ماه مبارک رمضان، سرشار از خاطرات بهیادماندنی، معنوی و راهگشاست.
آدمی اگر بتواند در این ایام، با چشم باز به حقایق این ماه بنگرد، میتواند توشههای بهشتی فراوانی برای خود فراهم آورد.
هر فردی میتواند با زیستی مؤمنانه، بهشت را در همین جهنم خاکی، لابهلای رفتارهای مؤمنان تصور و تجسم، و حتی خود تجربه کند؛ و من بارها این بهشت را بهخصوص در ماه مبارک رمضان تصور کردهام؛ در لابهلای اشکهای شبانهی مادر، راز و نیازها و نجواهای سحرگاهی شهیدان زنده، در اشک شوق خواهرانم هنگام افطار، در «السّلام علیک یا اباعبداللّه»های پسرم هنگام نوشیدن یا مزمزه کردن قطرات آب ولرم پس از ساعتها تجربهی عطشِ روزهداری، در چشمهای پرسشگر دخترم، که سال گذشته، اولین روزهداری را تجربه کرد، پیش از آنکه مکلف به روزهداری باشد... همه و همه، قطعاتی از تصویر روشن بهشت است که سالهاست آنها را در ذهنم …
