت هر چه تمام تر 📚🤓خلاصه خوندنش از دست ندید۰👌

در انتها حس و حال خوبی نداشتم از خوندنش

گویندگی رو ابدا دوست نداشتم خیلی جاها تغییر لحن لزومی نداشت و آزار دهنده میشد حتی نمیشد تمایزی قائل شد روی لحن شخصیت ها خود داستان هم زیاد دوست داشتنی نبود ترجمه هم گاهی میشد متوجه بشی که عبارات درست معادل سازی نشدن دومین کتابی بود که از ایشون میخوندم و فکر نمیکنم سراغ سومین کتاب از ایشون برم

ممنون از طاقچه که کارهای باارزش و باکیفیت رو هم گاهی رایگان در دسترس قرار میدید🙏🏻 راستش کتاب عجیبی برام بود...اگه بخوام با کلمات توصیف کنم، اوایل کتاب "سردرگم"، اواسط کتاب "ملال آور" و پایان کتاب "متفکر" شدم. همونطور که گفتم خواندن کتاب ملال آور بود چونکه خواننده درست مانند شخصیت‌ها از چیزی سر درنمیاورد.محیط هنوز درک نشده، هویت‌ها مبهم است.نویسنده با ظرافت ذهن مارو در حد یک کودک از همه جا بی‌خبر و شاد درمی‌آورد. این سردرگمی و بی‌خبری منو آزار میداد. باید صبوری کرد .چیزی که خیلی برام جالب بودش اینکه شما هیچ‌جای کتاب شوکه و سوپرایز نمیشید. آرام آرام حقایق رو میفهمین و درست مانند دانش‌آموزان داستان، حقایق و اتفاقات تلخ و وحشتناک می‌پذیرید. بعد از کتاب نقدهای زیادی خوندم تا تونستم واقعا کتاب رو درک کنم. اگه صرفا به خوانده‌ی خودم تکیه میکردم نمیتونستم قضاوت درستی داشته باشم. هنوزم مطمئن نیستم که موضوع داستان شاهکار باشه چون حداقل این موضوع شبیه‌سازی برای من ایده جدیدی نبود. اما مطمئنا میتونم بگم که قدرت قلم نویسنده کم‌نظیره. بدون اینکه متوجه باشیم روی ذهن خواننده نفوذ و تاثیرش رو میذاره و میره

صدا و خوانش خانم راضیه هاشمی عالی است، سخن پایانی که به شناساندن "کازوئو ایشی گورو" نویسنده انگلیسی ژاپنی تبار متولد ۱۹۵۴ شهر ناگاساکی و آثارش می پردازد برای من در درک کتاب خیلی کمک کرد. ممنون

من واقعا دوسش داشتم :))) متفاوت و جذاب بود

داستانی بدون فراز و نشیب بود که هربار منتظر اتفاقی بودی که نمی‌افتاد، شاید بهتره بگم از اول تا آخر فقط یک جا در اواسط کتاب یکه خوردم! شاید به شدت سلیقه ای باشه ولی من نپسندیدم و باید بگم با نشنیدنش هیچ چیز از دست نمی‌دید!

خیلی کتاب متفاوتیه بعد از تموم کردنش تا مدت ها ذهنتون رو درگیر خودش می‌کنه توصیه می کنم حتما بخونیدش عالیه عالی 👌🏻

نمیدونم اگه خودم میخوندم چطور میشد ولی هرچی تلاش کردم خوشم بیاد کتاب صوتی منو جذب نکرد. نه به خاطر صوت که بخاطر محتوا. ارتباط نگرفتم باهاش

نتونستم باهاش ارتباط برقرار کنم به عقیده من خوانش تک نفره ایده خوبی نبود، از اول باید آقای عمرانی به جای شخصیت تامی خوانش می‌کرد. مشکل دیگه ای که با کتاب داشتم این بود هرچی جلوتر میرفت جذابیتش رو از دست میداد در هر صورت خسته نباشید میگم به تیم ترجمه و خوانش با تشکر از طاقچه

