بهروزرسانی پیامرسانی
در صدر اسلام مبلغان به شهرهای دور و نزدیک فرستاده میشدند تا پیام اسلام را به مردم برسانند یا اگر از پیام آگاه شده بودند، به وظایف بعدی خود پی ببرند. اینکه پیام «چگونه» به آنها میرسید تعیین میکرد که «ماندگاری» و «تأثیر» آن چقدر خواهد بود. رمز موفقیت این سفیران این بود که حرفهایشان را متناسب با حال مخاطب با او در میان میگذاشتند؛ همان روشی که قرآن به آن توصیه و عمل میکند و پیامبران و معصومان علیهمالسلام هم آن را پیش چشم داشتند. «ایرانیها از بدو پذیرش اسلام بسیاری از مهارتها و فنون مؤثر را به این سبک تبلیغ افزودند. سبک ایرانیها مؤثرتر بود. آنها به این سبک، هنر، شعر و ترسیم بهوسیله زبان را اضافه کردند که آن را دلپذیرتر و جذابتر کرد.»
در مصاحبه با آقای محمدرضا کائینی از این روش تبلیغ و بهکارگیری آن توسط خطبای معاصر پرسیدیم. «خطبای ایرانی در عِداد[۱] موفقترینها هستند. در میان خطبا اعجوبهای به نام آیتالله فلسفی داشتیم. در مقطع کنونی عمدتاً آقای فلسفی را بهعنوان رئیسالمبلغین شناختهاند و پیشکسوتی ایشان را پذیرفتهاند. در ۱۶سالگی از سوی رئیس وقت مجلس شورای ملی بهعنوان خطیبی برجسته دعوت شد که برای نمایندگان مجلس وقت سخنرانی کند. قدرت او در استخدام کلمات و مهمتر از آن گزینش مطالب و پرورش آن به مناسبت مقتضای حال مخاطبان کمنظیر بود. خودم از ایشان شنیدم که میگفتند: «من در آغاز کلام در قالب یک طنز یا در قالب یک مطلب …
