آنچه امروزی مدام بر آن تاکید میشود نقش خاطرات کودکی در شکلگیری شخصیت است که طبیعتاً نوع تعامل ما را با اجتماع و ارتباطات اجتماعی در بزرگسالی کدگذاری میکند اما معمولاً نقش تروماهایی که در بزرگسالی توسط افراد آسیبدیده و کسانی که اختلالات شخصیت دارند و در خاطرات و سیستم روانی ما به وجود میآید نادیده گرفته میشود.
یک انسان نسبتاً سالم با کودکی استاندارد میتواند به یک فرد کاملاً بیمار تبدیل شود اگر در جوانی با یک فرد دارای اختلالات جدی به صورت اتفاقی آشنا شود و در دام فریبها و تلههای روانی او گزفتار شود. جامعه ما در تأثیر از جامعه جهانی و شرایط زیستی پست مدرن به جامعهای بیمار و دور از ارزشهای اخلاقی تبدیل شده. جامعهای که به هر سو روی میگردانیم با حجم زیادی از رفتارهای آسیبرسان، دشمنیهای بیدلیل، پرخاشگریها به اشکال مختلف و …
