نوشتن، یعنی توانایی ترجمه درونیترین احساسات به کلمات؛ سفری بینظیر که همیشه از درون خودمان میآغازد. سفری مکتوب که میتوانیم خودمان را روی کاغذ بیاوریم تا قابل لمس شویم و بهتر خودمان را بپذیریم.
وقتی قلم را به دست میگیریم و فکرهایمان را روی صفحه جاری میکنیم، گویی باری از ذهنمان برداشته میشود. چیزی شبیه گفتوگو با درون خودمان! چیزی فراتر از ترکیب کلمات روی کاغذ؛ سفری ساده که مثل نیرویی جادویی برای خلق آرامشی بینظیر عمل میکند.
نوشتن، تخلیه ذهنی است. گاهی اوقات افکار پراکنده و حسهای پیچیده درون ذهنمان چنان ما را خسته میکنند که به ابزاری نیاز داریم تا این بارها را از خود دور کنیم. فرصتی که به ما کمک میکند …