یک کتاب با روندی بسیار کند که من رو بسیار خسته کرد. علیرغم اینکه عنوان شده ژانر مهیج و ترسناکه ولی برای من صرفا حوصله‌سربر بود و به همین دلیل تا نیمه‌اش پیش رفتم و از وقتی که گذاشتم پشیمونم. توضیح اتفاقاتی که تاثیر خاصی در روند داستان ندارن حداقل تا قسمت ۱۲ کتاب وجود داره و هیچ گره داستانی خاصی به چشم نمی‌خوره. حتی اگر پایان جذابی داشته باشه (که من ازش مطلع نیستم ولی بهش امیدوار هم نیستم) قانعم نکرد که تا انتها بشنوم/بخونم.

کوتاه می‌نویسم؛ بمونه به یادگار: "چرا از این احساس کاملا شخصی، کلافه‌کننده و خام که زندگیمان هرگز به صورتی که می‌توانسته باشد درنیامده‌است، نمی‌ترکیم؟ چرا یک روز صبح بیدار نمی‌شویم و گریان و نعره زنان به خیایان نمی‌ریزیم و همه چیز را خرد و ویران نمی‌کنیم؟"

من دوستش نداشتم و سلیقه ی من نبود. خیلی زیاد به جزییات پرداخته بود. انقدر جزئیات گفته بود که دیگه من خط داستان یادم رفت. خوانش رو هم برخلاف بقیه کارهای ماه آوا دوست نداشتم متأسفانه. خیلی یکدست و یکنواخت بود و بالا پایین داستان رو متوجه نمیشدم. در نهایت تا نصفه گوش دادم و ولش کردم

به نظرم واقعا کتاب بدی بود ،من هیچ وقت نظر نمینویسم ولی این یکی خیلی اذیتم کرد،کتاب بسیار خوب خوانش شده حتی دیالوگهای بین شخصیت‌ها خیلی قوی وقابل لمس ،ولی بسیار پوچ وبی سرانجام ،تمام مدت انگار داری وسط کلی بحث بیهوده ی فامیل تحمل میکنی مهمونی تمام بشه و در ضمن ماجرای عاشقانه اش هم تا اواخر کتاب هنوووووووز قاب وتصویر نداره در واقع هییییییچی به هییییییچی

کتاب خسته کننده و گیج کننده بود دلچسب نبود

نمی دونم تابحال بر اساس داستان این کتاب فیلمی ساخته شده با نه، اما به نظرم فیلمش باید از کتاب اون جذاب تر در بیاد. با اینکه اصل موضوع جذاب بود، اما کتاب رو دوست نداشتم و نپسندیدم

رمان خوب همینطوری باید نوشته شده باشه. سوال های اساسی در ذهنت ایجاد کنه، فضایی رو خلق کنه که در واقعیت وجود نداره اما مثل زندگی عادی برامون قابل لمس باشه و اساسا به همین دلیل سوال‌هایی که در ذهنت شکل می‌گیره مثل خوره تو خواب و بیداری همراهت باشه. رمان از هر نظر بی‌نقصه. شخصیت پردازی، دیالوگ‌ها، فضاسازی، روایت، همه‌چیزش عالیه. خوانش کتاب هم خوب بود و جان‌دار.

موضوعش همزمان عجیب و جذاب و غم انگیزه. روابط واحساسات بین آدم ها رو هم خیلی خوب توصیف میکنه. نمیتونم توصیه ش کنم ولی خودم از خوندنش پشیمون نیستم.

