اندر احوالات خانۀ غم‌انگیز دوست!

خبر فوت احمد احمدپور من را یاد مصاحبه‌ای انداخت که چند سال پیش خوانده بودم.

روایت واقعی از زندگی کودکانی که در فیلمهای مستند یا غیر مستند به عنوان بازیگران آماتور هنرپیشگی می‌کنند و بعد از پایان پروژه برای همیشه فراموش می‌شوند و با هزاران احساس ناشناخته و امید فرساینده به گرداب تنهایی پرت می‌شوند.

اکثر این کودکان تا آخر عمر در غم و تردید و فقدان زندگی می‌کنند در برشی از زمان بسیار دیده می‌شوند و توجه می‌گیرند، خود را عضو مهمی از یک خانوادۀ بزرگ و با شکوه هنری تصور می‌کنند و به یک باره به اعماق تنهایی و تاریکی واقعیت و نادیده گرفته شدن پرت می‌شوند.

افرادی مانند هنرپیشگان فیلمهای کیارستمی، یا هنرپیشه نابینای فیلم «رنگ خدا» حتی مجید یا احمد …