بر اساس پژوهشهای گوناگون که در مورد کشاورزی در ایران صورت گرفته است، تاریخ آن به حدود شش هزار سال پیش از میلاد مسیح میرسد. ضمن آنکه بر همین اساس پیش از آنکه بشر ایرانی حبوبات و غلّات را به کار ببرد، حیوانات را اهلی کرده بود. در آغاز عصر حجر کشاورزان غرب آسیا که بعداً وارد قرن فلز شدند، ارتباط کشاورزی و حیوانات اهلی را درک کرده بودند. در همین دوره است که انسان ایرانی به این درک رسیده است که برای حفظ و همینطور بهتر استفادهکردن از مواد غذایی نیاز به وسیلهای دارد تا از آن به بهترین شکل بهره ببرد، به همین سبب از پوست حیوانات اهلی مانند گوسفند، بز و گاو برای ساخت چیزی به نام سفره بهره میگیرد. این وسیله را ایجاد میکند، چرا که وقتی بر روی آن غذا میخورند، هم در کنار یکدیگر قرار میگرفتند و هم باقیماندههای غذا را درون آن نهاده، آن را بسته و در جایی دور از دسترس جانوران موذی آویزان میکردند تا در زمان دیگری از آن استفاده نمایند.
این وسیله کمکم با پیشرفت اندیشههای معنوی بشری به جایی رسید که در دوران کیشمداری فرهنگ ایرانی، باورداشتن به ایزدبانوی زمین (سپندارمذ) و ایزدبانوی آب (آناهیتا) و ایزدبانوی پیوند (بَغاپکتیش) و... بر اهمیت استفاده …