هر چی بگم انگاری داستان کتابو لو دادم ،به نظرم اول فصل آخر رو گوش بدین بعد برگردین فصل یک داستان از زبان دختر خانمیه به اسم کت ،داستان ها و اتفاقاتی از کودکی و نوجوانی و حتی بزرگسالی خودش و تقریبا دوتا از دوستانش به اسم تامی و روت بیان میکنه ،در مدرسه ی پانسیون مانند به اسم هلت شام من اصلا دوستش نداشتم ،وقتی فهمیدم سرنوشت کودکان این مدرسه چیه واقعا خیلی بهم ریختم

ممنوم از طاقچه به خاطر معرفی کتاب هایی که چندان نام و نشانی ندارن و خیلی تاپ و پرفروش نیستند ولی مهجور مانده اند ....کتاب هرگز فراموشم نکن نمونه کامل از تمام زوایای هوشی یک نویسنده هست ..لحظه به لحظه با هیجان مخاطب رو پیش میبره و قطره قطره همراه با کارکتر کتاب از موضوع مطلع میکنه...همین میشه که مخاطب نمیتونه کتاب رو کنار بذاره ..و همچنان ادامه میده به خوندن با هزاران چرا و چطور در ذهنش ولی یه جایی به همه چی میرسه که در واقع تخلیه روانی میشه و...دیدگاه ها متفاوت هست ولی کاملا اثر گذار ...از اون آثاری که در ذهن میمونه و برای مخاطب واقعی میتونید مسیری جدید باز کنه....🙏🙏

خیلی کتاب خوبی بود، گاهی پیشرفت تکنولوژی به حدی میرسه که انسانیت زیر سوال میره و نشون میده آدما چقدر میتونن ترسناک بشن و دست به چه کارهایی بزنن. از جایی که خود نویسنده هم تجربه تلخی از همین پیشرفت تکنولوژی داشته به خوبی تونسته همچین داستان زیبایی رو به تصویر بکشه.

من از شنیدن کتاب لذت نبردم. به نظرم نه علمی تخیلی بود نه رمان عاشقانه هیچ صحنه خارق‌العاده در کتاب خلق نشده. مثل فیلم های جشنواره هستن که جایزه می‌گیرند و در آخر هم به خودم می‌گویم شاید من نفهمیدم منظورش چه بود. خوبی اثر صوتی این است که در آخر توضیحی در مورد کل کتاب می‌دهد.

هرچقدر از این دست کتاب ها بیشتر بخونی، بیشتر میفهمی که این دنیا بی ارزشه

برای بار دوم کتاب را گوش کردم. چند سال پیش با اجرای خانم محبوب و حالا خانم هاشمی. باز اول به زور تا آخر گوش کردم و این بار با اشتیاق. داستان بسیار تلخ و سرنوشت این کودکان بسیار ناعادلانه است، درست مثل زندگی. طبعا مطالعه کتاب برای هر روحیه ای و در هر شرایطی مناسب نیست ولی این مسئله ربطی به ارزش‌مندی کتاب ندارد.

یکی از وحشتناک ترین داستان هایی ک جایزه گرفته! واقعا وحشتناکه چرا آدم باید وقت گران بهاشو بزاره همچین خزعبلی بخونه، حالا فرض کنیم که در جایی از دنیا چنین چیزی واقعا اتفاق افتاده... اینهمه کتاب امیدبخش و شادی آور و انگیزه دهنده هست که توی مدت زمان کم و عمر کوتاه مون خوبه که بخونیم تا زندگی از اینی که هست سخت تر نشه، اونوقت این؟؟؟؟ نه هرگز توصیه نمیکنم بخونین

با اینکه خیلی قشنگه هم داستانش و هم خوانش گوینده، اما یک ستاره کم دادم چون وسط فایل های صوتی یکدفعه برای ۶ یا ۷ ثانیه قطع می‌شد و بعد دوباره پخش می‌شد. و انگار تکه ای از داستان از بین می‌رفت.

یکی از قشنگ ترین کتاب ها بود برای من، با قلبم لمسش کردم. فهمیدم فیلم هم داره و خیلی خوشحال شدم. چیزهای خیلی زیادی رو به آدم می فهمونه... میشه گفت یکم توضیحات زیادی داره ولی برای درک شخصیت ها این توضیحات باید باشن❤️ من دوستش داشتم از لحاظ احساسی ولی اگه فقط دنبال هیجان و سرگرمی باشید مناسب شما نیست

داستان جذابیت نداشت،هیجان نبودوراوی دلچسب نخواند.

