در میان پیغمبران، ابراهیم را خیلی دوست دارم... ابراهیم... آن سرسلسلهی پیغمبران توحیدی، آن که خداوند او را در کتابش حنیف و طاهر و اواه و منیب خوانده است. ابراهیم برای من اسطورهی مهربانی است... مردی که بزرگی روحش او را لایق دوستی خداوند[۱] کرده است... بسیاری از اوقات به او میاندیشم... به استواری عقیده و شکیباییاش... به عشقی که به هدایت افراد داشته است... به صداقت تمامنشدنیاش در پیمودن راه حق[۲]...
به او که به اذعان مفسران، بهترین شیوههای گفتوگو را برگزیده است. با …
