وزن دنیا: از عنایت سمیعی خواستیم تا از پسِ نیمقرن نوشتن، از چندوچونِ کارِ نقدنویسیاش بگوید، به این منظور سه پرسش را با او در میان گذاشتیم و آنچه در زیر میخوانید، پاسخهای مکتوبِ اوست به پرسشهای ما:
۱. شما کارِ ادبیتان را با نوشتنِ شعر در دههی ۱۳۳۰ آغاز کردید، اما رفتهرفته از سالهای دههی چهل کمتر و پس از انقلاب بیشتر، رو به نقد ادبی، خاصه نقد شعر آوردید، چرا گرایشتان به نقد بیشتر شد؟
۲. شیوهی نقادی شما، همواره بر دو شکل استوار بوده، اولاً تاریخِ ادبیات و دوماً نظریهی ادبی. درواقع نقدهای شما عمدتاً تلفیقی از این دو شکل نقد است. چرا و چه امکانهایی در این شیوه میبینید؟
۳. نقد ادبی، بهصورت درونی و شخصی برای شما چگونه عرصهای است؟ یعنی به زبان سادهتر، چرا و برای چه کسانی نقد مینویسید؟
۱. زندهیاد هوشنگ گلشیری به بعضی نقدها این عنوان را بخشیده بود: آیین دوستیابی.
آیین دوستیابی ممکن است در مسیر تحول …
