دغدغه: فکری نو
هیأت یا حسین مدتهاست که شیوهای نو و البته اثربخش و بابرکت را در برپاکردن هیأت پیش گرفته است؛ هیأت گفتوگومحور. برای شنیدن قصهی هیأت و ماجرای شکلگیری و اجرای این ایده به روایت و خاطرات کربلایی مهدی خیامیان، مداح اهلبیت(ع) گوش سپردیم. «هیأت ما هم در ابتدا شبیه هیأتهای مرسوم بود که همهجا برگزار میشود. به شهرهای مختلف که میرفتیم از نزدیک میدیدیم هیأتها چطور و بر چه مبنایی شکل گرفتهاند. فرقهها و گروههای مختلفی در هیئات بوجود آمده بود. احساس میکردیم انگار همه از لحاظ اخلاقی و عملکردی به بنبست رسیدهاند. همه به دنبال مداحان و سخنرانهای معروف میروند و از استعدادهای داخلی غافل هستند. اتفاق تکاندهندهای که بتواند باعث وحدت هیئات بشود - چه از لحاظ عملی و نظری – وجود نداشت. حتی کسانی که بااخلاق بودند وقتی وارد هیأت میشدند، به جای اینکه از این تصفیهخانه بزرگ به تعالی برسند، اغلب یا بهواسطه سلیقههای ناهمگون ریزش میکنند یا تنزل پیدا میکنند. دغدغه ما این بود که بدانیم اهلبیت(ع) چطور به جمع شکل میدادند. نداشتن اطلاعات مناسب و درست باعث شده بود هیئات مسائل را سلیقهای پیش ببرند. بهصورت جدی به دنبال راهحل گشتیم و به این نتیجه رسیدیم که باید فکر دیگری داشته باشیم».
قَالَ لِفُضَیْلٍ: «تَجْلِسُونَ وَ تُحَدِّثُونَ؟» قَالَ: نَعَمْ، جُعِلْتُ فِدَاكَ. قَالَ: «إِنَّ تِلْكَ اَلْمَجَالِسَ أُحِبُّهَا، فَأَحْیُوا أَمْرَنَا یَا فُضَیْلُ، فَرَحِمَ اَللَّهُ مَنْ أَحْیَا أَمْرَنَا. امام صادق (ع) به فضیل فرمود: آیا در کنار هم مینشینید و با هم (در مورد روایات ما) صحبت میکنید؟ فضیل گفت: آرى فداى تو شوم. امام (ع) فرمود. من این گونه مجالس را دوست میدارم پس اى فضیل امر …
