اجتماع تارها و پودها

در طلبِ انسان معنوی

به نظر من شیعه دو تا قنات خیلی ارزشمند داره؛ یکی مجلس توسل و روضه - کوچک یا بزرگ - یکی هم حجره‌های حوزه‌های علمیه. هرجا و هر دوره‌ای که طلبه‌های مهذب و عالم و افرادی که روی خودشون کار کردند، زیاد بودند، دوران تجلی و بزرگی شیعه بوده و در کنارش هر موقع جلسات مذهبی، هیأت و [در مجموع] محلی برای ساخت انسان معنوی وجود داشته، باز در جامعه اسلامی این حرکت قوی‌تر بوده [است].

پیامبر اکرم فرمودند: «از شهادت حسین ، حرارت و گرمایی در دل‌های مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‌شود.» (جامع احادیث الشیعه، ج۱۲، ص۵۵۶)

سؤالی که اخیراً بهش فکر می‌کنم اینه که آیا باید اولویتمون رو بذاریم روی ساخت جامعه معنوی یا انسان معنوی؟ حالا فکر می‌کنم، مطالعه می‌کنم، با کسانی صحبت می‌کنم... حس می‌کنم ما یه جاهایی اونقدر داریم به جامعه معنوی می‌پردازیم که از ساخت انسان معنوی غافل می‌شیم؛ یعنی در و دیوار شهرمون رو رنگ و لعاب معنوی می‌دیم ولی متأسفانه مسجدمون خلوته. درسته که چند تا هیأت‌ خیلی بزرگ داریم ولی حواسمون نیست که [مراسم‌های کوچک] توی خونه‌ها و مساجد و... [داره] مثل یخ آب می‌شه. باید به انسان معنوی بیشتر بپردازیم.

پیامبر اکرم فرمودند: «مساجد بازاری از بازارهای آخرت هستند، پذیرایی آن مغفرت و تحفه‌اش بهشت است.» (مستدرک، ج ۳، ص۳۶۱)

ستاره‌ها در شهر

شما اگه غدیر سر هر چهارراهی توی کل شهر، توی هر …