وقتی کسی میخواهد لاغر شود، یکی از اولین توصیههایی که به او میکنند این است که شام نخور، کاری که برای اکثر افراد سخت نیست. اما فرض کنید چنان فقیرید که «نمیتوانید» شام بخورید. آن وقت است که از صبح ذهنتان درگیر این مسئله است که «برای شام باید چه کار کنم؟» این تجربه چیزی است که نویسندگان یک کتاب جنجالی به آن میگویند کاهش «پهنای باند ذهنی»، چیزی که باعث میشود فقرا مداوماً تصمیمات بد بگیرند.
کارسپاندنت — روز سیزدهم نوامبر سال ۱۹۹۷، کازینوی جدیدی در نزدیکی جنوب کوهستان گرِیت اسموکی، در کارولینای شمالی، افتتاح شد. علیرغم آبوهوای ناجور، صفی طولانی جلوی در ورودی شکل گرفت و درحالیکه هر دم صدها نفر از راه میرسیدند، مدیر کازینو شروع کرد به نصیحتکردن مردم برای اینکه در خانه بمانند.
این اشتیاق شدید اصلاً عجیب نبود. از هر چه بگذریم، این کازینو که آن روز کارش را شروع کرد یک قمارخانۀ مکارانۀ مافیایی دیگر نبود. هاراز چروکی، از همان زمان و تا امروز، کازینوی مجلل عظیمی است که مالکان آن شاخۀ شرقی بومیان آمریکایی چروکی هستند و مدیریتش را هم خودشان بر عهده دارند. افتتاح آن نشانۀ پایان یک مسابقۀ سیاسی دهساله بود. یکی از رهبران قبیلهای حتی پیشبینی کرده بود که «قمارْ نفرین چروکیها خواهد بود»، و فرماندار کارولینای شمالی در هر فرصتی کوشیده بود تا پروژه را متوقف کند.
اندکی پس از افتتاح، مشخص شد که کازینو برای قبیله نه نفرین بلکه آسایش به همراه دارد. سود آن -که در سال ۲۰۰۴ بالغ بر ۱۵۰ میلیون دلار بود و سال ۲۰۱۰ تا حدود ۴۰۰ میلیون رشد کرد- قبیله را قادر ساخت تا یک مدرسه، بیمارستان، و ایستگاه آتشنشانی جدید بسازد. هرچند، بخش عمدۀ درآمد مستقیم به جیب هشت هزار زن، مرد و کودک قبیلۀ شاخۀ شرقی …