رمان فوق العاده ای بود.ارزش خوندن داره.نحوه روایت و تعلیق خوب.و عمق داستان عالیه.و صدای بسیار خوبی هم دارن.عالی بود واقعا گوش نواز بود.

ترجمه کتاب روون نبود. مثلا "آدم دلخواه" ترکیبی نیست که باهاش راحت باشم. ادیت صوت هم یک مشکلاتی داشت و توی چند قسمت یهو برای چند ثانیه صدای گوینده قطع میشد. صدای گوینده برای من جذاب و گیرا بود. داستان کشش داشت و بهش جذب شدم. دلیل کم کردن امتیاز، باگهای منطقی داستان بود برام. مثلا اینکه تونستن ادم مجازی بسازن که از اندامش برای پیوند عضو استفاده کنن، ولی چرا این ادم مجازی نیاز به خوردن و نوشیدن و دسشویی رفتن داره؟ یعنی تکنولوژی اونقدر پیشرفت کرده که ما رو کپی کنه اما نتونسته باگهامونو بگیره؟ یا اینکه چرا باید صبر کنن تا بزرگ شه، چرا از همون اول تو سن خاصی تولیدش نکردن. میفهمم ژانر داستان فانتزیه و اصلا پیامش شاید این باشه که حتی اگر رباتها رو بین انسانها بزرگ کنیم، تهش احساسات و عواطف و نیازهاشونم مثل ما میشه، ولی عقیده دارم برای همون ژانر فانتزی هم باید حداقل های منطق، تا جایی که به اصل داستان اسیب نزنه رعایت شن.

ایده ی کلی کتاب بسیار جالب بود اما روند داستان در برخی مواقع بسیار کش دار و ملال اور میشد

"هرگز ترکم نکن" برای من کتابی‌ست که میشود به احساسات شخصیت ها کاملا نزدیک شد و با آن ها زندگی کرد. داستانی به ظاهر ساده که حول محور ۳ دوست میچرخد و فراز و نشیبی که دوستی و عشق بین آنها طی میکند. روند داستان ملایم است و خواننده را ذره ذره با خود همراه میکند. جواب معما ها و سوالات داستان به موقع داده میشود و خواننده میتواند سردرگمی خوشایندی را در طول کتاب حس کند. شنیدن این کتاب در این روزهایی که "امید" کمرنگ شده، دوباره به من یادآوری کرد که نقطه پایان زندگی انسان ها بالاخره به هرنحوی گذاشته میشود و کاش بتوان در این مدت مانند کتی، تامی و دیگر بچه های کتاب هرچقدر سخت و کتاه اما در کنار آدم هایی که دوستشون داریم با عشق به زندگی کردن ادامه دهیم...!

قطعاً تا مدت ها توی ذهنم میمونه نمیخوام چیز خاصی بگم که داستان لو بره اما با وجود همه ی قسمت های مبهمی که داشت به شدت تاثیر گذار بود خیلی جاها واقعا از تصور چنین اتفاقی میترسیدم و در نهایت موضوع اینه که واقعا علم و تکنولوژی و دنیای مکانیزه هیچ وقت نمیتونه بر احساسات آدم ها چیره بشه

داستان بسیار جذابی هست که متاسفانه خوانش ضعیفی برای آن انجام شده. اجرای نجوا گونه اجرا کننده، درست در جاهایی که باید با صلابت اجرا شود، توی ذوق شنونده می زند

خیلی دوسش داشتم

خیلی کتابی زیبا و جذاب بود با توجه به نسخه صوتیش میشه فهمید صدا پیشه هاش چقدر آدم های فرهیخته ای هستن واقعا پیشنهاد میکنم

موسیقی متنی که استفاده شده مربوط به مینی سریال «گامبی وزیر» هست که با فضای رازآلود کتاب تناسب داره ولی بهتر بود از موسیقی متن فیلمی که بر اساس همین کتاب ساخته شده استفاده می‌کردند. لحن راضیه هاشمی به طور کلی خوب بود ولی به نظرم بعضی جاها حالت نمایشی آن زیاده روی بود.

