در دهۀ هشتاد میلادی، ناگهان پرتغال با بحران فراگیر اعتیاد مواجه شد. از هر ده پرتغالی، یک نفر در اثر اعتیاد به هروئین جان میباخت و خانوادهای نبود که با این معضل دست به گریبان نباشد. اولین برخورد حکومتْ زندانیکردن موادفروشها و مصرفکنندهها بود. اما خیلی زود معلوم شد که این کار فایدهای ندارد. درمقابل، جرمزدایی از مصرف مواد، ارائۀ مراکز خدمات ویژه برای معتادان و ترغیبِ آنها به تغییر داوطلبانۀ سبک زندگیشان نتایجی حیرتآور به دنبال آورد.
گاردین — وقتی مواد مخدر در دهۀ هشتاد وارد پرتغال شد، یکباره همه را درگیر کرد. در آن دوره، سرانجامِ یک نفر از هر ده نفر به مرگ ناشی از مصرف هروئین ختم میشد -بانکداران، دانشجویان، نجاران، شخصیتهای برجستۀ جامعه و معدنکاران- و کشور در وحشت به سر میبرد.
آلوارو پریرا که در اولاو، از شهرهای جنوبی پرتغال، پزشک خانواده بود به من گفت: «مردم در خیابانها، میادین عمومی و پارکها مواد تزریق میکردند. آن زمانها، روزی نبود که در مغازهها یا خیابانها سرقتی رخ ندهد».
بحران از جنوب کشور شروع شد. دهۀ ۸۰ دوران پررونقی در اولاو بود، شهری در ۳۱مایلی مرز غربی اسپانیا که کسبوکار اصلیاش ماهیگیری بود. آبهای ساحلی تورهای ماهیگیران را از خلیج کادیس تا مراکش پر میکرد، صنعت گردشگری رو به رشد بود و پول در سراسر منطقۀ جنوبی آلگاروه در گردش بود. در پایان این دهه، هروئین شروع کرد به درنوردیدن سواحل اولاو. یکباره، باریکۀ موردعلاقۀ پریرا در ساحل آلگاروه تبدیل شد به یکی از پایتختهای مواد مخدرِ اروپا: آن موقع، از هر ۱۰۰ پرتغالی یک نفر با مشکل اعتیاد به هروئین دستوپنجه نرم میکرد، اما این رقم در جنوب بهمراتب بالاتر بود. تیتر مطبوعات محلی زنگ هشدار مرگهای ناشی …
