مكان؛ بهشت فوتبالیها. زمینی سبز و وسیع، سکویی طلایی و آسمانی که همواره آبی است. پله و مارادونا روی نیمکتی نشستهاند؛ مارادونا با همان سبک خاص خودش و مثل همیشه چاق با موهای فرخورده، سیگار برگی در دست و لبخندی پرشیطنت و چهرهای مغرور و پله اما آرام و باوقار و آماده پاسخگویی.
Diego: ورود شما به اینجا چگونه بود؟ آیا مراسم ویژهای برای استقبال از «سلطان فوتبال» (به طعنه میگوید) برگزار شد؟
Pelé: خیر، اما زمانی که رسیدم، یک توپ به من دادند و گفتند: «بازی کن!» به نظر میرسد که فوتبالیها در اینجا نیز دلشان برای تماشای تکنیکهای ناب تنگ شده (طعنه به مارادونا که زودتر از او وارد بهشت شده است)!
Diego: جالب است! حال که در این مکان هستیم، فرصتی فراهم شده تا درباره موضوعی که همیشه مورد بحث بوده، گفتوگو کنیم. شما همواره ادعا داشتید که بهترین بازیکن تاریخ هستید، اما باید بپذیرید که هرگز در فوتبال باشگاهی اروپا بازی نکردید. آیا این تصمیم ناشی از ترس بود؟
Pelé: (لبخند میزند) من و ترس؟ هرگز! پیشنهادهایی از باشگاههایی چون رئالمادرید، یوونتوس، منچستریونایتد و …
