بعضیها خیلی خوب بلدند هم به چشمهای طرف مقابلشان خیره شوند و هم با موبایلشان تایپ کنند. معمولاً وقتی از این مهارت استفاده میکنیم که میخواهیم هم در گفتوگوهای دوستانه شرکت کنیم و هم همیشه در دسترس باشیم. اما چنین کاری عملاً نشدنی است. برخی مطالعات نشان میدهند، وقتی دو نفر با هم صحبت میکنند، صِرف وجود یک گوشی همراه بین آنها هم موضوع صحبتشان را تغییر میدهد و هم میزان ارتباطی را که بین خودشان احساس میکنند.
نیویورک تایمز — دانشجویان دانشکده به من میگویند بلدند که چطور به چشمهای یک نفر نگاه کنند و همزمان روی موبایلشان مطلبی را تایپ کنند و کسی هم متوجه نشود که حواسشان به هر دو کار است. میگویند این مهارت را در دبیرستان یاد گرفتهاند، که مجبور بودند بدون اینکه معلم متوجه شود پیامک بفرستند. حالا از این مهارت وقتی استفاده میکنند که میخواهند هم پیش دوستانشان باشند و هم، به قول بعضیها، «جای دیگر».
این روزها کمتر لازم میبینیم این واقعیت را پنهان کنیم که حواسمان به جاهای مختلف است. در مطالعهای که در سال ۲۰۱۵ توسط مرکز پژوهشی پیو [۱] انجام شده، ۸۹ درصد کسانی که تلفن همراه داشتند گفتند در آخرین برنامۀ جمعیای که حاضر بودند از موبایل خود استفاده کردهاند، اما آنها از این ماجرا خرسند نبودند. ۸۲ درصد از بزرگسالان اعتقاد داشتند که شیوۀ استفادۀ آنها از موبایل در محیطهای اجتماعی به گفتوگوهای جمعی آسیب میزند.
من بیش از سی سال است که دربارۀ روانشناسی ارتباطات آنلاین تحقیق میکنم. در پنج سال گذشته، بهطور مشخص بر یک موضوع تمرکز کردهام: در دنیایی که بسیاری از افراد ترجیح میدهند پیامک بفرستند تا حرف بزنند، چه بر سر گفتوگوی چهرهبهچهره آمده است؟ به خانوادهها، دوستیها و روابط …
