به روایت تاریخ، صدها سال پیش در آستانه حلول درخشان ماه نو، پیامبر رحمت در جمع پیروانش بر بلندای منبری ایستاد و در آغازین نفسهای کلامش چنین خطبه خواند: «دُعِیتُمْ فِیهِ إِلَى ضِیَافَةِ اللَّه» و این کلام حسن مطلع رسیدن انسان مسلمان به پیشگاه مقدس باریتعالی شد؛ در هر زمانه و جغرافیایی. ما به مهمانی دعوت شده بودیم؛ رخت خاکی از تن درآورده و لباس نو پوشیده، از میان فصول سرد و روزهای تاریک گذشته، آتش اشتیاق در جان گداخته، ندای فاخلع نعلیک را شنیده، زنجیر تعلقات را از پا در آورده، بهسوی بیکران یاد او گریختیم. نفسزنان به آستانه ضیافت الهی …
