آیتالله محمد علی جاودان در گفتوگویی صمیمانه با همشهری آیه خیلی کوتاه درباره تاریخچه مداحی و روضهخوانی در تهران سخن گفتند و با مقایسه روضهخوانان قدیمی مانند میرزا عبدالله سبوحی و مداحان امروزی همچون حاج ماشاءالله عابدیفرد، به تفاوتها و شباهتهای این دو نسل پرداختهاند. ایشان در این گفت وگو بر اهمیت استفاده از منابع معتبر مانند مقتلها و کتابهای روایی در روضهخوانی و ضرورت آموزش و مطالعه تاکید کردند و حاج ماشاءالله عابدیفرد را نمونهای بارز از یک مداح تحصیلکرده و متعهد دانستند.
روضه خوانهای مجتهد
در گذشته در ایران و تهران، اصلا مداحی به معنای امروزی وجود نداشت و روضهخوانهایی داشتیم که لباس روحانیت به تن میکردند. در تهران یک واعظ به نام میرزا عبدالله سبوحی بود. یادم هست روضه خوانها وقتی میخواستند حدیثی بخوانند، میگفتند: «یادم میآید ۳۵ سال پیش این حدیث را خوانده بودم». یعنی در تمام این مدت این حدیث را نخونده است. واعظ که میگویم یعنی چنین کسی. گاهی این روضه خوان مجتهد بود مثلا ده دقیقه،یک ربع یا بیست دقیقه صحبت میکرد و سپس روضه میخواند. بنابراین در روضه خوانی این همه جعل و حرف ساختگی نبود. اما در دوره اخیر، مداحها جای روضهخوانها را پر کردهاند.
فضلیت مداح استاد دیده
در مداحی خیلی کم کسانی پیدا میشوند که به صورت جدی درس خوانده باشند. در ذهن من اکنون دو نفر هستند که یکی از آنها حاجماشاءالله عابدیفرد است. نمیدانم که ایشان پیش یک روضهخوان یا مداحی شاگردی کرده یا نه؛ اما میدانم که درس خوانده، درس خوب خوانده و استاد آدمیت دیده است. زمان زیادی در خدمت آیتالله حقشناس بود و از درس و بحث ایشان استفاده کرده است یک فضیلتی حاجماشاءالله …