خواندن این کتاب رو توصیه میکنم و لطفا تا آخر بخوانید یا بشنوید. نوعی بهت و سردرگمی آشنا رو تجربه خواهید کرد.

کتاب خوبی بود بد نبود اتفاقا جالب بود در مورد یک مدرسه و پرورشگاهی بود که بچه های شبیه سازی شده رو اونجا پرورش میدادن تا زمانی که به سن خاصی برسن و اعضای بدنشون رو انقدر اهدا کنن تا چیزی از خودشون احتمالا باقی نمونه خیلی غم انگیزه اگه واقعا همچین جایی وجود داشته باشه اما نمیدونم چرا حس میکنم واقعا همچین جاهایی و همچین بچه هایی وجود داشتن در کل رمان قشنگی بود اگه بخونیدش ضرر نکردید

داستان در عین حال که قابل پیش‌بینی بود، گیرایی خودش رو تا پایان حفظ می‌کرد. به نوعی قصه ی زیستن رو تمثیل گونه به واژه ای کشید. اما ای کاش اشتباهات ریز خوانش برطرف شده بودند.

فضای کتاب، فضایی خیالی اما غیرفانتزیه، یک چشمه از اینده حهان و کارهایی که بشر برای علم می‌کنه اما خیلی عادی نوشته شده، انگار تا وسطای داستان دارین زندگی یه دختر عادی رو میخونین که توی یه مدرسه شبانه روزی عجیب غریب زندگی میکنه، نثر مثل اکثر کتاب های اسیایی خشکه ولی توصیفات کازوئو از چیزهایی که من تاحالا از باقی اسیایی ها خوندم کمتره که ممکنه به خاطر داستان سرایی امریکاییش باشه درکل برای شروع ادبیات اسیایی کتاب جذابیه و برای کسایی که به کتاب های دیستوپیایی علاقه دارن میتونه جالب باشه

به نظر من کتاب جالبی نبود مخصوصا که تخیلی هم بود

من خیلی دوسش داشتم اخرش خیلی احساساتی شدم فیلمش هم ساخته شده و اونم خیلی قشنگه

کتاب جالبی برام بود،درمورد سو استفاده هایی که بخاطر علم از بدن و سلامتی و زندگی انسان ها می شده،و جالبش برام این بود که از اول کتاب همه چی مبهمه و کم کم سر در میاری که چی داره میشه و هرچی که بیشتر میگذره یک سرنخ جدید و نکته جدید به دست میاری و آخر کتاب کاملا متوجه میشی که چه موضوع دردناک و تکان دهنده ای داره،و حقیقتا در اخر دلم گرفت برای مردمی که بخاطر علم،آزمایشات و ... زندگیشون به بازی گرفته شد و اولیه ترین حقوق انسانی رو نداشتن..

بدنبود ولی قابل تامله

اصلا جذاب نبود هیچ جوره نمی‌تونستم بیشتر ادامه بدم

این کتاب داستانی جدیدی رو روایت میکنه که در آینده هم امکان داره بشر ازینکارا کنه،اما مشکل کتاب گنگ بودنشه و اگه راجبه توضیحاتش نشنیده بودم و نخونده بودم متوجه نمیشدم که این مدرسه از آدم های شبیه سازی شده استفاده میکنه،من تا آخر کتاب فکر میکردم بچه های این مدرسه بچه یتیم هستن و بی سرپرست...

اول فکر کردم داستانی مثل بابالنگ دراز هست... اما بعد هی کلماتی می‌شنیدم که میگفتم: هییی واقعا داری راجب به این موضوع صحبت میکنی🤯 واقعا منظورتو دارم درست متوجه میشم؟🫣