اینستاگرام بچۀ سرراهیِ تاریخ هنر نیست، خویشان و اجدادی دارد و بسیاری از خصوصیاتِ خود را از سبکها و مدهای هنریِ پیش از خود گرفته است و، همچون هر مد هنری دیگری، ریشههای عمیقی در تمایزات طبقاتی دارد. اینستاگرام شبکۀ اجتماعی بورژواهاست و آنهایی که ادایشان را درمیآورند. یک عکس کنار برج ایفل، دیگری در حال نواختن پیانو، و سومی بهمنظور دلسوزی برای پیرمردِ خمیدهای در خیابان. نسب اینستاگرام به کجا میرسد؟
بوستون ریویو — توماس گرِی، شاعر بریتانیایی، یک بار که مشغول گشت و گذار در لِیک دیستریکت انگلستان بود دچار مصدومیتی شد که شاید بتوان گفت اثر بهاصطلاح سلفی بود. گری میگوید دستانش را باز کرده بود و به انعکاس غروب خورشید روی آنها بیشتر توجه داشت تا زمین زیر پایش، که «توی یک کورهراهِ کثیف با پشت به زمین خوردم... ولی فقط یکی دو تا از بند انگشتهایم شکست». گری برای خوانندگان دلواپس اضافه میکند که «بههرحال ماندم و شکوه غروب خورشید را دیدم». مصدومیت گری در سال ۱۷۶۹ میلادی در زمان اوجگیری ایدۀ هنری پیکچرسک [۱] رخ داد، اما آن حادثه در عصر اینستاگرام طنین دوبارهای یافته است: زمانهای که اخبار کلیکخور رسانهها مرتب گزارش میدهند که کسانی در پی ثبت و ضبط یک لحظۀ بینقصِ اینستاپسند [۲] از صخرهای سقوط کردهاند، گرفتار ترافیک شدهاند یا محکم به آثار هنریای برخورد کردهاند که جای درست و درمانی مستقر نشده بودند.
میشود باور کرد در زمانهای به سر میبریم که بهطرز منحصربهفردی اشباع شده است از تصاویر. و درحقیقت، اعداد و ارقام ماجرا بهتآورند: اینستاگرامبازها هر روز حدود ۹۵ میلیون عکس و فیلم بارگذاری میکنند. یکچهارم آمریکاییان از این نرمافزار استفاده میکنند و اکثریت قاطع آنها کمتر …
