محفل گفت‌وگو و رفاقت

ابتدای رفاقت

«ما نباید تصور کنیم هیأت صرفاً مکانی مختص عاشقان اباعبدالله الحسین و نیروهای مذهبی است. اشکالی ندارد بعضی از جلسات محفلی و خصوصی این‌گونه باشند، ولی جایی که بیرق اباعبدالله الحسین برافراشته می‌شود، عمومی‌تر از حتی مسجد و محیط‌های مذهبی است. بله، هیأت حرمت دارد، ولی باید کسانی در هیأت حضور پیدا کنند، با آن مرتبط شوند یا از آن بهره ببرند که ممکن است به حرم نروند یا اهل زیارت نباشند. هیأت بناست آغاز راه برای بسیاری از افراد باشد. هیأت محل گفت‌وگو و رفاقت است.

گفت‌وگو به این معنا که هیأت‌های ما با آمفی‌تئاتر تفاوت دارند. در آمفی‌تئاتر همه برای تماشا آمده‌اند؛ دیالوگ نیست، مونولوگ است اما در هیأت افراد دور هم جمع می‌شوند تا با هم گفت‌وگو کنند. این منطق بر اساس فرمایشی است که ائمه داشته‌اند. اصحاب خدمت امام می‌رفتند و مطالبی را درباره شیوه رفاقتشان با هم، عرض می‌کردند. سپس اهل بیت به گفت‌وگو و ارتباط چندجانبه توصیه می‌کردند.

حتی یکی از اصحاب گفت که فلانی از ما جدا شده، عزلت گرفته و به عبادت مشغول است. حضرت فرمودند: «پس دینش را از کجا یاد می‌گیرد؟» گویی دینش را باید از متن این گفت‌وگو به دست آورد، چون هیأت محل حکمت است و حکمت با آموزش کتاب …