سراپا گوش
در دهههای اخیر، هیأتها به عرصههای جدیدی وارد شدهاند و دامنه فعالیتهای متنوع آنها در جامعه گسترش یافته است. این فعالیتها شامل ابعاد مختلفی میشود؛
- هیأتهای خدماتی: بریایی موکب و فعالیتهای خیریهای
- هیأتهای فرهنگی: اقدامات تربیتی ـ اجتماعی
- هیأتهای جهادی: کمکهای مؤمنانه
- هیأتهای سیاسی: غلبه مواضع سیاسی و دغدغه تربیت نیرو
- هیأتهایی که صرفاً دغدغه برگزاری مراسمهای توسل پرجمعیت دارند و رویکرد فرهنگی – سیاسی جدی ندارند.
همه این هیأتها با محوریت برگزاری روضه و سخنرانی در مناسبتها فعالیت میکنند، اما در اکثر آنها، درگیری قابل توجه با فعالیتهای اجرایی و کمبود برنامهریزی برای پرورش ذهن و اندیشه و ارتقاء باورها مشاهده میشود.
همه اعضای هیأت به نوعی مسئولیت اجرایی را پذیرفته و در پیادهسازی آن درگیر هستند. اما سؤالی کلیدی مطرح میشود: آیا افراد نسبت به سرنوشت یکدیگر (مثل زائران هیأت) و نوع نگرشها و عملکردهایشان مسئولیتی دارند؟
در هیأتها معمولاً سخنران مسئول بیان معارف و موضوعات روز است و مداح با هنری خاص و ترکیبی، وظیفه توصیف اهل بیت، راهروان آن بزرگواران و ارزشها را بر عهده دارد. البته «از صرف توصیف اهل البیت چیزی دستگیرمان نمیشود و باید از سراسر زندگی اهل بیت درس بگیریم و آن را زندگی کنیم.»
هر كه گوشدادن به سخن …
