ارمغان محافظه‌کاران و مبارزه با یاوه‌گویان

نخستین مجلاتِ ادبی، چنان‌که دیدیم، با بنیادگذارِ خود پیوندی ویژه داشتند: یک یوسف خان اعتصامی بود و یک بهار؛ صاحب‌امتیاز و مدیرِ مسئول و سردبیر و نویسنده و مترجم، اغلب، همه خودش بود. بعدتر محمدتقی بهار بود و دانشکدهاش، گرچه دیگر تنها نبود؛ اعضای انجمنِ ادبیِ دانشکده کُمکی می‌رساندند و نویسندگانی دیگر، نظیرِ اقبال، مطلبی می‌دادند.

پیوندِ وحید دستگردی و مجله‌ی ارمغان آمیزه‌ای از این دو سیاق بود: از وقتی به تهران آمد، سالِ ۱۲۹۷، و در خانه‌ی کرایه‌ایِ محقرِ محله‌ی عرب‌ها ساکن شد، تمامِ هم‌وغمش انتشارِ ارمغان بود تا سالِ ۱۳۲۱ که درگذشت. نظیرِ یوسف خان، یک‌تنه شعر می‌ساخت، تصحیح می‌کرد، مقاله می‌نوشت، ترجمه می‌کرد، فراخوانِ اقتراح می‌داد، و کمی که متمکن می‌شد، چاپخانه‌ای سرپا می‌کرد و ارمغانش را خود نشر می‌داد. در کنارش، به شیوه‌ی بهار، انجمنِ ادبی بنا می‌‌نهاد (ابتدا به نامِ «ایران» و بعدتر «حکیم نظامی») تا هیئتِ تحریریه‌ای شکل داده باشد، کمک‌کار و دست‌یار.

در مجله‌داری، از هر دو سلف درس می‌گرفت. از این بود شاید که …