پیش از آنکه تاریخِ فرهنگی فراگیر شود و کتابهای پرفروشی دربارۀ نمک و ماسه و پنبه و ... نوشته شوند، سیدنی مینتز، استادِ پرآوازۀ دانشگاه ییل، کتابی نوشته بود به اسم شیرینی و قدرت. کتابی ژرف و فوقالعاده که، با روایتِ سرگذشتِ شکر در جهان سرمایهداری، قربانیانِ تاریخ را به قهرمانانِ آن تبدیل کرده بود.
بوستون ریویو — اصل این مقاله در اواخر دسامبر ۲۰۱۵، اندکی پس از فوت مینتز منتشر شد. پس از آن، این متن برای انتشار در نسخۀ چاپی مارس/آوریل ۲۰۱۶ ویرایش شد. متنی که پیش روی شماست نسخۀ ویرایششده است.
پیش از آنکه نمک وجود داشته باشد، شکر بود. پیش از آنکه زغال و یخ و موز وجود داشته باشند، شکر وجود داشت. پیش از آنکه طومارِ کتابهای تاریخی با عنوانهای یککلمهایشان دربارۀ کالاهایی که جهان را ساختهاند در بینِ مردم پرفروش شوند، کتاب خارقالعادۀ سیدنی مینتز بود: کتابی دربارۀ تککالای جهان مدرن، یعنی شکر. دستاوردهایی که مینتز با کتاب شیرینی و قدرت: جایگاه شکر در تاریخ جهان مدرن(۱) (۱۹۸۵) کسب کرد فراتر از یک سبکِ تاریخنویسی جدید بود. این کتاب به ایجاد تغییری بنیادین یاری رساند که تولید نابرابری توسط انسان را در قلب انسانشناسی قرار داد و نحوۀ درک ما از تاریخ مدرن را بهگونهای ژرف تصحیح کرد.
کتاب شیرینی و قدرت، که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد، تاریخهای جهان قدیم و جدید، برآمدنِ بردهداری و صنعتیشدن پیرامونِ اقیانوسِ اطلس، و بیش از پانصد سال ذائقۀ نخبگان و عوام را در قالب ملغمهای گوارا و دریافتنی تبیین کرد. شیرینی و قدرت، به شیوههایی که تاکنون از عهدۀ هیچ کتاب دیگری برنیامده، روشن ساخت که ما چگونه زندگی میکنیم، یعنی نظامهای بازار جهانی چگونه ذائقۀ ما را شکل میدهند و بالعکس. این کتاب تبدیل به …
